Αλλαγές με… τίμημα στο Μαρούσι

Είναι
λίγο παράδοξο για τα παγιωμένα δεδομένα του ελληνικού μπάσκετ και με συμπληρωμένο μάλιστα το 1/4του πρωταθλήματος (έξι αγωνιστικές), το
Μαρούσι να βρίσκεται στην
τελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα ισοβαθμώντας με τον χιλίων μυρίων (αγωνιστικών και διοικητικών) προβλημάτων, Μακεδονικό.
Μία νίκη, κι αυτή εντός έδρας κόντρα στη νεοφώτιστη Ολυμπιάδα, έχουν πετύχει οι “κιτρινόμαυροι”, οι οποίοι μας είχαν συνηθίσει κάπως διαφορετικά. Τη μία
διεκδικώντας το πρωτάθλημα (2004) και την άλλη το
Κύπελλο (2006). Μολονότι επί των ημερών του
Παναγιώτη Γιαννάκη (περίπου 3,5 χρόνια) ο τρόπος παιχνιδιού του Αμαρουσίου ήταν αρκετά προβλέψιμος, δεν ήταν εύκολο να αντιμετωπιστεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το ξεκίνημα της ομάδας των βορείων προαστίων στο αντίστοιχο διάστημα της περσινής περιόδου. Με το πρόγραμμα να έχει παρεμφερείς -αν όχι ίδιες- απαιτήσεις με το εφετινό, το Μαρούσι είχε σημειώσει
πέντε νίκες και μόνο μία ήττα από τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ.

Απόλυτα κατανοητό το γεγονός πως ο Λευτέρης Κακιούσης πήρε το ρίσκο να αλλάξει εξ ολοκλήρου τη φιλοσοφία της ομάδας. Φαντάζεται ένα σύνολο περισσότερο παραγωγικό, παρά ένα αντίστοιχα σφιχτό που δίνει το βάρος στην εξουδετέρωση του αντιπάλου. Μία ομάδα, δηλαδή, που θα επιδιώκει τη νίκη με βάση τους πόντους της επίθεσης κι όχι αυτούς που δέχεται.

Προς το παρόν, η συγκεκριμένη μετάβαση έχει το τίμημά της (πέντε ήττες). Ο “ΛεΚα” ως προς το επιθετικό κομμάτι έχει πετύχει, αφού αύξησε την παραγωγικότητα των “κιτρινόμαυρων” (78 έναντι 72.7). Δεν κατάφερε, ωστόσο, να διατηρήσει μια ιδανική ισορροπία. Εκεί που η ομάδα δεχόταν κάτω από εβδομήντα πόντους (68.0), τώρα πλησιάζει τους ογδόντα (79.7). Διαφορά που δεν έχει επιτρέψει στο Μαρούσι να πανηγυρίσει νίκες.

Σαφέστατα σημαντικό μερίδιο ευθύνης ανήκει στους παίκτες. Αυτοί εφαρμόζουν συστήματα και τακτικές. Άρα κάπου γίνεται λάθος. Μην βιαστείτε να ρίξετε το ανάθεμα στους ψηλούς και την έλλειψη ποιοτικών λύσεων πίσω από τον Ντάνια Έιμπραμς. Έχει ακουστεί ιδιαίτερα αυτή η άποψη. Η διαφορά με την περσινή περίοδο στα κερδισμένα ριμπάουντ είναι μηδαμινή (2.3 ανά παιχνίδι). Αριθμός που αυξομειώνεται ανάλογα με τις αντίπαλες επιθέσεις.

Σε σχέση με πέρσι, στο Μαρούσι έγιναν
αρκετές αλλαγές στο έμψυχο δυναμικό. Πλην όμως των πολύτιμων εφεδρειών, στον Άγιο Θωμά εγκαταστάθηκαν δύο νέοι Αμερικανοί. Κι αν ο Έιμπραμς, έχοντας την περσινή εμπειρία του ελληνικού πρωταθλήματος (Απ.Πατρών), έχει ήδη προσαρμοστεί στις απαιτήσεις, δεν συμβαίνει το ίδιο με τον
Κρις Τόμας, έναν θρύλο –παρεμπιπτόντος- του κολεγιακού μπάσκετ.

Για την ώρα ο 24χρονος γκαρντ δεν έχει κατορθώσει να “επουλώσει” την πληγή που δημιουργήθηκε στο σώμα του Αμαρουσίου από τη φυγή του Ρόντρικ Μπλάκνεϊ. Τρία χρόνια ο Αμερικανός είχε αφήσει το δικό του στίγμα. Είτε ο Τόμας δεν έχει προσαρμοστεί είτε δεν έχει δέσει με τον Κυρίτση, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.

Τη στιγμή που στο ίδιο διάστημα πέρσι ο Μπλάκνεϊ είχε 16.7 πόντους, ο Τόμας προσφέρει μόνο 8.7. Κάτι περισσότερους από τους μισούς δηλαδή, αλλά με τη διαφορά να παραμένει χαώδης. Δεν είναι, δε, πως του βγαίνουν οι προσπάθειες. Προτιμά να μην αναλαμβάνει επιθετικές πρωτοβουλίες, παραχωρώντας το συγκεκριμένο “δικαίωμα” στον Αλέξη Κυρίτση. Σε έξι αγώνες έχει επιχειρήσει μόλις 31 σουτ δύο πόντων, με το ποσοστό του να πλησιάζει το 50% (48.4%).

“Φορτώνει” έτσι τον Κυρίτση με επιπλέον ευθύνες (έχει αυξήσει τους μέσους όρους) του, αλλά παράλληλα τον εκθέτει στο παραμικρό λάθος. Ο νεαρός δεν νιώθει πλέον ασφάλεια πως τυχόν δική του αμέλεια θα διορθωθεί σχεδόν άμεσα από τον Μπλάκνεϊ. Δεν έχει στηρίγματα και πέφτει στην παγίδα.

Επειδή ο Λευτέρης Κακιούσης έχει αντιμετωπίσει ανάλογες κρίσεις σε ομάδες που δούλεψε, καλείται να βρει την ενδεδειγμένη λύση. Ούτως η άλλως αλλαγές στο έμψυχο δυναμικό δεν πρόκειται να γίνουν (κάτι αντίθετο στην πολιτική που αποφασίστηκε το καλοκαίρι). Ωστόσο, δεν αρμόζει στο Μαρούσι να βρίσκεται στην τελευταία θέση της βαθμολογίας.