Όλα τα παραλειπόμενα από τη Μαδρίτη

Ένα ταξίδι που άρχισε απολαμβάνοντας την παιδική αθωότητα των γιων του Βασίλη Σπανούλη σε τρίωρη και πλέον πτήση δεν θα μπορούσε παρά να εξελιχθεί θαυμάσια. Μπορεί ο Ολυμπιακός να έφτασε σε μία ακόμη μεγάλη υπέρβαση αλλά αλίμονο αν υιοθετήσουμε την απαράδεκτη και εν τέλει ρατσιστική αμερικάνικη λογική ότι ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα.

Στη Μαδρίτη λοιπόν, σ’ αυτήν την τεράστια πόλη που όμως δεν βρίσκεις τίποτα να φας μετά τις 12 (και τότε γιατί κρατάτε το μετρό μέχρι τις 1:30 ρε παλικάρια;), επεράσαμε όμορφα, σε μπασκετικό επίπεδο και μη.

Άνοιξε η καρδιά μας βλέποντας τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς να κάνει σαν μικρό παιδί στη συνέντευξη Τύπου της Πέμπτης και να πειράζει τους πάντες και τα πάντα. Τι καλά να φτάσουμε και εμείς τα +50 και να έχουμε την ενεργητικότητα και το κέφι αυτού του χαρισματικού ανθρώπου.

Είδαμε και την κόρη του, την Άνα, να το απολαμβάνει με την ψυχή της σε γνωστό εστιατόριο της Μαδρίτης που εξελίσσεται σε μπασκετικό στέκι. Λίγος ταύρος ψημένος επί τόπου, αρκετό κρασί και καλή παρέα είναι πάντα στοιχεία ικανά για να σου ανοίξουν την ψυχή.

Οι παλαίμαχοι σταρ του ευρωπαϊκού μπάσκετ ήταν και αυτοί εκεί (στη Μαδρίτη, όχι στους… ταύρους) για να μας θυμίσουν ότι οφείλουμε να τιμάμε το παρελθόν του αθλήματος. Μπορεί ο Θοδωρής Παπαλουκάς να μην επιθυμούσε να μιλήσει στον ελληνικό Τύπο συνεχίζοντας ένα άτυπο μποϊκοτάζ, οι υπόλοιποι όμως μοιράστηκαν εμπειρίες, σκέψεις και προγνωστικά με όλον τον κόσμο “αντιμετωπίζοντας” επί ώρες κασετοφωνάκια, μικρόφωνα και κάμερες.

Ο Τζο Αρλάουκας ειδικά. Ένα μεγάλο παιδί, ένας άνθρωπος που αρνείται να μεγαλώσει παρά το γεγονός ότι το χρώμα των μαλλιών του προδίδει πια την ηλικία του. Ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο μόνιμα στο πρόσωπό του, μία λάμψη που ακτινοβολεί ακόμα έστω και αν ο άλλοτε σταρ της Ρεάλ έχει αφήσει εδώ και χρόνια το μπάσκετ.

Ο άλλος “μίστερ χαμόγελο” του τουρνουά ήταν ο Ούγκο Σκονοκίνι. Τι φανταστικός τύπος! “Μy english are terrible” μας εκμυστηρεύτηκε όταν του ζητήσαμε συνέντευξη. Και πράγματι ο μπαγάσας απάντησε στις ερωτήσεις με ένα πολύ ωραίο μείγμα αγγλικών και ιταλικών, δικής του έμπνευσης.

Λάσο και Τεόντοσιτς, βίοι αντίθετοι

Ο Πάμπλο Λάσο πήρε εν τω μεταξύ την εκδίκησή του από όλους τους επικριτές του εκτός αλλά και εντός Ρεάλ. Το καλοκαίρι οι “μερέγκες” του έδωσαν μήνυμα απόλυσης όταν αντικατέστησαν όλους τους βοηθούς του. Κατάπιε την προσβολή ο παχουλός Ισπανός αλλά απάντησε σαρώνοντας τρόπαια. Να και το Copa del Rey, να και η Ευρωλίγκα, μετά από 20 χρόνια,και με τρόπο άκρως πειστικό. Συμπαθέστατος άνθρωπος, με φυσική ευγένεια και καλλιέργεια. Άτομο που αυτοσαρκάζεται γενικά μην το φοβάστε. Και ο Ισπανός, ειδικά το Σάββατο, μέχρι και το πρόβλημα τραυματισμού που αντιμετώπισε ο ίδιος πέρυσι έκανε… αυτοτρολάρισμα!

Στον αντίποδα όλων των παραπάνω, το ξινισμένο πρόσωπο του Μίλος Τεόντοσιτς. Μετά και την τέταρτη αποτυχημένη προσπάθεια να κατακτήσει την Ευρωλίγκα με την ΤΣΣΚΑ, ο Σέρβος γκαρντ είχε κατεβάσει την προβοσκίδα μέχρι το πάτωμα. Δεν τον χρησιμοποίησε καθόλου και ο Ιτούδης στο μικρό τελικό και οι φήμες, αίφνης, άρχισαν να πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο. Το κλίμα στη Μόσχα μάλλον δεν τον σηκώνει άλλο τον τρελό-Μίλος.

Δημοσιογράφοι, Ρωσίδες και… Spanoulis Family

Η ενδοδημοσιογραφική ατμόσφαιρα στη Μαδρίτη άκρως τρελή και μη… απόρρητη. Ξέρετε, μπορεί να πιστεύετε ότι οι άνθρωποι που είναι επιφορτισμένοι με την ενημέρωσή σας σε τέτοια τουρνουά περνούν ζωή και κότα, όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Ζουν κι αυτοί τη δική τους αγωνία για τη μετάδοση, τη συνέντευξη, το ρεπορτάζ. Υπάρχουν βέβαια και στιγμές κατά τις οποίες έρχεται η χαλάρωση και η όρεξη (για φαγητό κυρίως) ανοίγει, ας είναι καλά οι λιχουδιές που περιμένουν παντού στη Μαδρίτη.

Αναμφίβολα, το κλου αυτής της δημοσιογραφικής αποστολής ήταν οι δύο πτώσεις του τεράστιου Γιάννη Φιλέρη από την καρέκλα στο κέντρο Τύπου, που πανηγυρίστηκαν ως προπομπός κατάκτησης του τροπαίου από τον Ολυμπιακού. Οι μύστες ήξεραν ότι ο εκ των πατριαρχών του μπασκετικού ρεπορτάζ είχε πέσει και πάλι, τόσο στην Κωνσταντινούπολη το 2012 όσο και στο Λονδίνο το 2013. Αυτήν τη φορά όμως, η αύρα του δεν ήταν αρκετή.

Τα στενοχωρημένα κορίτσια της ΤΣΣΚΑ μετά από τον ημιτελικό έκαψαν επίσης την καρδιά πολύ κόσμου στη Μαδρίτη αλλά ας μη το κάνουμε θέμα, γιατί πολλοί συνάδελφοι είναι και παντρεμένοι. Ας επιστρέψουμε στις εξόχως οικογενειακές εικόνες που πρόσφερε η Spanoulis Family και ειδικά ο “βενιαμίν” της οικογένειας (μέχρι την έλευση του επόμενου μέλους), όταν αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά της μητέρας του την ώρα που καιγόταν το σύμπαν στον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ. Παιδιά…

Τα αποδυτήρια, η επιστροφή και η Ισπανίδα

Τα αποδυτήρια του Ολυμπιακού είχαν εξίσου όμορφες εικόνες. Άνοιξαν, μάλιστα, και τις δύο ημέρες, τόσο την Παρασκευή μετά από την τεράστια νίκη όσο και την Κυριακή έπειτα από την ήττα. Αν μην τι άλλο, σ’ αυτήν ομάδα αγωνίζονται μπασκετμπολίστες που σέβονται τον εαυτό τους αλλά και το γεγονός ότι ο κόσμος πάντα περιμένει να ακούσει δυο λόγια από αυτούς. Γι’ αυτό, λοιπόν, τους βγάζουμε το καπέλο που είχαν την υπομονή να μιλήσουν με τους πάντες στο φυσικό χώρο τους, ανάμεσα σε κιβώτια με πάγο, πεταμένα παπούτσια, ιδρωμένες πετσέτες και έντονες οσμές ιδρώτα, χαρακτηριστική μυρωδιά αποδυτηρίων.

Όταν τα φώτα την Κυριακή άρχισαν σιγά-σιγά να κλείνουν, η επιχείρηση Final Four έφτανε σιγά-σιγά προς το τέλος της. Οι τροπαιούχοι της Ρεάλ έσπευσαν για να πανηγυρίσουν στο “Σαντιάγο Μπερναμπέου” (μπουζούκια δεν υπάρχουν στη Μαδρίτη) ενώ οι άλλες τρεις αποστολές σκέφτονταν ήδη την επιστροφή και τις επόμενες υποχρεώσεις.

Τη Δευτέρα πια, έστω και αν η τρίχα σηκώθηκε κάγκελο από κάποιες ακραίες αναφορές στον ισπανικό Τύπο (“ο Ολυμπιακός έπαιζε άμυνα-καράτε και έπρεπε να είχε τουλάχιστον 100 φάουλ”, έγραψε σχολιαστής της “Marca”), είχαμε μπει ήδη σε mood Αθήνας. Κάποια αναμνηστικά στο “Μπαράχας” και αναμονή για την επιβίβαση στην πτήση της επιστροφής, μαζί με τον υφυπουργό αθλητισμού, Σταύρο Κοντονή (ο οποίος δεν φορούσε γραβάτα).

Η όψη του μας έβαλε και πάλι στη δίνη της σκληρής ελληνικής πραγματικότητας. Και μας θύμισε την ατάκα μιας μικροκαμωμένης Ισπανίδας πωλήτριας στην plaza Mayor. “Έλληνες είστε; Ω! Μην φοβάστε όμως, θα τα καταφέρετε”. Το είπε τόσο αυθόρμητα και τόσο γλυκά, που προς στιγμήν έγινε και πιστευτό. Adios Madrid…