Τα αυτονόητα…

Αφορμή για αυτό το κείμενο αποτελεί η άποψη που δημοσιεύτηκε στη στήλη (Κώδικας Οδικής Συμπεριφοράς) σχετικά με το αν το κράτος έχει αρμοδιότητα να κυνηγάει όσους δεν φοράνε κράνος ή ζώνη.

Κάποιος που δεν θα φορέσει κράνος ή ζώνη και τραυματιστεί, έχει την απαίτηση να μεριμνήσει γι’ αυτόν η δημόσια υγεία. Αν μείνει ανάπηρος, έχει την απαίτηση σε διευκολύνσεις του κοινωνικού συνόλου ή σε κρατική σύνταξη ή σε ό,τι άλλο προβλέπεται.

Μήπως λοιπόν δεν είναι παράλογο το κράτος να προστατέψει το κοινωνικό σύνολο από τέτοιου είδους έξοδα, ακολουθώντας κατά γράμμα αυτό που πρότεινε στο κείμενό του ο προηγούμενος φίλος; Δεν φοράς κράνος ή ζώνη; Δες θες; Πάρε τα ρίσκα σου! Εγώ (το κράτος) δεν σου δίνω καμία διευκόλυνση. Δεν σου καλύπτω τη νοσηλεία. Δεν σε διευκολύνω, διότι η αναπηρία είναι αποτέλεσμα της δικής σου ξεροκεφαλιάς. Δεν σου δίνω σύνταξη, επειδή επέλεξες να μην φορέσεις ζώνη ή κράνος και έμεινες ανάπηρος.

Ακούγεται σκληρό; Παράλογο; Μα, εξίσου παράλογη είναι και η άποψη πως ό,τι κάνω αφορά εμένα και μόνο εμένα. Όταν δεν φορέσεις ζώνη ή κράνος και τραυματιστείς, βάζεις σε περιπέτειες όσους σε νοιάζονται και όλους τους υπόλοιπους που δεν σε ξέρουν καν, αλλά συνδράμουν για να έχεις δημόσια υγεία. Τρανταχτό παράδειγμα, η μόνιμη έλλειψη αίματος. Θα υπήρχε αντίστοιχο πρόβλημα, αν δεν υπήρχαν τόσα τροχαία ατυχήματα με σοβαρούς τραυματισμούς;

Θα είχαμε τόσους σοβαρούς τραυματισμούς αν υπήρχε οδηγική σύνεση; Την καραμέλα με τα λάθος όρια ταχύτητας στις εθνικές οδούς την πιπιλάμε πολλά χρόνια τώρα. Προφανώς και σε μια καινούργια ευθεία, με μπάρα ανάμεσα στα ρεύματα κίνησης και με ένα καινούργιο αυτοκίνητο φαίνεται αστεία η ταχύτητα των 80χλμ ή 100χλμ. Η ταχύτητα όμως των 140χλμ; Των 180χλμ; Των 200χλμ και βάλε; Πόσο πρέπει να τρέξουμε, πόσες προσπεράσεις και πόσες σφήνες πρέπει να κάνουμε για να νοιώσουμε ικανοποίηση; Εδώ καταφέρνουμε να έχουμε νεκρούς στην Αττική οδό! Μήπως φταίνε και εκεί τα όρια ταχύτητας, η αντίθετη κλίση του οδοστρώματος, η κακή ποιότητα της ασφάλτου και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο;

Συμφωνώ απόλυτα ότι υστερούμε σε οδική συμπεριφορά. Είναι προφανές από το γεγονός ότι τη ζωή μας δεν τη λογαριάζουμε, αλλά το πρόστιμο το φοβόμαστε (βέβαια, το να μάθουμε να βλέπουμε πέρα από το πορτοφόλι μας, είναι γενικότερο πρόβλημα). Μόλις βγήκε η τροχαία στους δρόμους της Αθήνας, με αφορμή το νέο ΚΟΚ και άρχισε να κόβει πρόστιμα, θυμήθηκαν όλοι να φοράνε ζώνες και κράνη.

Αυτό το γεγονός αποδεικνύει και κάτι που πιστεύω ακράδαντα, ότι δεν υστερούμε σε νόμους αλλά στην εφαρμογή τους. Σε ένα ταξίδι μου στη Γερμανία, γνώρισα την παρέα ενός Ελληνο-γερμανού. Ένας από αυτούς δεν είχε αυτοκίνητο και δεν θα είχε για τους επόμενους πέντε μήνες. Δεν τον είχαν ξαναπιάσει μεθυσμένο, δεν χτύπησε κάποιον, δεν ρώτησαν πόσο είχε πιει, ούτε τους είπε ότι έρχεται από γλέντι. Ήταν πάνω από το όριο και οι αστυνομικοί εφάρμοσαν το νόμο. Μερικές φορές, τα αυτονόητα είναι και τα πιο δύσκολα για την χαλαρή ελληνική πραγματικότητα. Η μη εφαρμογή τους είναι και ο λόγος που δεν έχουμε σωστή οδική συμπεριφορά.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
Χρήστος Τσιριμώκος