Η Εθνική… ποτέ δεν πεθαίνει!
Με αφορμή το παιχνίδι της Εθνικής μας με αντίπαλο τη Μολδαβία την περασμένη Τετάρτη, θα ήθελα κι εγώ με τη σειρά μου να σχολιάσω κάποια πράγματα, που σε πολλούς έκαναν εντύπωση, αλλά μιας και η Εθνική ομάδα κέρδισε το παιχνίδι , πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Πριν αρχίσω θα ήθελα να ευχαριστήσω το contra.gr, που μου δινει τη δυνατότητα ως Έλληνας, που ζει και εργάζεται στη Γερμανία, να εκφράσω την άποψή μου.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Τι άλλαξε από τη στιγμή, που ο κύριος Ρεχάγκελ ανέλαβε τα ηνία του εθνικού μας συγκροτήματος. Νομίζω, ότι το παιχνίδι σταθμός ήταν το εκτός έδρας φιλικό με αντίπαλο την Αγγλία για τα προκριματικά, που οδηγούσαν στο παγκόσμιο του 2002.
Ομολογώ, πως την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, ως εκείνο το σημείο, δεν την παρακολουθούσα με το ίδιο πάθος, όπως αυτή του μπάσκετ, που πάντα ήταν ικανή να διακριθεί. Στο παιχνίδι αυτό λοιπόν είδαμε μια Εθνική ομάδα διαφορετική από τις άλλες. Για πρώτη φορά έπαιζε πειθαρχημένα, οργανωμένα, με καλή κυκλοφορία της μπάλας και το κυριότερο όλων έπαιζε για τη νίκη σε ένα παιχνίδι, το οποίο κανονικά λόγω της βαθμολογικής αδιαφορίας ήταν να χάσει με 4-0! Και το ότι δεν έφυγε νικήτρια από την Αγγλία, οφείλεται σε ένα ανύπαρκτο φάουλ στο 93΄λεπτό!
Εκεί είδαν όλοι, πως η Εθνική θα μπορούσε στο μέλλον να διεκδικήσει κάτι περισσότερο από το να είναι ένας απλός παρατηρητής στους προκριματικούς ομίλους είτε για το ευρωπαϊκό είτε για το παγκόσμιο κύπελλο. Αυτό αποδείχτηκε αργότερα στο ευρωπαϊκό της Πορτογαλίας, στο οποίο η πλειοψηφία των Ελλήνων περίμενε μια καλή πορεία, αλλά όχι και την κατάκτηση του ευρωπαϊκού.
Θα σταθώ λίγο στις κριτικές του ξένου Τύπου για τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας. Όλοι λίγο έως πολύ θεωρούσαν και θεωρούν ακόμα, πως η Ελλάδα παίζει προσεκτικά, αμυντικά και το χειρότερο, ότι παίζει βαρετά. Κανείς τους δεν είπε το παραμικρό για τους αντιπάλους μας τίποτα. Για την Ισπανία, με τους καλοπληρωμένους της παίκτες. Δε μιλάω για κούραση, γιατί μη μου πει κανείς, πως στην κεφαλιά, που έχασε ο Ραούλ μόνος του μπροστά από το τέρμα του Νικοπολίδη, έφταιγε η κούραση; Ή το ότι στο ματς με την Τσεχία, που ήταν φαβορί για την κατάκτηση του ευρωπαϊκού, έφταιγε το γεγονός, ότι ο Νέντβεντ διέκοψε το παιχνίδι λόγω τραυματισμού! Μα η δεύτερη ομάδα της Τσεχίας νίκησε για πλάκα την αντίστοιχη της Γερμανίας στο συγκεκριμένο τουρνουά.
υτό που κατάφερε ο Ρεχάγκελ, είναι η πίστη στη νίκη παίζοντας ομαδικά. Με κυκλοφορία της μπάλας και υπομονή. Σε ένα φιλικό πριν το ευρωπαϊκό του 2004 με αντίπαλο την Ολλανδία, οι παίκτες της Εθνικής μας ανταλλάξανε σε μια φάση 15 συνεχόμενες πάσες με τους Ολλανδούς να πιέζουν ασφυκτικά. Μπορεί η Ελλάδα στο τέλος να έχασε το παιχνίδι, αλλά τα φιλικά δεν γίνονται για να κερδίζεις μόνο, αλλά και για να βγάζεις κάποια συμπεράσματα και μάλλον αυτό έγινε στο συγκεκριμένο παιχνίδι, αφού στο δεύτερο ημίχρονο, όπου και μπήκανε και τα γκολ, η ομάδα μας έκανε 6-7 αλλαγές!
Όποιος περιμένει να δει την Ελλάδα να παίζει επιθετικό ποδόσφαιρο, θα πρέπει να κάνει υπομονή ή μέχρι να φύγει ο νυν προπονητής ή μέχρι να βγούνε νέοι δημιουργικοί παίκτες, με άριστη τεχνική κατάρτιση. Σίγουρα τα επόμενα πέντε χρόνια θα δούμε κάποιες αλλαγές, γιατί οι παίκτες υπάρχουν και οι προπονητές των ομάδων θα τους δώσουν τις ευκαιρίες, που χρειάζονται, ώστε να αναδειχθούν και εντέλει να τους καλέσει ο ομοσπονδιακός προπονητής στην Εθνική των ανδρών, αφού οι μεγάλες μεταγραφές στην Ελλάδα, δεν είναι και εύκολο πράγμα….
Στο παιχνίδι με τη Μολδαβία είδαμε ένα παιχνίδι, το οποίο δε θα μπω στον κόπο να το σχολιάσω καθόλου. Είδαμε μια διαβασμένη Μολδαβία να έχει αντιγράψει σε ένα βαθμό τον τρόπο παιχνιδιού της Εθνικής Ελλάδας, παίζοντας αμυντικά και με καλή κυκλοφορία της μπάλας, να βάζει σε μπελάδες τους παίκτες μας. Προσπαθούσαν να σουτάρουν από απόσταση έχοντας μάλλον δει το βίντεο της Εθνικής μας με την Τουρκία και περιμένοντας, ότι κάποιο από τα σουτ τους θα είχε την ίδια τύχη με αυτά των Τούρκων. Από την άλλη είδαμε την Εθνική μας να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Σε καμία περίπτωση δε μπορούμε να πούμε, ότι η Εθνική μας έπαιξε καλά.
Από την άλλη είναι πολύ δύσκολο ψυχολογικά για τους παίκτες μας, όταν παίζουν με τους λεγόμενους «μικρούς» αντιπάλους, να αποδίδουν τα αναμενόμενα. Αυτό φάνηκε και στη Μολδαβία και στο Καζακστάν. Βέβαια στα προκριματικά για το ευρωπαϊκό της Πορτογαλίας με αντίπαλο την Β. Ιρλανδία είχαμε τα ίδια φαινόμενα. Με το ζόρι κερδίσαμε με 1-0 , αν δεν κάνω λάθος, σε ένα παιχνίδι, που ήταν δυσφήμιση του ποδοσφαίρου.
Θα ήθελα να σταθώ όμως σε ένα άλλο σημείο, που δεν κάνει μόνο σε μένα εντύπωση αλλά και σε όλους, που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο. Αυτό είναι οι θέσεις, που παίζουν οι παίκτες στην Εθνική. Ο Αμανατίδης, ενώ παίζει κορυφή ή αριστερά, στο δεύτερο ημίχρονο έπαιζε δεξιά! Ο Γιαννακόπουλος πλέον δεν παίζει δεξιά στην Εθνική αλλά έχει πια εδραιωθεί σαν αριστερός μέσος. Το κορυφαίο όλων βέβαια είναι ο Τοροσίδης, που έχει γίνει το παιδί για όλες τις δουλειές. Αν κάποια στιγμή τραυματιστούν όλοι οι επιθετικοί της Εθνικής, ξέρω από τώρα, ποιός θα κληθεί να βοηθήσει. Στο παρελθόν, όταν ο Καραγκούνης είχε παίξει αριστερό μπακ, όλοι οι ειδικοί του ποδοσφαίρου έσπευσαν, να πουν τις σοφίες τους.
Πια το διασκεδάζω βλέποντας τέτοιες αλλαγές στη εντεκάδα της Εθνικής. Και φυσικά αν δεν ήταν ο Ρεχάγκελ στο τιμόνι της ομάδας, ίσως να είχα διαφορετική αντίδραση. Ο Ρεχάγκελ δεν είναι ένας τυχαίος προπονητής. Είναι λίγο διαφορετικός, αλλά την δουλειά του την ξέρει πολύ πιο καλά και από τους προπονητές των καφενείων και από από τους αθλητικούς δημοσιογράφους. Δεν ήταν τυχαία 14 χρόνια προπονητής στη Βέρντερ, ούτε αυτό, που έκανε με την Καζερσλάουτερν ήταν τυχαίο, που μόνο ως θαύμα μπορεί να χαρακτηριστεί.
Για το Ευρωπαίκο του 2004 δεν θα μιλήσω. Όλοι είδαμε τι έγινε. Και ίσως το ότι το γκολ, που έβαλε στα προκριματικά του 2004 ο Γιαννακόπουλος με αντίπαλο την Ισπανία από τα αριστερά να με έχει κάνει πιο χαλαρό στις αντιδράσεις μου. Γι’ αυτό έχω υποσχε8εί στον εαυτό μου να μην τρελαίνομαι πια, όταν βλέπω παίκτες να παίζουν σε διαφορετικές θέσεις, απ΄οτι τους έχω συνηθίσει. Ούτε ανησυχώ όταν βλέπω την Εθνική να μην αποδίδει σε κάποια παιχνίδια θεαματικό ποδόσφαιρο.
Ελπίζω αυτό το αρθρο να βοηθήσει πολλούς να βγουν από τη μεμψιμοιρία, που τους διακατέχει και να τους βοηθήσει να δουν το μέλλον πιο αισιόδοξα, όπως ακριβώς ο γερμανός προπονητής κατάφερε να δώσει στους παίκτες της Εθνικής μας τη νοοτροπία του νικητή. Και όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά, ας μην τα βάφουν όλα μαύρα. Γιατί πια η Εθνική…ποτέ δεν πεθαίνει! Καλές διακοπές
Νίκος Πολυμέρου
