Ανάλυσέ το: Οι περιπτώσεις Κόμπε και Ρόουζ στο μικροσκόπιο της επιστήμης

Η ημέρα των Χριστουγέννων είναι παραδοσιακά αφιερωμένη στα μεγάλα παιχνίδια του ΝΒΑ. Η λίγκα επιλέγει τις κόντρες των καλύτερων να τις τοποθετήσει στις εορταστικές για να κερδίσει το τηλεοπτικό κοινό. Χριστούγεννα ίσον σπίτι για τους Αμερικανούς άλλωστε.

Τα τελευταία 13 χρόνια, ο Κόμπε Μπράιαντ μας συνόδευε σε αυτές τις χριστουγεννιάτικες… εξόδους. Κάποια στιγμή στην εξίσωση μπήκε ο Ντέρικ Ρόουζ με τους Μπουλς. Γι’ αυτό και το ΝΒΑ, όρισε τους Λέικερς (υποδέχονται το Μαϊάμι) και τους Μπουλς (κόντρα στο Μπρούκλιν) να παίξουν στις γιορτές. Οι ομάδες θα αγωνιστούν, αλλά χωρίς τους ηγέτες τους. Αμφότεροι υπέστησαν νέους τραυματισμούς αλλά μόνο αυτός του γκαρντ του Σικάγο σχετίζεται με το παρελθόν.

Η προσπάθεια του Κόμπε να επιστρέψει, μας έβαλε αρκετά βαθιά στην ιατρική επιστήμη. Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, βαθιά… επιφανειακώς θέλοντας να προσεγγίσουμε όλες τις παραμέτρους προστρέξαμε στη βοήθεια ενός ειδικού.

Με τη βοήθεια του διακεκριμένου ορθοπεδικού Δημήτρη Τσούκα, επιδιώκουμε να αναλύσουμε όσο πιο κατανοητά γίνεται τι συνέβη στις δύο περιπτώσεις και πόσο έχει προχωρήσει η ιατρική επιστήμη κάτι που δεν αφορά μόνο στους επαγγελματίες αθλητές.

“Ο πιο επικίνδυνος τραυματισμός στο μπάσκετ”

Εν αρχή ην ο Κόμπε Μπράιαντ και ο Δημήτρης Τσούκας αναλύει στο Contra.gr: “Ο Κόμπε βρίσκεται στα 35 του χρόνια οπότε οκτώ με εννέα μήνες αποθεραπείας στα παγκόσμια στάνταρντ αποτελεί έναν πάρα πολύ λογικό χρόνο αποθεραπείας. Όσο πιο μεγάλος σε ηλικία είναι ο αθλητής εννοείται πως γίνεται πιο δύσκολη η επιστροφή. Η ρήξη του αχιλλείου τένοντα είναι ένας από τους πιο σοβαρούς για έναν αθλητή ιδιαίτερα στο μπάσκετ το οποίο στηρίζεται σε αυτό”.

Αυτόματα η επόμενη ερώτηση αφορά στο πόσο εφικτό είναι ο Κόμπε να επιστρέψει, μόλις ξεπεράσει και το πρόβλημα στο γόνατο, στο 100%.

“Καταρχάς να τονίσουμε πως από μία τέτοια επέμβαση όλοι επιστρέφουν και το ερώτημα είναι το επίπεδό τους. Το ποσοστό πιθανοτήτων να επιστρέψει ο Κόμπε στο ίδιο επίπεδο είναι ελάχιστο διότι οι αθλητές με τέτοιο τραυματισμό χάνουν από την έκρηξη και το πρώτο βήμα. Ένα άλλο πολύ βασικό ζήτημα αφορά στην ψυχολογία κυρίως λόγω της μακράς αποθεραπείας”.

ACTION IMAGES PRESS AGENCY

Ο Δημήτρης Τσούκας

“Μυστικό της αποθεραπείας, ο δυνατός χαρακτήρας”

“Ο γιατρός που τον χειρούργησε, ειδικός στην ρήξη αχιλλείων, είχε πει ότι περίμενε τους οκτώ μήνες. Βασιζόταν πολύ στην ψυχοσύνθεση του Κόμπε, την προσωπικότητά του. Δεν αρκεί μόνο η τέλεια αποκατάσταση αλλά κυρίως χρειάζεται δυνατό χαρακτήρα”.

Πού οφείλεται αυτός ο τραυματισμός όμως; Ο Δημήτρης Τσούκας εξηγεί:

“Ο αχίλλειος τένοντας είναι ο πιο δυνατός τένοντας στο σώμα. Η συγκεκριμένη ρήξη δεν συνέβη τραυματικά, δηλαδή μετά από κτύπημα, αλλά στην φάση της επιμήκυνσης του τένοντα. Ο παθών νομίζει ότι κάποιος τον κτύπησε στο συγκεκριμένο σημείο και γυρνά ασυναίσθητα να δει τον δράση. Φυσικά δεν υπάρχει αλλά αυτή την αίσθηση σου δημιουργεί ο τένοντας που κόβεται. Η περίπτωση του Κόμπε Μπράιαντ είναι τα τελευταία χρόνια πραγματικά ενδιαφέρουσα καθώς λόγω προβλημάτων με τενοντίτιτδες, κατέφευγε στην Γερμανία για ειδικές ενέσεις. Είναι οι ενέσεις με αυτόλογους αυξητικούς παράγοντες (PRP) τις οποίες κάνουμε κι εδώ. Παίρνουμε αίμα από τον ίδιο τον ασθενή, το φυγοκεντρούμε, το διαχωρίζει σε στιβάδες και η πάνω είναι γεμάτη από επουλωτικούς παράγοντες. Την κάνεις για τα προβλήματα τραυματισμών.

Τώρα για να μην σας κουράσω με ιατρικούς όρους, στην συγκεκριμένη επέμβαση πολύ σημαντικός είναι ο τρόπος ραφής του τένοντα. Υπάρχει μία διχογνωμία αν πρέπει να κάνεις τομή ή πρέπει να γίνει κλειστά. Φαίνεται ότι περισσότεροι εξειδικευμένοι γιατροί, προτείνουν μικρή τομή για συρραφή. Για να γίνει γρήγορη η κινητοποίηση και αποκατάσταση. Ειδικός τρόπος συρραφής ώστε από την δεύτερη ημέρα να μπει σε κίνηση ο τένοντας.

Να δώσω ένα παράδειγμα του μεγάλου Ντομινίκ που έπαιζε έχοντας κάνει δύο επεμβάσεις σε αχιλλείους, βεβαίως δεν ήταν ο ίδιος παίκτης σε έκρηξη και αλτικότητα”.

“Καταπόνηση το πρόβλημα”

Αναφορικά με το αν μπορεί ένας αθλητής να προστατέψει τον αχίλλειό του;

“Στην ουσία δεν υπάρχει κάποια προστασία. Όλοι εφαρμόζουν δεδομένες πρακτικές. Το θέμα είναι τι καταπονήσεις έχει πάρει ο αχίλλειος. Ο τένοντας που κόβεται έχει συνήθως εκφύλιση. Κόβεται σε αυτή την ηλικία. Ή έχουν προηγηθεί ενέσεις κορτιζόνης λόγω εκφυλισμού. Σε νεαρό αθλητή μόνο τραυματικά μπορεί να συμβεί, δηλαδή με κτύπημα”.

“Κτύπησε διότι δεν εμπιστευόταν το πόδι του…”

Ο Ντέρικ Ρόουζ έλλειψε για χρόνο ρεκόρ, επέστρεψε και ξανακτύπησε. Η περίπτωσή του όπως τονίζει ο Δημήτρης Τσούκας, δεν μπορεί να αναλυθεί τόσο εύκολα: “Είναι ένα θέμα το οποίο σήκωνε μεγάλη συζήτηση στην ιατρική κοινότητα διότι έμεινε πολύ έξω παρά ότι είχε ρήξη πρόσθιου χιαστού. Έξι με εννέα μήνες τοποθετούμε την επιστροφή αθλητή σε τέτοιες περιπτώσεις. Έμεινε ενάμισι χρόνο δηλαδή πολύ μεγάλο διάστημα. Μόνο αν υπήρχαν άλλες βλάβες μπορεί να ερμηνευθεί αλλά αυτό δεν το γνωρίζουμε.

Επιστρέφοντας είναι η ψυχολογική κατάσταση βασικός λόγος για να πατήσει καλά ο Ρόουζ και ο κάθε παίκτης του μπάσκετ. Σε ότι αφορά στον νέο του τραυματισμό, πέραν του παράγοντα τύχη ίσως δεν εμπιστευόταν τα πατήματα στο χειρουργημένο πόδι κι έβαζε μεγαλύτερο βάρος στο άλλο. Η επιβάρυνση έφερε τον τραυματισμό στον μηνίσκο.

Η διαχείριση στο σπασμένο μηνίσκο ήταν συγκεκριμένη: δεν αφαιρέθηκε το σπασμένο κομμάτι, αλλά ράφτηκε από τον Μπράιαν Κολ. Στην συγκεκριμένη μέθοδο η επιστροφή είναι μίνιμουμ 3-3,5 μήνες. Με αφαίρεση σε έναν μήνα θα έπαιζε, αλλά το πιο σωστό είναι να προσπαθήσεις να γυρίσεις όσο πιο αργά γίνεται διασφαλίζοντας την καριέρα του ασθενούς.

Το τονίσαμε και στην περίπτωση του Κόμπε, πως είναι καθοριστική η ψυχολογία. Ειδικά στην Αμερική υπάρχει ψυχολόγος που δούλεψε μαζί του αλλά είναι περισσότερο θέμα προσωπικότητας. Πώς αντιδρά σε έναν σοβαρό τραυματισμό. Διαβάζαμε την… επιθετικότητα που έδειξε ο Κόμπε στην αποθεραπεία του και η βούληση να παίξει.

Για τον Ρόουζ πιθανώς να τέθηκαν άλλα ζητήματα. Γι αυτό και ο χρόνος αποθεραπείας για την ρήξη χιαστού είναι πολύ μεγάλος, ξεφεύγει το συνηθισμένο ακόμα και για την Αμερική που μπορεί να φτάσει στους 12 μήνες η αποθεραπεία.

Πολλές φορές οι Αμερικανοί γιατροί δεν επιτρέπουν στους αθλητές να επιστρέψουν πριν τον χρόνο για ρήξη χιαστού. Στην Ελλάδα πλέον, το λέμε χρόνια, δεν επιτρέπεται επιστροφή πριν από τους 7, 8, 9 μήνες. Να ξεχάσουμε τα… παλιά που μιλούσαν για 4-6 μήνες, διότι το μόσχευμα δεν είναι έτοιμο. Δεν έχει πάρει όλη του την δύναμη. Προσπαθούμε να περάσουμε το μήνυμα σίγουρα 6-9 μήνες μακριά από τα γήπεδα”.

Τραυματισμοί που τελειώνουν καριέρες

Έχοντας δει αυτές τις δύο περιπτώσεις κι ενώ το ΝΒΑ τα τελευταία χρόνια μαστίζεται από πρόωρες αποχωρήσεις (Μπράντον Ρόι, ουσιαστικά Γκρεγκ Όντεν), είναι ενδιαφέρον να μάθουμε αν όλα αυτά σχετίζονται με τους τραυματισμούς ή την αποθεραπεία: “Νομίζω ότι σε αυτό το επίπεδο μόνο η ρήξη του αχιλλείου επηρεάζει την καριέρα. Ο ώμος δεν είναι τόσο επικίνδυνος ούτε το γόνατο.

Να ξεκαθαρίσουμε βεβαίως κάτι. Ο χειρουργός δεν είναι θεός. Έχει προχωρήσει η χειρουργική αθλητιατρική ώστε να επιδιορθώνονται σε μεγάλο ποσοστό τα προβλήματα, όχι τελείως. Για να επιστρέψει ένας αθλητής κι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο πολλά πράγματα. Τι άλλες βλάβες έχει το γόνατο. Οι βλάβες του χόνδρου για παράδειγμα δύσκολα επιδιορθώνονται. Η αποθεραπεία και πόσο συνεπής ήταν ο αθλητής. Η ψυχολογική υποστήριξη από το περιβάλλον και από ειδικό.

Ο χειρουργός να οφείλει να βρίσκεται κοντά μέχρι να επιστρέψει στο γήπεδο ο αθλητής.

Πολύ καλή αποκατάσταση σε συνεργασία του ορθοπεδικού με τον φυσιοθεραπευτή.

Τελειώνοντας την φυσικοθεραπεία πρέπει να γίνει λειτουργική αποκατάσταση. Ειδική προπόνηση να θυμηθεί με ασφάλεια τις κινήσεις του αθλήματος. Αφού δουλέψει ένα τιμ και ψυχολόγος, γίνουν γηπεδικές μετρήσεις, τότε επιστρέφει.

Όλοι οι επαγγελματίες πρέπει να είναι κοντά του από την στιγμή του τραυματισμού μέχρι να επιστρέψει. Μακάρι όλοι οι αθλητές να είναι πάντα τυχεροί και προσεκτικοί ώστε να μην υποστούν τέτοια προβλήματα.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, και όπως λέμε οι γιατροί, αχρείαστοι να είμαστε”.