Το… έγκλημα κατά του ποδοσφαίρου και ο Φουστέρ που δεν είναι Όσκαρ

Παράπονο πολλών φίλων του Ολυμπιακού είναι ότι δεν ασχολούμαστε με τη διαιτησία. Μας καταλογίζουν ότι δεν πήραμε θέση πέρυσι στην “ευνοϊκή αντιμετώπιση” που είχε ο Παναθηναϊκός. Εξακολουθούμε να θεωρούμε ότι διαχρονικά ο πρωταθλητής σηκώνει δίκαια τον τίτλο.

Το πιστεύαμε όταν η ΑΕΚ έπαιρνε τα πρωταθλήματα και όλοι μιλούσαν για τον τσαμπουκά του Μελισσανίδη, δεν αλλάξαμε γνώμη ούτε επί παντοκρατορίας Γιώργου Βαρδινογιάννη και ας φώναζαν οι Ολυμπιακοί, ούτε όταν ο θρόνος άλλαξε χέρια με τον Κόκκαλη και τον Ολυμπιακό, κι ας φώναζαν οι Παναθηναϊκοί.

Μερικά πράγματα τα βλέπουμε από άλλη οπτική γωνία, είναι φυσιολογικό να υπάρχουν διαφορετικές φιλοσοφίες, αλλά ειδικά στο θέμα της διαιτησίας αρνούμαστε να το τοποθετήσουμε στην ίδια ευθεία από πλευράς ενδιαφέροντος με το ζητούμενο, το ποδόσφαιρο, το πραγματικό ποδόσφαιρο.

Σήμερα, όμως, θα μιλήσουμε για διαιτησία (κυρίως) και ας μην ήταν ένα ματς, αυτό του Ολυμπιακού με τον Ατρόμητο, που κρίθηκε από τις αποφάσεις του διαιτητή και των βοηθών του, όπως τα βλέπει συνήθως ο Τύπος και οι παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Στα παλιά μας τα υποδήματα το πέναλτι – μαρς που δεν καταλογίσθηκε, αδιαφορούμε για το αντικανονικό γκολ που φάνηκε στο τρίτο ριπλέι, αλλά αυτή η φάση του Φουστέρ και του Ολιβέιρα, παγώνει την σκέψη μου. Όταν μπαίνει για συζήτηση η υγεία του ποδοσφαιριστή θα πρέπει να επαναστατούμε. Φτάσαμε στο σημείο να βάζουμε πιο ψηλά το πέναλτι που δεν καταλογίσθηκε.



Ο αξιόλογος αμυντικός του Ατρομήτου αδίκησε την Κυριακή το βράδυ τον εαυτό του. Έπαιξε με τις πιθανότητες να τραυματίσει σοβαρά έναν συναθλητή του. Υπάρχει και η φάση του Ντουντού. Δεν είναι η ίδια, αν και σε αυτή την φάση ο τρόπος που σηκώνεται ο Βραζιλιάνος και βάζει τα χέρια του, εγκυμονεί κινδύνους.

Αποθεώθηκε ο Καρεμπέ, πριν από χρόνια στην Ριζούπολη, σε ματς του Ολυμπιακού με τον ΠΑΟΚ, όταν χτύπησε τον Οκκά. Και αποθεώθηκε από τους οπαδούς του Ολυμπιακού, από μερίδα του Τύπου με την έννοια ότι αναζήτησε του κόσμου τα συγχωροχάρτια για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Δεν θυμάμαι επίσης κατακραυγή για τα δολοφονικά χτυπήματα του Ζε Ελίας.

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης μετά από ματς του Παναθηναϊκού με τον Άρη είχε χαρακτηρίσει έγκλημα κατά της Ελλάδας μια απόφαση του Δαλούκα. Δεν είναι έγκλημα το λάθος ενός διαιτητή. Έγκλημα είναι το να μπαίνει σε κίνδυνο η σωματική ακεραιότητα ενός παίκτη. Εκτός και αν έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε ότι υπάρχουν κάποια πράγματα πάνω από την ζωή.



Αυτά για τη διαιτησία. Θα ασχοληθούμε πάλι την επόμενη φορά που θα δούμε κάτι που θα μας βγάλει από τα ρούχα μας. Αν και… γνωριζόμαστε, να επαναλάβουμε ότι δεν μας εκνευρίζουν ούτε τα πέναλτι που καταλογίζονται και δεν είναι, ούτε οι φάσεις που η… μύτη του επιθετικού είναι πιο μπροστά από τον αμυντικό της αντίπαλης ομάδας.

Ο Φουστέρ δεν είναι Όσκαρ

Στο πρόσωπο του Φουστέρ έχουμε την εντύπωση ότι μερίδα των οπαδών του Ολυμπιακού, αρκετοί δημοσιογράφοι (μεταξύ των οποίων και εμείς) βλέπουν τον… Οσκαρ. Έχουν πολλά κοινά στοιχεία οι διαδρομές τους. Ήρθαν και οι δυο χωρίς να έχουν δημιουργήσει όνομα στην πατρίδα τους, ήταν και οι δυο επιλογές του Βαλβέρδε. Ο Οσκαρ έφυγε αποτυχημένος την ίδια ώρα που ο Φουστέρ καλείται να παίξει και γι’ αυτόν . Να το πούμε πιο απλά…Τον Φουστέρ τον περιμένουμε στη γωνία με το πρώτο λάθος, με την πρώτη άσχημη πάσα. Συνέλαβα τον εαυτό μου στα λάθη του Φουστέρ να… βρίζω τον Οσκαρ. Το παιδί, όμως, απέδειξε και στο ματς με τον Ατρόμητο ότι αν μη τι άλλο δικαιούται την προσοχή μας. Μπορεί να μην είναι παίκτης για… όσκαρ, αλλά τους ρόλους που του δίνει ο Βαλβέρδε στο γήπεδο, ξέρει να τους ενσαρκώσει.

Τι κρατάμε από τη νίκη επί του Ατρομήτου. Ότι ο Ολυμπιακός και με αυτή τη νίκη πέτυχε το απόλυτο στην έδρα του στον πρώτο γύρο, ότι μπορούν να συνυπάρξουν Μιραλάς και Πάντελιτς και πως η αμυντική λειτουργία της ομάδας ήταν καλή όταν έμεινε ο Ολυμπιακός με δέκα παίκτες. Τα χαμόγελα έγιναν περισσότερα μετά την τηλεοπτική παρακολούθηση του παιχνιδιού του Παναθηναϊκού στην Τρίπολη.

ΥΓ. Χαρακτηρίσαμε αλαζονική την δήλωση του Βαλβέρδε σύμφωνα με την οποία κατέθετε την σιγουριά ότι η ομάδα του θα κατακτήσει το πρωτάθλημα. Ίσως η σιγουριά του να μην έχει να κάνει με τον Ολυμπιακό, αλλά με τον Παναθηναϊκό…