Ποδοσφαιρική παιδεία

Το ουσιώδες στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε το απόγευμα της Τετάρτης ήταν η αναφορά του σχετικά με την ποδοσφαιρική παιδεία των Ελλήνων διεθνών. Το είπε εμμέσως πλην σαφώς: “Το πρόβλημα αρχίζει από πολύ πίσω”.

Λογική και απολύτως ορθή άποψη. Αν ο Σάντος φτάσει στο σημείο να πει στον Γερμανοθρεμμένο και επαγγελματία ποδοσφαιριστή με παραστάσεις από Champions League, Χοσέ Χολέμπας, ότι δεν πρέπει να αφήνει την πλευρά του, να κάνει ανούσιες επελάσεις και να προσπαθεί να μιμηθεί τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τότε ας τον στείλει σε μια ακαδημία ποδοσφαίρου, γιατί προφανώς ουδείς δεν του έδειξε τα πρώτα βήματα στο ποδόσφαιρο ή ο ίδιος δεν ασχολήθηκε. Αν ο Σάντος φτάσει στο σημείο να πει στον πολύπειρο Κώστα Κατσουράνη ότι δεν πρέπει να κάνει γεμίσματα από την άμυνα στην επίθεση, τότε μάλλον ο διεθνής μέσος πρέπει να επιστρέψει στην Παναχαϊκή για να μάθει τα βασικά.

Φέρτε στο μυαλό σας την ομάδα του 2004. Με παίκτες που έκαναν ακριβώς αυτό που ζητούσε ο Ρεχάγκελ και τίποτε παραπάνω, έφτασαν εκεί που έφτασαν. Προσωπικά, εκείνη η ομάδα δεν έχει ούτε τη μισή ποιότητα από την τωρινή. Είχε, όμως, πειθαρχία.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν άλλοθι για τον Πορτογάλο. Σαφώς έχει τις δικές του ευθύνες. Η χρησιμοποίηση, για παράδειγμα, του Κώστα Χαλκιά είναι ανεξήγητη όπως ανεξήγητη είναι η εικόνα της Ελλάδας στο πρώτο ημίχρονο κόντρα σε Πολωνία και Τσεχία. Το να παίρνεις μαζί σου σε μια μεγάλη διοργάνωση έναν 38χρονο τερματοφύλακα, σημαίνει ότι αυτός είναι top class ή τουλάχιστον τη χρονιά που πέρασε βρέθηκε σε εξαιρετική φόρμα. Τίποτα από τα δύο, δηλαδή. Ο Χαλκιάς ουδέποτε ήταν ο τερματοφύλακας που μπορεί να μπει στο πάνθεον του ελληνικού ποδοσφαίρου. Οσο δύσκολα μπορούσε να φάει γκολ σε ένα ματς, τόσο εύκολα μπορούσε να το φάει στο επόμενο. Πέραν αυτού, τη σεζόν που διανύσαμε, δεν θυμάμαι κάποιον ΠΑΟΚτσή να πλέκει το εγκώμιό του. Αν εξαιρέσουμε τη νίκη στο ΟΑΚΑ επί του Παναθηναϊκού όπου “κατέβασε ρολά”, δεν υπάρχει κάτι άλλο που να δικαιολογεί την παρουσία του στο Euro. Οκ, είναι έμπειρος και μπορεί να αποτελέσει κάτι σαν… επιλοχία στην ομάδα για τους νεότερους. Μέχρι εκεί όμως. Εξάλλου, γι’ αυτό έχουμε τον Λυμπερόπουλο. Η παρουσία λόγω εμπειρίας από την παρουσία λόγω αναγκαιότητας έχει μεγάλη διαφορά.

Ευθύνη έχει ο Πορτογάλος και στο θέμα του Μαλεζά. Η χρησιμοποίηση του Κατσουράνη στη θέση του στόπερ από τη στιγμή που απουσίαζαν Α. Παπαδόπουλος και Παπασταθόπουλος, σημαίνει έλλειψη εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του διεθνούς αμυντικού του ΠΑΟΚ. Γνωρίζαμε, ή μάλλον ερμηνεύσαμε, πριν το Euro ότι η επιλογή του αποτελούσε ουσιαστικά μία εναλλακτική για το κέντρο της άμυνας σε περίπτωση που συνεχιζόταν το πρόβλημα του Τοροσίδη στο γόνατο και έπαιζε στα δεξιά ο Παπασταθόπουλος. Πρόκειται, όμως, για ένα σενάριο που… έπιασε μια θέση. Οπως αυτή, για παράδειγμα, του Τζιόλη, ο οποίος εκ των υστέρων, μάλλον θα ήταν χρήσιμος.

Για επιμύθιο, πρέπει να σταθούμε στο γεγονός ότι η αήττητη Εθνική των προκριματικών με τη σφιχτή άμυνα και τις μεγάλες νίκες, μπορεί να κερδίσει τη Ρωσία. Αποτελείται -κατά μεγάλο ποσοστό- από τους παίκτες που βρίσκονται στην Πολωνία. Αρα, δεν έχει ξεχάσει ουδείς το ποδόσφαιρο, πόσο μάλλον ο Σάντος την προπονητική. Το είπαμε και μετά την ήττα από την Τσεχία: οι διεθνείς αδικούν τους εαυτούς τους. Εχουν ταλέντο, πείρα, ποιότητα και ομάδα για να προκριθούν. Μπορούν. Ας το κάνουν. Δεν γίναμε προπονητές, ούτε το παίζουμε. Λέμε αυτά που δεν βλέπουμε. Αυτά που ξέρουμε ότι μπορούμε να τα δούμε. Και είδαμε κάποια στο δεύτερο ημίχρονο με Πολωνία και Τσεχία.