To who is who του Ζήση

Το ταλέντο του Νίκου Ζήση
ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Παίζοντας στη ΧΑΝΘ και στις μικρές εθνικές ομάδες, ο Θεσσαλονικός γκαρντ παρουσίαζε αξιοζήλευτη, για την ηλικία του, ωριμότητα ενώ συνδύαζε τις οργανωτικές ικανότητες με το σκοράρισμα.

Η ΑΕΚ και ο Ντούσαν Ιβκοβιτς το 2000 δεν μπορούσαν να μείνουν ασυγκίνητοι. Εφεραν τον Ζήση στην Αθήνα και σιγά-σιγά του έδωσαν τη δυνατότητα να παίξει στην Α1 και να εξελίξει το παιχνίδι του. Ο Ιβκοβιτς τον βοήθησε πολύ. Ο Σάκοτα το ίδιο. Ο Κατσικάρης, είτε σαν πρώτος προπονητής, είτε σαν βοηθός τον γαλούχησε.

Την περίοδο 2004-05 ο Ζήσης ήταν ο ηγέτης της ΑΕΚ μαζί τον Νίκο Χατζή. Η Ενωση όμως, η οποία άρχισε να αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά προβλήματα, δεν μπορούσε να τον κρατήσει στις τάξεις της. Τον πούλησε στην Μπένετον αλλά τα χρήματα που πήρε (400.000 ευρώ)ήταν λίγα, πολύ λίγα για την αξία του. Το απέδειξε ο Ελληνας γκαρντ στην Ιταλία. Πήρε πρωτάθλημα, Κύπελλο και ο προπονητής Ντέιβιντ Μπλατ τον λάτρεψε.

Φυσικά ένα τέτοιο ταλέντο δεν θα μπορούσε να μην ανεκμετάλλευτο από τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Τον κάλεσε στην Εθνική για τους Ολυμπιακούς του 2004 και από τότε τον έχει μόνιμα στα πλάνα του. Ο Ζήσης φρόντισε να τον ανταμείψει με σκορ, καλή άμυνα μα πάνω από όλα με team-spirit. Κάπως έτσι στέφθηκε πρωταθλητής Ευρώπης το 2005 και δευτεραθλητής κόσμου το 2006. Εστω και αν στην Ιαπωνία ο Βαρεχάο με την αγκωνιά του του στέρησε τη δυνατότητα να παίξει περισσότερο.

Η ΤΣΣΚΑ έκανε τον Ζήση δικό της για τα επόμενα τρία χρόνια και μάλλον δεν θα μετανιώσει.