The K-Factor
9 Απριλίου 2002: Ο Παναθηναϊκός έχει νίκησε 1-0 τη Μπαρτσελόνα στη Λεωφόρο, προηγείται νωρίς-νωρίς στο Καμπ Νόου κι αγγίζει το όνειρο των ημιτελικών. Στα μισά του πρώτου ημιχρόνου ο Καραγκούνης μορφάζει από τον πόνο. Είναι ένα από τα γνωστά του κόλπα... Tο κάνει για να παγώσει το ρυθμό και να φάει χρόνο σκέφτονται οι περισσότεροι. Στο ημίχρονο βγαίνει.. Επαιξε για περισσότερο από 20 λεπτά με ρήξη χιαστού! Για ένα μισάωρο ο Παναθηναϊκός χάνει τη μπάλα, η Μπαρτσελόνα το κάνει 3-1 και στο τέλος έχει την τύχη με το μέρος της...
Μια χρονιά αργότερα, ξανά με τον Καραγκούνη μπροστάρη, ο Παναθηναϊκός είναι πάλι στους «8», αυτή τη φορά όχι του Champions League αλλά του UEFA. Μένει έξω στις λεπτομέρειες από την Πόρτο του Μουρίνιο που σάρωνε τα πάντα στο πέρασμά της για 2 χρόνια.
Μετά η «τυπάρα» φεύγει για άλλες πολιτείες… Είναι όμως ένα χρόνο μετά από τους βασικούς πρωταγωνιστές του Euro 2004. Ο παίκτης που πέτυχε το πρώτο γκολ της διοργάνωσης κι έβαλε τα θεμέλια γι’ αυτό που ακολούθησε, γεμίζοντας με αυτοπεποίθηση μια ομάδα που πήγε στην Πορτογαλία απλώς για να αποφύγει ένα φιάσκο ανάλογο αυτού που είχαμε ζήσει στις ΗΠΑ 10 χρόνια νωρίτερα…
Στην Ιντερ και τη Μπενφίκα δεν έκανε όλα όσα μπορούσε. Είτε γιατί δεν πήρε τις ευκαιρίες που του αναλογούσαν, είτε γιατί η ηγετική του φυσιογνωμία στο παιχνίδι δυσκολευόταν να μπει σε καλούπια και «προχωρημένα» συστήματα.
Και μετά γύρισε στα γνώριμα λημέρια της Παιανίας για να ξαναπαίξει μπάλα στην ομάδα της καρδιάς του. Κι ας τον είχαν πληγώσει κατά καιρούς οπαδοί με αποδοκιμασίες και διοικητικοί με διωγμούς και πικρά λόγια για τις εγχώριες αποτυχίες της ομάδας. Μαζί του γύρισαν και οι μεγάλες ευρωπαϊκές βραδίες για τους φίλους του Παναθηναϊκού. Οι «πεντάρες» από Μάντσεστερ, Μπαρτσελόνα και Βέρντερ που μεσολάβησαν στο διάστημα της απουσίας του, υπάρχουν πια μόνο στα στατιστικά της UEFA για να μας θυμίζουν πόσο σημαντικός είναι για τον Ευρωπαίο Παναθηναϊκό. Ισως και για να κατανοούμε πόση είναι η απόσταση από τον διασυρμό στην επιτυχία στο υψηλότερο επίπεδο του ποδοσφαίρου.
Δεν είναι ο σύγχρονος χαφ που θα παίξει τη μπάλα με τη μία και θα περάσει την τέλεια κάθετη πάσα. Είναι όμως το όνειρο κάθε προπονητή που έχει μια ομάδα καταδικασμένη να παίζει «κλεφτοπόλεμο» κόντρα στα θηρία. Αυτός που θα κρατήσει τη μπάλα, θα την καλύψει τρώγοντας τις κλωτσιές για να κερδίσει αμέτρητα φάουλ και να παγώσει το ρυθμό, αυτός που θα μαρκάρει σαν αμυντικό χαφ και θα βγάλει την ομάδα μπροστά κουβαλώντας τη μπάλα για πολλά μέτρα κι αυτός που πάνω από όλα θα βγάλει την ψυχή του στο γήπεδο ακόμη κι όταν οι δυνάμεις αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν από το ασταμάτητο και μερικές φορές άναρχο τρέξιμο.
Εσχάτως είναι κι αυτός που θα βάλει το μεγάλο γκολ! Είτε αυτό είναι τόσο απίθανο που μοιάζει βγαλμένο από σελίδες κόμιξ και κλειδώνει μια σπουδαία νίκη όπως στη Βρέμη, είτε είναι ατσούμπαλο και κλειδώνει μια πρόκριση όπως με την Ανόρθωση, είτε μια φωτοβολίδα που ξεκλειδώνει την πόρτα για μία ακόμη μεγάλη πρόκριση μετά από ένα εφιαλτικό πρώτο ημίχρονο στο Μαδριγάλ.
Αν ο Δομάζος με τη γενιά του Γουέμπλεϊ κι αργότερα για μια δεκαετία ο Σαραβάκος και ο Βαζέχα μπόλιασαν το DNA του Παναθηναϊκού με ευρωπαϊκό αέρα και τον έβαλαν στο λεξιλόγιο των Ευρωπαίων ποδοσφαιρόφιλων, ο Γιώργος Καραγκούνης είναι ο άξιος συνεχιστής αυτής της παράδοσης που με συνέπεια καθιερώνει τον Παναθηναϊκό στη συνείδησή τους ως σημαντικό ευρωπαϊκό club, στην εποχή της ψηφιακής τηλεόρασης και του χλιδάτου Champions League.
