Το δύσκολο δεν είναι η παραμονή του Ζοτς

Όποιο σενάριο κι αν εξετάσουμε, οι κυπελλούχοι φαίνεται ότι επέλεξαν έκων άκων να βγάλουν εαυτούς από το μάτι και να μπουν στην δίνη του κυκλώνα. Επέλεξαν; Μάλλον παγιδεύτηκαν αλλά ούτως ή άλλως μπορούσαν να το αποφύγουν.

Για να μην πλατιάζουμε, διότι αυτό θα το κάνουμε αργότερα όταν θα γνωρίζουμε αν ο Ομπράντοβιτς απάντησε θετικά ή αρνητικά στην ομάδα του,

ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε εδώ και λίγες ημέρες την περιδίνηση. Ήταν επιλογή του Ζοτς να βάλει με …συνέπεια κατά της διοίκησης είτε πρώην είτε νυν. Ξεκινώντας από τις δηλώσεις μετά τον τέταρτο αγώνα με τον Κολοσσό στα πλέι οφ και καταλήγοντας στην δευτεριάτικη άφιξή του επί ελληνικού εδάφους και την ατάκα: «δεν είναι θέμα χρημάτων, πρέπει να το…φτιάξουμε το ζήτημα με την διοίκηση». Σαφές πως από την πλευρά του κάτι έχει χαλάσει αλλά και πάλι δεν λέει δημοσίως τι είναι αυτό. Το οικονομικό δεν είναι, καταρχάς, ζήτημα σύμφωνα με τον προπονητή και προφανώς δεν τίθεται θέμα για το δίδυμο Αλβέρτη-Μάνου Παπαδοπούλου που θα αναλάβει καίρια διοικητικά πόστα. Άρα το ζήτημα έγκειται στην επικείμενη συνεργασία με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Προφανώς. Τί θέλει ο προπονητής; Ομιχλώδες με μοναδική σίγουρη παράμετρο την απουσία …επισκέψεων στα αποδυτήρια, όπως έγινε το 2010 μετά την ήττα από το Μαρούσι. Μόνο αυτό; Ο Ομπράντοβιτς χρεώνει στην διοίκηση της ομάδας, όχι μόνο στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, την θερινή αδράνεια του 2011 όταν αποχώρησε ο Φώτσης.

Μετά από μια εβδομάδα συζητήσεων και διαπραγματεύσεων, δύο άνθρωποι οι οποίοι γνωρίζουν άριστα αλλήλους, δεν μπορεί να συζητάνε μπάτζετ ή κανόνες συμπεριφοράς.

Από την μεριά του ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος προχώρησε σε γενναίες κινήσεις όπως την αύξηση κατά τρία εκατομμύρια ευρώ του προϋπολογισμού(από 10 σε 13 εκατομμύρια ευρώ ποσό αστρονομικό για τις ημέρες μας), ενώ δεσμεύτηκε δημόσια να παραδώσει την ομάδα σε οποιονδήποτε δώσει στον Σέρβο προπονητή τα χρήματα που θέλει. Κίνηση εντυπωσιασμού; Μπορεί, αλλά έγινε. Μπαίνοντας στον Παναθηναϊκό δείχνει ότι δεν θέλει να χαλάσει χατίρια κι επιθυμεί να ξεκινήσει χωρίς κανένα έλλειμμα την επόμενη ημέρα.

Εδώ είναι και το πρόβλημα. Όλη αυτή η ιστορία παρουσιάζει έναν Παναθηναϊκό ο οποίος αισθάνεται ότι του είναι τρομερά δύσκολο να συνεχίσει χωρίς τον επί 13 χρόνια προπονητή του. Πέραν του ότι δεν αντικαθιστάς εύκολα τον καλύτερο κόουτς της Ευρώπης, είναι ακόμα πιο επικίνδυνο για την καλύτερη ομάδα της 15ετίας, να αφήσει την αίσθηση ότι θα ζοριστεί να ξανασηκώσει κεφάλι χωρίς τον προπονητή της. Επικίνδυνο και λάθος διότι 13 εκατομμύρια ευρώ προϋπολογισμού θα έχουν ελάχιστοι σύλλογοι στην Ευρώπη για να κινηθούν. Αυτά τα χρήματα αν τα έδινε η Μπιλμπάο στον Κατσικάρη, θα φώναζε «ζήτω η Ισπανία» στο κεντρο της χώρας των Βάσκων. Αν το είχε ο Αλεξανδρής στον Άρη θα άφηνε πάλι μουστάκι. Φανταστείτε τί μπορεί να πετύχει ο καλύτερος Ευρωπαίος προπονητής. Μόνο ο ίδιος δεν το φαντάζεται ακόμα.

Ο δε κόουτς, εμφανίζει με την στάση του, μία διοίκηση την οποία δεν εμπιστεύεται για συνεργασία και χρειάζεται έναν…μαραθώνιο συζητήσεων και δεσμεύσεων ώστε να πειστεί, αν πειστεί να συνεχίσει. Όχι η καλύτερη διαφήμιση για την επόμενη ημέρα στον Παναθηναϊκό.

Όποιον κι αν είναι το αποτέλεσμα, οι δύο πλευρές χειρίζονται υπέρ το δέον συναισθηματικά το θέμα, ελάχιστα πρακτικά και στο τέλος της ημέρας, δεν θα είναι απίθανο αν δεν κερδίσει κάνεις, ιδιαίτερα ο σύλλογος. Για σκεφτείτε το λίγο: μία διοίκηση που δεν εμπιστεύεται ο προπονητής και μια ομάδα η οποία αφήνει να εννοηθεί ότι δεν πιστεύει πως μπορεί να βρει άξιο αντικαταστάτη του κόουτς. Αδιανόητο για τον μπασκετικό Παναθηναϊκό που δίδαξε τόσα στα τελευταία 16 χρόνια.