Μήπως ρε αδέρφια να κουλάρουμε λίγο;

Η ανάγκη αναγνώρισης από μερίδα οπαδών και επίδειξης της αγάπης σου για την ομάδα έχει μετατρέψει δημοσιογράφους σε κριτές συναδέλφων τους. Είναι και η κατάσταση τέτοια που οι θέσεις εργασίας είναι μετρημένες και ο καθένας σπρώχνει και σπρώχνεται για να κερδίσει την εύνοια αυτών των λίγων (που δυστυχώς κυβερνούν τον αθλητισμό).

Η νέα μόδα των τελευταίων μηνών είναι τα status στο facebook και τα τιτιβίσματα στο twitter από δημοσιογράφους που “κράζουν” δημοσιογράφους. Τελευταία προέκυψαν και κομμάτια. Είτε για τα κείμενά τους είτε για μια δημόσια τοποθέτησή τους είτε για ένα γραπτό τους είτε για την περιγραφή τους.

Ειλικρινά σας μιλάω, τούτο το κείμενο δεν το έγραψα με αφορμή τον Δημήτρη Καρύδα. Είμαι μία τρίχα από τα γκρίζα μαλλιά του για να χρειάζεται τις δικές μου λέξεις ως ένδειξη αναγνώρισης, σεβασμού και επικρότησης. Εξάλλου, ο ίδιος φρόντισε να δείξει το κύρος του σαν άνθρωπος και σαν δημοσιογράφος για κάτι που τον “σημάδεψε” στο πρόσφατο Final Four. Και είναι τέτοια η π@@@@@α η ζωή που η πορεία του 30τόσα χρόνια στο χώρο παραμερίστηκε για μια άτυχη στιγμή την ώρα της περιγραφής του τελικού του Ολυμπιακού με τη Ρεάλ. Θα μου πείτε, ο πρώτος ήταν ή ο τελευταίος;

Παραδείγματα υπάρχουν κι άλλα. Εκλεκτοί συνάδελφοι με σπουδαία πορεία στη δημοσιογραφία και δείγματα γραφής τους, έχουν χαρακτηριστεί πλέον με συγκεκριμένο ψευδώνυμο. Δεν ξέρω αν θα το κουβαλάνε μια ζωή, αλλά σίγουρα για κάποιους (κάφρους) ακυρώνεται η δουλειά τους.

Ειλικρινά ποτέ δεν κατάλαβα αυτό το unfair πολλών. Και μάλιστα από κάποιους που μόλις γίνει επίθεση σε δημοσιογράφους χύνουν κροκοδείλια δάκρυα. Ποτέ δεν κατάλαβα με πόση ευκολία στοχοποιούν συναδέλφους για τα γραπτά τους και δίνουν πάτημα σε κάθε κάφρο να τον μισήσει, να τον βάλει στη “μαύρη λίστα” και να σχηματίσει συγκεκριμένη άποψη για εκείνον.

Προφανώς, στο πλαίσιο της προστασίας του συλλόγου για τον οποίο δουλεύουν θεωρούν σωστό να κρατούν μακριά κάθε τι κακό που μπορεί να πλήξει το ίματζ της ομάδας ή κάθε τι ψευδές που κυκλοφορεί και τραυματίζει την ομάδα. Σύμφωνοι. Δουλειά σου, όμως, είναι -σαν υπεύθυνος επικοινωνίας, για παράδειγμα- να πάρεις τηλέφωνο τον εκάστοτε ρεπόρτερ-δημοσιογράφο και να του κάνεις τις σχετικές παρατηρήσεις. Χωρίς να τον βγάλεις στη φόρα, χωρίς να τοποθετηθείς μέσω facebook ή twitter. Χωρίς να τον βγάλεις στην αναφορά.

Προφανώς το ίδιο ισχύει και για τους συναδέλφους που δεν δουλεύουν σε κάποιο γραφείο Τύπου. Που αποφασίζουν να γράψουν για τον Βαγγέλη Ιωάννου, τον Δημήτρη Χατζηγεωργίου ή ακόμα και τον δικό μας τον Δημήτρη Καρύδα, ακολουθώντας την τάση του κόσμου να τους σχολιάζει. Οκ. Δεν θα το παίξω Οσία Παρθενία. Κι εμείς στο γραφείο σχολιάζουμε κατά καιρούς τα όσα ακούμε στις περιγραφές. Δεν θα αγιοποιήσω τους σπίκερ. Ξεπερνούν πολλές φορές τα όρια της υπερβολής και φταίνε οι ίδιοι που γίνονται έρμαιο των social media. Aλλο, όμως, να σχολιάζεις κάτι μέσα στους τέσσερις τοίχους κι άλλο να γίνεται βούκινο, να κατονομάζονται συνάδελφοι και να τους στήνεις στον τοίχο.

Και θα το ξαναπώ: πολλές φορές οι ίδιοι γράφουν μακρόσυρτα status ή τρέχουν σε πορείες όταν κάποιος συνάδελφος πέσει θύμα της ενημέρωσης. Με σιδερογροθιές έξω από το σπίτι ή πέσιμο την ώρα που οδηγά.

Μήπως ρε αδέρφια οπλίζουμε εμείς το χέρι των κάφρων; Μήπως ρε αδέρφια εμείς τους στέλνουμε έξω από τα σπίτια ή μπροστά στα παιδιά τους ή στα πάρκινγκ σταδίων για να “συνετίσουν” τους συναδέλφους; Μήπως ρε αδέρφια να κουλάρουμε λίγο; Καλός ο χαβαλές και η καυλάντα, αλλά τα νοσοκομεία έχουν συγκεκριμένες ώρες για τους επισκέπτες και δεν θα προλάβετε να πάτε όλοι την πρώτη μέρα…

ΥΓ: Και ναι. Για να σας προλάβω. Συμφωνώ μαζί σας. Το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την κατάντια του ελληνικού αθλητισμού την έχουμε ΕΜΕΙΣ οι δημοσιογράφοι. Αλλά αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη ιστορία…