Ένας μεγάλος Μήτσος

Δε γίνεται να μην αποθεώσεις τα 70″ του Δημήτρη Διαμαντίδη. Δεν γίνεται να μην υποκλιθείς στην απόλυτη μπασκετική στιγμή, αυτές που οφείλουν να περνούν στην ιστορία. Τέτοιες στιγμές ανήκουν μόνο σε πολύ μεγάλους παίκτες διότι αυτοί είναι που ξέρουν από τους κτύπους της καρδιάς τους πότε είναι η δική τους ώρα. Τέτοια 70″ θα έπρεπε να συζητώνται για χρόνια και μακάρι όσοι αγαπάμε το μπάσκετ να το κάνουμε. Το οφείλουμε όχι μόνο στον 3D αλλά στο ίδιο το άθλημα που τόσα περνάει τα τελευταία χρόνια από τους κτιστοσοβατομπετατζήδες.

13 σερί πόντοι, 113 μπράβο του, του ακόμα περισσότερο γιατί μία ακόμα φορά πρόλαβε να μας τρελάνει. Ο Διαμαντίδης αποτελεί την πιο ιδιαίτερη περίπτωση κορυφαίου μπασκετμπολίστα διότι λατρεύεται για την ομαδική του συνεισφορά, όταν μπορεί να σαρώσει ατομικά. Να το εξηγήσουμε διότι εδώ μπλεχτήκαμε. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού ήταν από τους χειρότερους παίκτες της ομάδας του μέχρι το 38. Τόσο κακός και νευρικός ώστε σπρώχνει με τον αγκώνα του τον Μάρκοτα. Εδώ υπήρξε μπέρδεμα διότι η Ευρωλίγκα χρεώνει το αντιαθλητικό φάουλ στον Σάτο, ο διαιτητής βάσης που ελέγχει τη φάση δείχνει προς τον Διαμαντίδη όπως και οι σχολιαστές στο επίσημο κανάλι της Ευρωλίγκα. Τις βολές τις εκτελεί ο Όσμπολτ, που βρίσκεται δίπλα στον Σάτο ο οποίος τον σπρώχνει με το δεξί του χέρι αλλά βάσει των όσων βλέπουμε δεν …κερδίζει το φάουλ αλλά ο συμπαίκτης του. Το θέμα όμως δεν είναι η υπόδειξη αλλά τα νεύρα της στιγμής.

Καταρχάς για μία ακόμα φορά θα πούμε, θα φωνάξουμε ότι είναι απαράδεκτα τέτοια κτυπήματα και οφείλει να συνετιστεί και να τον συνετίσει η ομάδα του, αλλά φαίνεται ότι ο Διαμαντίδης είναι στα καλύτερά του αγωνιστικά και πνευματικά όταν μοιάζουν τελειωμένα όλα. Εκεί που οι συμπαίκτες του σταμάτησαν, ο ίδιος και ο κόσμος του Παναθηναϊκού πίστεψαν στο απίθανο.

Φωνάζει ο Ομπράντοβιτς, με τον τρόπο του στην συγκεκριμένη περίπτωση, ότι πρέπει να τελειώνει φάσεις, να πονάει την αντίπαλη άμυνα και να μην ψάχνει τον συμπαίκτη του συνέχεια. Αυτή την ισορροπία ψάχνει φέτος ο Διαμαντίδης και μόλις την βρει ο κακός Παναθηναϊκός των τελευταίων αγώνων δεν θα εξαρτάται μόνο από το πνεύμα νικητή όπως λειτούργησε άψογα στην Ρωσία, θριάμβευσε στο ΟΑΚΑ και απέτυχε κόντρα στην Βαλένθια.

Όταν μάτια μας απόλαυσαν τέτοιο μπασκετικό σόου δεν χρειάζονται άλλες αναλύσεις επί του παρόντος. Εμείς κρατάμε την στιγμή, τα άλλα είναι δουλειά του Ομπράντοβιτς. Πολλή δουλειά.

Απέτυχε ο γιος, θα αποτύχει και ο… πατέρας

Καταρχάς με ένα πρωτάθλημα Τύπου όχι προπονητής δε γίνεσαι, δεν μπορείς ούτε να αναλύσεις δύο συστήματα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν βλέπουμε τα αυτονόητα. Ο Ολυμπιακός παίζοντας με τρία πλέι μέικερ βρέθηκε να χάνει 67-50 στο 32. Μόλις στην πεντάδα έμεινε ένα πλέι μέικερ και πέρασαν δυάρι (Χαλπερίν) και τριάρι (Κέσελι) ήρθε το 21-2. Καθόλου τυχαίο διότι με σουτέρ στο παρκέ άνοιξε η άμυνα της Μάλαγας, παίκτες που δεν είναι πλέι μέικερ έχουν μάθει να κινούνται χωρίς την μπάλα κάτι που σημαίνει ότι η άμυνα οφείλει να τους ακολουθήσει.

Για τρία χρόνια παιδεύτηκε ο Παναθηναϊκός και απέτυχε να βάλει να παίξουν μαζί τρεις σπουδαίοι πλέι μέικερ. Μην ξεχνάει κανείς ότι ο ευρωπαϊκός τίτλος του Βερολίνου ήρθε όταν έμειναν δύο οι οργανωτές με τον τραυματισμό του Διαμαντίδη, και τις άλλες δύο χρονιές δεν πέρασε από τους 16. Ο Ομπράντοβιτς το έψαξε πολύ, είχε όμως την ίδια μοίρα με Αμερικανούς προπονητές που το δοκίμασαν νωρίτερα. Γι αυτό άλλωστε και φέτος βλέπουμε την προσπάθεια για ένα διαφορετικό στυλ.

Ο Ίβκοβιτς, πνευματικός πατέρας του Ζοτς, ίσως να θεωρεί ότι αυτός θα πετύχει. Πιθανώς να το κάνει, αλλά αυτό που βλέπουμε τώρα είναι μία ομάδα η οποία όταν έχει ακόμα και δύο πλέι μέικερ, παίζει με έναν παίκτη λιγότερο στην επίθεση αφού ένας χειρίζεται την μπάλα και ο άλλος κοιτάει κρατώντας μία τυπική αμυντική ισορροπία.

Όσο άσχετοι και αν είμαστε, δεν γίνεται όλοι να παίζουν μία ταχύτητα πιο γρήγορα όταν στο παρκέ βρίσκεται ένας οργανωτής. Είναι προφανές ότι το πρόβλημα εντοπίζεται στην ένδεια του Ολυμπιακού σε αυτές τις δύο θέσεις και γι αυτό χρησιμοποιείται το τρυκ με τα τρία πλέι μέικερ. Χαλπερίν και Κέσελι είναι καλοί παίκτες για τον πάγκο, ο δε Λούκας-Γκόρντον είναι καλός για τον πάγκο μεν, αλλά πολύ αριστερά και ακόμα καλύτερος με τα πολιτικά.

Συζήτηση υπάρχει και για τους ψηλούς, αλλά ο Μπουρούσης δεν θα παίζει μόνο 16 λεπτά λόγω φάουλ και σίγουρα δεν γίνεται ο ηγέτης μέχρι πέρυσι του Ολυμπιακού να μην βρει τον ρυθμό του. Ψηλά κορμιά έχει η ομάδα, διαθέτει ποικιλία στις δύο θέσεις ακόμα και ο Έρτσεγκ βοήθησε στην επίθεση, μένει να βρουν ρυθμό.

Η λογική λέει πως η παραμονή των ερυθρολεύκων στο εξωτερικό πριν από τον δευτεριάτικο αγώνα με την Σαρλερουά θα τους κάνει πολύ μεγάλο καλό για να συγκεντρωθούν ώστε να σταθεροποιήσουν την άμυνα και να παίζουν πιο συλλογικά. Το θέμα είναι αν η απουσία ενός πολύ καλού παίκτη στο 2/3 θα κοστίσει περισσότερο σε βάθος χρόνου.