Οι συντάκτες του Contra.gr διαλέγουν τη στιγμή του 2013

Κώστας Κεφαλογιάννης: Η δεύτερη σερί Ευρωλίγκα του Ολυμπιακού

Δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν εθνικό καθήκον την υποστήριξη των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη. Το να ζητάς από οπαδούς του Παναθηναϊκού ή του Ολυμπιακού να χαρούν για μια ευρωπαϊκή επιτυχία του αιωνίου αντιπάλου τους είναι λίγο σαν να ζητάς από τον Μιχάλη Λιάπη να σοβαρευτεί. Απλώς δεν γίνεται.

Κι ωστόσο ξέρω Παναθηναϊκούς που πραγματικά χάρηκαν με την δεύτερη συνεχόμενη κατάκτηση της Ευρωλίγκας από τον Ολυμπιακό, έστω κι αν δεν θα το παραδεχτούν ποτέ δημοσίως. Τη συγκεκριμένη ομάδα την καμαρώνεις ακόμη κι δεν είσαι Ολυμπιακός, ακόμη κι αν έχεις μάθει να μισείς οτιδήποτε ερυθρόλευκο, συμπεριλαμβανομένου και του Άγιου Βασίλη. Διότι βγάζει υγεία, αποτελείται από τον κορμό της Εθνικής Ελλάδος, έχει Έλληνα προπονητή, οι ιδιοκτήτες της σε γενικές γραμμές (και παρά την αδυναμία – απροθυμία τους να ξεμπερδέψουν οριστικά με την χυδαιότητα της εξέδρας) διαφέρουν αισθητά από τον μέσο όρο των Ελλήνων παραγόντων και φυσικά διότι το μπάσκετ που έπαιξε στο φάιναλ – φορ ήταν καταπληκτικό.

Ειδικά ο τελικός απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης υπήρξε μια πανδαισία που δεν βλέπεις συχνά στα ευρωπαϊκά παρκέ. Ναι, τον Μπαρτζώκα και τους παίκτες τους τους θαυμάσαμε όλοι. Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί, ΠΑΟΚτσήδες, Έλληνες, Ευρωπαίοι, όλοι. Μέχρι να γυρίσουν στην Ελλάδα, να αρχίσουν οι μπηχτές, τα υπονοούμενα, τα θλιβερά πρωτοσέλιδα και ο αέρας φρεσκάδας και αναζωογόνησης που έφεραν στις αποσκευές τους να χαθεί μέσα στις αναθυμιάσεις των καπνογόνων…

Τάσος Μαγουλάς: Έσπασαν τα δεσμά…

Μία από τις πλέον κουραστικές απόψεις (πάντα με σεβασμό στην εκφορά της βεβαίως βεβαίως) αφορά στο αν το ΝΒΑ τελείωσε την δεκαετία του 80. Για την ακρίβεια τύποι οι οποίοι μόλις ο Τζόρνταν εγκατέλειψε τους Μπουλς για την δεύτερη συνταξιοδότηση, κατέβασαν τον γενικό. Όντως για όσους δεν αγαπάνε το μπάσκετ αλλά έναν τύπο που κερδίζει πάντα (και συνήθως είναι ΠΑΣΟΚ, Ρεάλ, Γιουνάιτεντ ή παλαιότερα Λίβερπουλ), το ΝΒΑ έφυγε μαζί του.

Για πολλά χρόνια το κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, μεγαλώνει, αναπτύσσεται, βελτιώνεται αλλά πάντα υπήρχε αυτή η …φαγούρα: «μα δεν υπάρχει Τζόρνταν πια».

Όχι, αλλά πλέον υπάρχει Λεμπρόν. Οι αριθμοί του ήταν συγκλονιστικοί όπως και τα αποτελέσματα με τους πραγματικά κακούς Καβαλίερς. Όμως ο Τζέιμς δεν είχε πρωτάθλημα όπως οι άλλοι σούπερσταρ και ιδιαίτερα ο Ερ. Όταν πήρε το πρώτο πρωτάθλημα, δεν είχε το…ριπίτ. Ε, τώρα έχει δύο τίτλους και το 2013 είναι η χρονιά του καλύτερου παίκτη της εποχής μας. Ο τρόπος που πήρε το πρωτάθλημα απέναντι σε μία εκπληκτική ομάδα, δικαιώνει τον τίτλο του: βασιλιάς.

Είναι τρομερά σημαντικό, για τον κόσμο που αγαπάει πραγματικά το μπάσκετ στην Ελλάδα, να ξεκολλήσει επιτέλους από τα 80ς (που ουσιαστικά ελάχιστοι έχουν δει) και τα 90ς. Δεν έχει σημασία αν ο Λεμπρόν είναι καλύτερος ή όχι του Τζόρνταν. Αν ενδιαφέρει μία προσωπική άποψη, μπασκετικά είναι. Με τον Τζέιμς δύο φορές πρωταθλητή και σταθερά κορυφαίο, το ΝΒΑ απελευθερώθηκε από τα…δεσμά του και όταν το ΝΒΑ απογειώνεται κερδίζει το μπάσκετ σε όλο τον κόσμο. H κορυφαία στιγμή είναι το δεύτερο σερί πρωτάθλημα των Μαϊάμι Χιτ.

Μάνος Ανδρουλάκης: Η πρόκριση της Εθνικής στο Μουντιάλ

Εν αρχή ην το Παγκόσμιο Κύπελλο. Όχι η διοργάνωση αυτή καθεαυτή, αλλά το γεγονός ότι θα συμμετέχει και η Ελλάδα στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη για τρίτη φορά στα χρονικά. Ως εκ τούτου η καλύτερη στιγμή του 2013 δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από τον επαναληπτικό της “Arena Națională” παρά το γεγονός ότι το αποτέλεσμα δεν ήταν νικηφόρο για την Εθνική ομάδα.

Η παρέα, γιατί περί παρέας πρόκειται, του Φερνάντο Σάντος υποχρέωσε τους απαιτητικούς, πλέον, και ολίγον τι γκρινιάρηδες Έλληνες φιλάθλους να ξεχάσουν τις χλωμές εμφανίσεις της προκριματικής φάσης, αφού χάρη στο 1-1 της 19ης Νοεμβρίου πήρε το εισιτήριο για την τελική φάση της γιορτής που θα διεξαχθεί στα γήπεδα της “ποδοσφαιρομάνας” Βραζιλίας.

Η Ελλάδα και οι πολίτες της πλήττονται από κάθε λογής προβλήματα, ωστόσο χάρη στην Εθνική ομάδα και τις ουκ ολίγες επιτυχίες των τελευταίων ετών μπορούν να τα ξεχνούν για λίγο. Γεροί να είμαστε, ευελπιστούμε του χρόνου την ίδια μέρα, όλοι οι συντάκτες να συνδυάσουν την καλύτερη στιγμή του 2014 με το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας.

Θέμης Καίσαρης: Η βραδιά του Νίκου Γκάλη…

Κάθε χρονιά έχει τις δικές της κορυφαίες στιγμές, αλλά πολύ σπάνια είναι πραγματικά ανεπανάληπτες. Ακόμα και το πιο εκπληκτικό γκολ μπορεί απλώς να είναι καλό αν συγκριθεί με ένα παλαιότερο. Ακόμα και το τρεμπλ της Μπάγερν πχ έχει προηγούμενο, έχει ξαναγίνει.

Τρία πράγματα έγιναν το 2013 κι ήταν ανεπανάληπτα. Το πρώτο είναι η δεύτερη συνεχόμενη κατάκτηση της Ευρωλίγκας απ’τον Ολυμπιακό. Πολλά είχαμε κάνει στο μπάσκετ, αυτό δεν τα είχαμε πετύχει ποτέ και ούτε είναι κάτι που οι ξένες ομάδες πετυχαίνουν συχνά. Το δεύτερο είναι ο υποβιβασμός της ΑΕΚ. Πρωτοφανές και σοκαριστικό, τόσο για τον ίδιο το σύλλογο, όσο και για το ποδόσφαιρό μας, που δεν είχε δει ομάδα τέτοιου μεγέθους να υποβιβάζεται.

Το τρίτο κι αυτό που θα πάρει την ψήφο μου είναι η βραδιά βράβευσης του Γκάλη. Για χρόνια γκρινιάζουμε πρώτα για την έλλειψη τέτοιων βραδιών και μετά για το πόσο κρύες και τελείως ανέραστες είναι όταν συμβαίνουν. Η βραδιά του Νικ μπορεί να ήταν κι αυτή φρικτά αργοπορημένη, όμως για πρώτη φορά η οθόνη της τηλεόρασής μας γέμισε από συναισθήματα.

Χαλάλι η καθυστέρηση χρόνων. Ο Γκάλης τιμήθηκε όπως έπρεπε, εκεί που έπρεπε, απ’τους ανθρώπους που έπρεπε. Με τα λόγια και τις πράξεις που του άρμοζαν. Πλέον, όσο αξέχαστα μας είναι τα καλάθια, οι κινήσεις και οι χειρονομίες, άλλο τόσο αξέχαστα θα μας μείνουν τα πλάνα απ’το πρόσωπό του εκεί τη βραδιά.

Το βλέμμα του ήταν για μένα η κορυφαία στιγμή της χρονιάς.

Γιάννης Ζωιτός: Η τραγωδία στον Μαραθώνιο της Βοστώνης

Λένε ότι η (αθλητική) ανάμνηση που έρχεται πρώτη στο μυαλό είναι και η πιο έντονη, αυτή που σ’ έχει σημαδέψει. Ναι μεν, αλλά… Μια δεύτερη σκέψη έφτανε για να καταλήξω ότι η διπλή βομβιστική επίθεση στο Μαραθώνιο της Βοστώνης, τον περασμένο Απρίλιο, ήταν ό,τι θέλω να… ξεχάσω περισσότερο από το αθλητικό 2013.

Οι τρεις ζωές που χάθηκαν, μεταξύ των οποίων του 8χρονου Μάρτιν Ρίτσαρντ (!), μου μοιάζει αδύνατο να συγκριθούν μ’ ένα τρόπαιο, μια πρόκριση, έναν υποβιβασμό, μια οποιαδήποτε επιτυχία ή αποτυχία που κατεγράφησαν στο καλεντάρι του χρόνου που φεύγει. Βράδυ Δευτέρας ήταν στο γραφείο, όταν το twitter άρχισε να κατακλύζεται από breaking news για το τραγικό συμβάν. Όταν δε δημοσιεύθηκαν οι πρώτες σοκαριστικές φωτογραφίες, το στομάχι δέθηκε κόμπος.

Πού να το ζεις κι από κοντά, όπως ο Νίκος Πολλιάς, ο οποίος τερμάτισε λίγα λεπτά νωρίτερα. Στο ποιοι ενήργησαν (τα αδέρφια Τσαρνάεφ) και πώς (με αυτοσχέδιους μηχανισμούς σε κατσαρόλα και μεταλλικό κουτί) δόθηκαν απαντήσεις. Το ποιοι αποφάσισαν και το γιατί (θανατώθηκαν χωρίς αιτία τρεις άνθρωποι και ακρωτηριάστηκαν κάμποσοι άλλοι) παραμένουν ακόμα ερωτήματα αναπάντητα.

Δημήτρης Χριστοφιδέλλης: Το κατόρθωμα του Ολυμπιακού

Όσο χορτασμένοι και συνηθισμένοι κι αν είμαστε από τις επιτυχίες στο μπάσκετ, σε εθνικό και συλλογικό επίπεδο, η κατάκτηση της Ευρωλίγκα από τον Ολυμπιακό για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά συνιστά από μόνη της κατόρθωμα και μια κορυφαία στιγμή για τον ελληνικό αθλητισμό.

Ένας άθλος, αν σκεφτούμε από ποια αφετηρία ξεκίνησαν οι «ερυθρόλευκοι» τη σεζόν. Τις διακυμάνσεις που είχαν στην απόδοση καθ ΄ όλη την πορεία μέχρι το Final 4, τη νίκη στον ημιτελικό επί της πανίσχυρης ΤΣΣΚΑ Μόσχας, την επικράτηση στον τελικό κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης, έως τη στιγμή που ο Βασίλης Σπανούλης σήκωσε το τρόπαιο του Πρωταθλητή Ευρώπης στην «O2 Arena» του Λονδίνου.

Ακολούθησε μάλιστα η κατάκτηση του Intercontinental Cup, δηλαδή του Διηπειρωτικού Κυπέλλου, τον περασμένο Οκτώβριο κόντρα στην Πρωταθλήτρια Αμερικής, Πινιέιρος την οποία ο Ολυμπιακός κέρδισε δύο φορές μέσα στο σπίτι της, στον διπλό τελικό που διεξήχθη στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας.

Ο Ολυμπιακός ύψωσε τη σημαία του στο (μπασκετικό) Έβερεστ το 2013 και οι επιδόσεις του την τρέχουσα περίοδο στην Ευρωλίγκα δείχνουν ότι έχει τις δυνατότητες να ανέβει πάλι στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου.

Οι περισσότεροι ενδεχομένως να θεωρούν ως καλύτερη στιγμή την πρόκριση της Εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Υπό την έννοια, ότι η Ελλάδα στο ποδόσφαιρο δεν συμμετέχει συχνά σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Είναι μια άποψη που συγκεντρώνει σαφώς αρκετά υπέρ. Η επιλογή όμως έγινε με τα εξής κριτήρια: Πρώτον, οι προκριματικοί αγώνες για το Μουντιάλ ξεκίνησαν το 2012, άρα «πατούν» σε δύο χρονιές. Δεύτερον, θέλω να πιστεύω ότι η κορυφαία στιγμή της Εθνικής θα είναι το 2014, κάνοντας την υπέρβαση στα γήπεδα της Βραζιλίας.

Αποστόλης Χορτάτος: Όταν ο Μπέκαμ έριξε την αυλαία…

Η πρόκριση της εθνικής στο Μουντιάλ της Βραζιλίας και η κατάκτηση της Ευρωλίγκας από τον Ολυμπιακό, αποτελούν αναμφισβήτητα τις κορυφαίες ελληνικές αθλητικές στιγμές του 2013. Αν κοιτάξουμε όμως έξω από τα σύνορά μας θα βρούμε αθλητικές στιγμές που “άγγιξαν” εκατομμύρια φιλάθλους παγκοσμίως. Όπως για παράδειγμα το τελος εποχής για τον Άλεξ Φέργκιουσον ή η δύση μιας κορυφαίας καριέρας, όπως του Ντέιβιντ Μπέκαμ.

Αξεπέραστος και αγαπητός από το σύνολο σχεδόν του αθλητικού κόσμου ο Σερ, όμως ο Βρετανός σούπερ σταρ του ποδοσφαίρου ήταν το κάτι άλλο. Ποδοσφαιριστής γαρ, επηρέασε ζωές. Έγινε το απόλυτο ίνδαλμα για κάθε μικρό ή μεγαλύτερο λάτρη του αθλήματος, σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Ήταν ικανός με ενα “χάιδεμα” της μπάλας και μόνο να κάνει χαρούμενους εκατομμύρια κόσμου. Το δεξί του πόδι έγινε το δεξί πόδι της Αγγλίας. Γράφτηκαν βιβλία και αποτέλεσε σημείο αναφοράς ακόμη και για ταινίες, ενώ ήταν εν ενεργεία ποδοσφαιριστής.

Το “βρωμοπόδαρό” του (με συγχωρείτε για την έκφραση) “πλήγωσε” μέχρι και την Ελλάδα, στερώντας της μια ιστορική νίκη. Είναι γνωστό ότι το γκολ που σημείωσε κόντρα στην εθνική μας το 2001 για τα προκριματικά του Μουντιάλ της Κορέας/Ιαπωνίας, με εκτέλεση φάουλ, ψηφίστηκε από τους Άγγλους ως το κορυφαίο τέρμα της εθνικής τους που έχει επιτευχθεί σε καθυστερήσεις αγώνα. Ήταν το γκολ που έστελνε τα “τρία λιοντάρια” στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Βέβαια όλα αυτά είναι απλά ένα ελάχιστο δείγμα της τεράστιας καριέρας του. Δεν εχουν τελειωμό άλλωστε τα επιτεύγματά του τόσο με τη φανέλα της Αγγλίας όσο και με αυτές των Γιουνάιτεντ και Ρεάλ. Στο τελευταίο του παιχνίδι με τη φανέλα της Παρί η συγκίνησή του ήταν έκδηλη. Και το δικό του ζευγάρι ματιών προφανώς και δεν ήταν το μόνο που δάκρυσε.

Mαρίνα Στρίγγα: Check in στο Ρίο

Ο ιστορικός υποβιβασμός της ΑΕΚ, η τρομοκρατική επίθεση στο Μαραθώνιο της Βοστώνης, η κατάκτηση της Ευρωλίγκας για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά από τον Ολυμπιακό και η εθνική ομάδα μπάσκετ της Γαλλίας που βρέθηκε στην κορυφή της Ευρώπης για πρώτη φορά στην ιστορία της, είναι μερικές μόνο από τις στιγμές που στιγμάτισαν τον εγχώριο αλλά και παγκόσμιο αθλητισμό σε ένα «γεμάτο» 2013.

Για να κλείσω θετικά τη χρονιά θα σταθώ στην πρόκριση της Εθνικής Ελλάδας στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Βραζιλίας. Η ομαδικότητα και η αυτοθυσία των παικτών του έμπειρου, ικανού και πολύ μεθοδικού Φερνάντο Σάντος, που έχει γίνει το σήμα κατατεθέν αυτού του συγκροτήματος και το γεγονός πως για δεύτερη συνεχόμενη φορά θα δώσουμε το «παρών» σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου καθιστούν από μόνα τους τεράστια την επιτυχία του Μήτρογλου και της παρέας του, που πέρασαν το εμπόδιο της Ρουμανίας και έκαναν… check in για το Ρίο. Αν μη τι άλλο, εκτός από την εθνική περηφάνια, το εισιτήριο για τη Βραζιλία, που εξασφάλισε την 5η παρουσία του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος σε μεγάλη διοργάνωση στη διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, είναι αυτό που θα γεμίσει μερικά από τα βράδια του καλοκαιριού μας και μπορεί – ποιος ξέρει- να μας θυμίσει μερικές από τις «τεράστιες» στιγμές του έπους του 2004. Γιατί η Ελλάδα ήταν και παραμένει εκτός από μεγάλη οικογένεια και μεγάλη ομάδα.

Σταύρος Καραΐνδρος: Ο θάνατος του Φίλιππα Συρίγου

Δεν είναι τόσο η είδηση αυτή καθ’ αυτή (αφού γνωρίζαμε για την κατάσταση της υγείας του και για το μοιραίο που ερχόταν), όσο η στάση του σε όλη τη διαδρομή της μάχης που έδωσε και η απόφαση της οικογένειάς του να μη δημοσιευθεί η είδηση μέχρι να γίνει η κηδεία ώστε να θαφτεί σε στενό κύκλο και από ανθρώπους που τον αγαπούσαν ανιδιοτελώς. Βέβαια, πάντα θα υπάρχουν ηλίθιοι -στην αθλητική δημοσιογραφία περισσεύουν- που για να κερδίσουν κάποια νούμερα και τα 15 λεπτά δημοσιότητας του Ουόρχολ, πούλησαν την ψυχή τους στο διάολο γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια την επιθυμία.

Ο Συρίγος ήταν ο άνθρωπος που έφερε το μπάσκετ στην Ελλάδα και το τοποθέτησε εκεί που βρίσκεται σήμερα. Είναι η φωνή στον τελικό του ’87, είναι αυτός που πολλοί λάτρεψαν να μισούν κι άλλοι τόσοι έμαθαν δίπλα του. Ηταν ο τελευταίος μεγάλος των δημοσιογράφων.

Σάκης Γκίνας: O τελικός της ντροπής

Ο τελικός της ντροπής τον περασμένο Μάιο στο ΟΑΚΑ κατέδειξε με μεγαλοπρέπεια τις παθογένειες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η απόκρουση του… τερματοφύλακα Μανιάτη πάνω στη γραμμή και ο μη καταλογισμός του πέναλτι υπέρ του Αστέρα Τρίπολης, έμεινε στην ιστορία και στο λαϊκό υποσυνείδητο, όχι ως ένα μεμονωμένο διαιτητικό λάθος, αλλά ως το αντιπροσωπευτικό δείγμα μιας χώρας με διεφθαρμένους θεσμούς σε όλα τα επίπεδα.

Η απόφαση της πλειοψηφίας των φιλάθλων του Ολυμπιακού να φύγουν από το γήπεδο, πριν από την απονομή του κυπέλλου στην ομάδα τους και η οργή τους για τον τρόπο που κατακτήθηκε, ήταν ένα ενθαρρυντικό μήνυμα για το μέλλον.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο έζησε και κινήθηκε και το 2013 ως «καθρέφτης» της πορείας της χώρας. Έλλειψη ισονομίας, εύνοια ισχυρών στα όρια της πρόκλησης, παρασκήνια, δίκες για στημένα με κατηγορίες για σύσταση εγκληματικών οργανώσεων που παραπέμπουν σε μαφιόζικες τακτικές, πλήρη απώλεια εμπιστοσύνης στις αποφάσεις των υπερκείμενων αρχών. Ένα ανθυγιεινό πέπλο σκέπασε και φέτος το ελληνικό ποδόσφαιρο, γι’ αυτό και ο κόσμος στα γήπεδα λιγόστεψε ακόμα περισσότερο.

Αντίθετα, ως συνήθως… έξω πήγαμε καλά. Η Εθνική ομάδα προκρίθηκε στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, καθοδηγούμενη από έναν αξιοπρεπή και εργατικό άνθρωπο, όπως είναι ο Φερνάντο Σάντος και αποτελούμενη κυρίως από παιδιά που έχουν ξεφύγει από την μίζερη και αποτρόπαια ελληνική πραγματικότητα, συμμετέχοντας σε ξένα πρωταθλήματα παραγωγής επαγγελματικού θεάματος υψηλής αισθητικής.

Η αυτονόητη ευχή για τη νέα χρονιά είναι η μετάβαση από τη νοοτροπία της τουρκοκρατίας, με το μπαχτσίσι και τα τσιφλίκια των πασάδων, σε ένα περιβάλλον που θα αποπνέει υγεία. Αυτή, όμως, η ευεργετική αλλαγή πρέπει πρώτα να συμβεί σε γενικότερο πολιτικοκοινωνικό επίπεδο για να περάσει και στο ποδόσφαιρο.

Νίκος Γιαννόπουλος: Οταν έκλαψε ο Γκάλης

Καμία όρεξη. Να πάρεις το ΚΤΕΛ Τρίτη του Πάσχα για να πας στη Θεσσαλονίκη, μόνος και έρημος. Υγρό πρωινό, μουντός καιρός στο Μαλλιακό και συντροφιά ένα βιβλίο του Ιρβιν Γιάλομ. Στο μυαλό η σκέψη ότι αυτός ο μπαγάσας είχε γράψει και άλλο ένα που είχε τίτλο “όταν έκλαψε ο Νίτσε”. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, τα πράγματα ακούμπησαν στο έδαφος του δωματίου με φανερή οκνηρία. Ενα ταξί μετέφερε τη μιζέρια σε ένα άλλο ξενοδοχείο. Εκεί, η μιζέρια έδωσε τη θέση της στο ενδιαφέρον και ελάχιστα αργότερα στον ενθουσιασμό. Ολοι οι μπασκετικοί ήρωες της νιότης σου σε έναν χώρο. Φωτογραφίες, χαμόγελα, χαλαρές συζητήσεις για τη γιορτή του Ενός και Μοναδικού. Την επομένη, η ώρα είχε φτάσει. Ο Ενας και Μοναδικός, με ντύσιμο ηθοποιού που θα παραστεί στα Οσκαρ, κάνει την εμφάνισή του. Αποθέωση, συγκίνηση, γλυκιά νοσταλγία. Και δάκρυα. Ναι, δάκρυα από αυτόν τον Τεράστιο. Πολλά δάκρυα. Για μία μεγάλη καριέρα που πέρασε, άλλαξε τα πάντα μεν, αλλά πέρασε. Ο Τεράστιος δάκρυσε στο χώρο που μεγαλούργησε, σε εκείνο το μπασκετικό ναό που έγραψε τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Γαμώτο, μακάρι να υπάρχει ένας Γιάλομ στις εξέδρες για να γράψει το “όταν έκλαψε ο Γκάλης”. Αυτή η ιστορία πρέπει να γραφτεί. Και θα γραφτεί γιατί όλες οι πραγματικά ωραίες ιστορίες αυτό το δρόμο πήραν.