Σημασία έχει πως είναι εκεί…

Σκηνικό που γίνεται ακόμα πιο σουρεαλιστικό αν προστεθεί το γεγονός πως πέρσι η ΕΡΤ δεν είχε μεταδώσει τα πρώτα παιχνίδια της Εθνικής, όταν τα ίδια παιδιά, με τον ίδιο προπονητή έπαιζαν στο Ευρωπαϊκό των U-19.

Οι περίεργες συνθήκες έφεραν γούρι πάντως, γιατί η Εθνική έπαιξε καλά απέναντι σε μια ταλαντούχα ομάδα και κατάφερε να πάρει τη νίκη με το σόλο του Κολοβού στο φινάλε. Ο άσος του Πανιωνίου έκανε την διαφορά τόσο στο αποτέλεσμα όσο και στην εικόνα της ομάδας του Τσάνα.

Στο πρώτο ημίχρονο έπαιξε στα δεξιά, με τον Μπουχαλάκη πίσω από τον Διαμαντάκο και τον Γιαννιώτα στα αριστερά. Δεδομένης και της παρουσίας του αρχηγού Σταφυλίδη στην ίδια πλευρά, η Εθνικής έπαιξε πολύ από τα αριστερά, με αποτέλεσμα ο Κολοβός να μένει για μεγάλο διάστημα εκτός αγώνα.

Ήταν σχεδόν νομοτελειακό να βρούμε από εκεί και την φάση που έφερε το γκολ, όταν η μπάλα ακούμπησε στον Γιαννιώτα στο πλάι που βρήκε τον Κουρμπέλη, αυτός άνοιξε στον χώρο στην υπέροχη κίνηση του Διαμαντάκου και ο Μπουχάλακης κινήθηκε κι εκτέλεσε ακριβώς όπως έπρεπε.

Παρά το 1-0, η επιθετική μας παρουσία δεν ήταν πολύ ισχυρή. Έτσι μπορεί το 1-1 να ήρθε με απευθείας εκτέλεση φάουλ και τον Καπίνο να μην έχει την ιδανική αντίδραση, αλλά η αλήθεια είναι πως οι Μεξικάνοι δικαιούνταν έναν γκολ στο πρώτο ημίχρονο.

Στην επανάληψη, όμως, ο Κολοβός πέρασε μεγάλο διάστημα του αγώνα στα αριστερά, μπήκε περισσότερο στο ματς κι η Εθνική μας άρχισε να βγάζει φάσεις με συμμετοχή περισσότερων παικτών. Η καλύτερή φάση μας βέβαια δεν θα μπορούσε παρά να έρθει σε αντεπίθεση, όταν ο Μπάλας βρήκε με καταπληκτική μακρινή μεταβίβαση τον Γιαννιώτα πάνω στο τρέξιμό του, αυτός πάσαρε με τη μία στον Διαμαντάκο, αλλά ο φορ μας είδε τον τερματοφύλακα των Μεξικανών να βγάζει και τις δύο προσπάθειές του.

Η Εθνική πάτησε καλύτερα στο γήπεδο στο 2ο ημίχρονο, με εξαιρετική δουλειά από το δίδυμο των Κουρμπέλη-Μπάλα, με τον μέσο του Ατρομήτου να πατάει όλο το γήπεδο και να αναλαμβάνει και την σύνδεση με την επίθεση, την ώρα που ο παίκτης του Αστέρα λειτουργούσε περισσότερο ανασταλτικά. Ο Γιαννιώτας συνέχισε να σκορπά τρόμο αλλάζοντας συνεχώς θέσεις και ένα εκπληκτικό του σόλο στο 78’ τον έφερε να ζητάει πέναλτι για χέρι, που ο πολύ καλός ρέφερι αρνήθηκε σωστά να δώσει.

Ο Τσάνας επέλεξε να τον αντικαταστήσει αμέσως μετά, βάζοντας στην θέση του τον Λυκογιάννη, σε μια κίνηση που ομολογώ πως με εξέπληξε. Δέκα λεπτά νωρίτερα ο ομοσπονδιακός μας είχε σωστά βάλει τον Φουρλάνο στην θέση του Μπουχαλάκη, που μπορεί να είχε σκοράρει, αλλά δεν είχε φανεί πολύ, και οι δύο μέσοι μας χρειάζονταν έναν τρίτο να τους στηρίξει.

Για να τα λέμε όλα, η Εθνική μας είχε και μεγάλη τύχη, όταν ο Κορόνα αστόχησε σε κεφαλιά εξ επαφής με κενή εστία και τον Καπίνο σε λανθασμένη εκτίμηση της φάσης. Ο τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού βέβαια κράτησε την ισοπαλία, όταν έβγαλε με το πόδι το τετ-α-τετ του Μπουένο στο 82’, σε μια φάση που έδειξε πως ξέρει καλά να χρησιμοποιεί το σώμα του όπως πρέπει, να κρύβει το τέρμα όσο μπορεί σε τέτοιες φάσεις.

Στο φινάλε ο Τσάνας ευτύχησε να δει τις τρεις αλλαγές του να συνδυάζονται με τον μοναδικό παίκτη της επιθετικής τετράδας που κράτησε στο ματς και να δίνουν τη νίκη στην Εθνική. Ο Ράνος κράτησε με πλάτη την μπάλα και την “έσπασε” δεξιά στον Φουρλάνο που σέντραρε, ο Λυκογιάννης έστρωσε με το κεφάλι στον Κολοβό κι ο μικρός του Πανιωνίου έβαλε γκολ καριέρας. Το γκολ που ονειρεύεται κάθε προπονητής και ταυτόχρονη απόδειξη ομοιογένειας όχι μόνο της ενδεκάδας, αλλά όλων των παικτών μας.

Το αξίζαμε, γιατί στο δεύτερο ημίχρονο ήμασταν πιο θαρραλέοι, πιο επιθετικοί και κυρίως πιο αποφασιστικοί από το Μεξικό. Θεωρώ πως μεγάλο ρόλο σ’όλα αυτά έχει παίξει η περσινή πορεία στο Ευρωπαϊκό, αφού ο κορμός της ομάδας είναι ίδιος. Τα παιδιά αυτά είδαν από πέρσι κιόλας πως είναι να συμμετέχεις σε τέτοιες διοργανώσεις και πως για τον Έλληνα ποδοσφαιριστή η διάκριση με την Εθνική ομάδα είναι πάντα μια διέξοδος, ακόμα και τώρα που η κρίση τους προσφέρει ξαφνικά περισσότερες ευκαιρίες απ’το παρελθόν.

Επιπλέον, ο χρόνος ήταν σύμμαχός τους, αφού αφενός μεγάλωσε το διάστημα που παίζουν μαζί και αφετέρου οι περισσότεροι εξ αυτών πήραν πολλά παιχνίδια φέτος στις ομάδες. Είτε αναγκαστικά, είτε με σχέδιο, ο Σταφυλίδης με τον Κωνσταντινίδη ξεκίνησαν βασικοί σε 12 ματς πρωταθλήματος, ο Τριανταφυλλόπουλος σε 13, ο Κουρμπέλης σε 14, ο Μπουγαϊδης σε 17, ο Κολοβός σε 20, ο Γιαννιώτας σε 26.

Πέτυχαν κι απέτυχαν, γοήτευσαν κι απογοήτευσαν. Σημασία έχει πως ήταν εκεί, να αγωνιστούν, να νιώσουν σημαντικοί, ασχέτως του αν ήταν όλοι εξίσου έτοιμοι γι’αυτό. Πέρασαν στο χορτάρι το διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ του Ευρωπαϊκού της Εσθονίας και του Παγκοσμίου της Τουρκίας, όχι στους πάγκους. Ακόμη κι όταν δεν έπαιζαν, ένιωθαν ενεργά μέλη της ομάδας τους.

Κι όσοι δεν έπαιξαν πολύ, όπως ο Καπίνο, ο Μπάλλας (μακράν ο πιο αδικημένος), ο Διαμαντάκος κι ο Λυκογιάννης, μαζί με τον Μπουχαλάκη της Football League, έδειξαν από το πρώτο ματς πως και γι’αυτούς το καλοκαιρινό τουρνουά δεν είναι υποχρέωση, αλλά ευκαιρία να εκθέσουν τα προσόντα τους σε ένα παλκοσένικο που παραδοσιακά συγκεντρώνει τα βλέμματα όλου του ποδοσφαιρικού κόσμου.

Η πρώτη νίκη ήρθε, είμαστε πρώτοι από την πρεμιέρα κιόλας. Όσοι αγωνίστηκαν, αλλά και όσοι θα παίξουν στη συνέχεια, ας έχουν την ίδια συμπεριφορά, αγωνιστικότητα και νοοτροπία και στα επόμενα ματς και όλα θα πάνε καλά.