Υπήρχε και λαμπρό σχέδιο και σπουδαία ανταπόκριση
Στο "Μαδριγάλ" υπήρξαμε μάρτυρες ενός ακόμη άριστα διαβασμένου ευρωπαϊκού παιχνιδιού από τον Τεν Κάτε και το επιτελείο του. Η ρεβάνς του ΟΑΚΑ είναι πιο δύσκολη, έχει όμως και μία ομοιότητα: είναι και πάλι η Βιγιαρεάλ αυτή που πρέπει να ρισκάρει.
Το κακό βεβαίως ήταν ότι ο Σπυρόπουλος ελάχιστα κινήθηκε παράλληλα με τη γραμμή, αφού ο ελεύθερος ρόλος (ελεύθερος ρόλος επαναλαμβάνω και όχι ποδοσφαιρική αναρχία) του Γιώργου Καραγκούνη που θεωρητικά μόνο έπαιζε από δεξιά, μετατόπιζε προς τα κει την υπόλοιπη τριπλέτα του κέντρου.
Ο Τεν Κάτε ήταν βέβαια ξεκάθαρος από την παραμονή κιόλας της αναμέτρησης, επισημαίνοντας ότι ο Παναθηναϊκός θα στηριχθεί στις στημένες φάσεις για να απειλήσει την εστία του Ντιέγκο Λόπεθ και βέβαια η ευκαιρία του Καραγκούνη είναι απλώς η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον προπονητικό κανόνα.
Και έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ικανοποιημένος από την ανταπόκριση των ποδοσφαιριστών στα ανασταλτικά του σχέδια, αφού διατήρησαν ανέπαφη την εστία του Γκαλίνοβιτς, με τις τρεις φάσεις που κατάφεραν να δημιουργήσουν οι γηπεδούχοι να είναι ως αριθμός απόλυτα φυσιολογικός στο επίπεδο της φάσης των «16».
Κι όταν ο Ολλανδός πείστηκε ότι η ομάδα του πήρε τα μέτρα του αντιπάλου, διάβασε το παιχνίδι του και δεν κινδυνεύει πλέον από το στοιχείο του αιφνιδιασμού, τόνωσε με περισσότερες δημιουργικές επιλογές τη μεσαία του γραμμή. Έξω ο Γκούμας, αριστερό σέντερ μπακ ο Βαβζίνιακ, οπισθοχώρησε στη θέση του ο Σπυρόπουλος και είσοδος για τον Γκάμπριελ.
Ο Βραζιλιάνος συμμετέχει περισσότερο στην ανάπτυξη του παιχνιδιού από τον Σπυρόπουλο, αλλά θα έδινε και ανάσες στον Νίλσον, που σε όλο το πρώτο σαρανταπεντάλεπτο έπαιξε όλη την πτέρυγα μόνος του και ευτυχώς ο Πελεγκρίνι δεν επένδυσε σ’ αυτό.
Με τη συμμετοχή του Βραζιλιάνου στη φάση, ο Καραγκούνης βρήκε τον χώρο που χρειαζόταν λίγο έξω από τη μεγάλη περιοχή της Βιγιαρεάλ, στο 59’ και εξαπέλυσε σουτ-λουκούμι στο παραθυράκι της εστίας του Λόπεθ για το 0-1! Όλα πια θύμιζαν Μιλάνο.
Το μόνο που ήρθε να χαλάσει το όμορφο repeat ήταν η απειρία του Βαβζίνιακ στη φάση του 67’ (δέχθηκε επιθετικό φάουλ, αλλά θα έπρεπε να έχει απομακρύνει νωρίτερα), που επέτρεψε στον Πιρές να κερδίσει πέναλτι και στον Ρόσι να ισοφαρίσει από την άσπρη βούλα.
Ήταν ό,τι περισσότερο μπορούσαν να πετύχουν οι Ισπανοί αυτό το βράδυ, με τον Παναθηναϊκό να στερείται μεν την πολύ μεγάλη κλάση του Ζιλμπέρτο Σίλβα, αλλά να έχει σε εκπληκτική βραδιά τους Σαριέγκι, Βύντρα, Σιμάο, σε δεύτερο πλάνο τους Μάντζιο, Νίλσον και τις βαθιές ανάσες που πρόσφεραν τα κερδισμένα φάουλ του Καραγκούνη.
Υπήρξαμε μάρτυρες ενός ακόμη άριστα διαβασμένου ευρωπαϊκού παιχνιδιού από τον Χενκ Τεν Κάτε και το επιτελείο του, με σχέδιο το οποίο δεν απαιτούσε το 100% των δυνατοτήτων καθεμιάς μονάδας ξεχωριστά, αλλά 100% συνολική δουλειά και στο οποίο ανταποκρίθηκε η πλειονότητα των «πρασίνων».
Σίγουρα ο επαναληπτικός του Ολυμπιακού Σταδίου είναι πιο δύσκολο παιχνίδι. Έχει όμως και μία ομοιότητα που μπορεί να αποδειχθεί βούτυρο στο ψωμί του «τριφυλλιού»: είναι και πάλι η Βιγιαρεάλ αυτή που πρέπει να ρισκάρει, αυτή τη φορά για να ρεφάρει το εκτός έδρας γκολ του Καραγκούνη…
Υ.Γ.: Και το Χ, αλλά ακόμη και το 2 τιμήθηκαν δεόντως στα γραφεία στοιχημάτων. Κι αυτό είναι παράσημο για τον ευρωπαίο Παναθηναϊκό. Όσο εύκολο είναι για μία ομάδα να λέει ότι έχει τον τρόπο να προστατεύεται από εξωτερικές επιρροές, άλλο τόσο δύσκολο είναι να το επιτυγχάνει, όποτε είναι αναγκαίο.
Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού βέβαια, είναι εξίσου δύσκολο να υποστηρίξεις ότι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα που τον θέλει ατρόμητο και έτοιμο για όλα σε σπουδαίες ευρωπαϊκές έδρες, επιδρά κατ’ ανάγκην αρνητικά και συσσωρεύει πίεση στο ποδοσφαιρικό τμήμα.
Γιατί για παράδειγμα να μην ισχύει το ακριβώς αντίθετο, ιδιαίτερα σε χρόνο που οι εγχώριες υποχρεώσεις δεν εξελίσσονται σύμφωνα με τις προσδοκίες; Γιατί δηλαδή να μην θεωρήσουμε, ότι οι παίκτες του Παναθηναϊκού αναγεννιούνται στα ευρωπαϊκά τους ταξίδια και παράλληλα κερδίζουν αυτοπεποίθηση, αισθανόμενοι πολύ ισχυρότερη την πίστη των φίλων τους;
Κάποιοι θα πουν ότι στην Ευρώπη αγωνίζονται και περισσότερο απελευθερωμένοι ψυχολογικά, από την διαιτητολαγνεία που κατατρώγει τις σάρκες του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά αυτό σε πολύ μικρό βαθμό μπορεί να απογειώσει τις επιδόσεις τους.
