Και διηγώντας τα να κλαις: Δέκα χρόνια από το θάνατο του μεγάλου Λουκά Μπάρλου
Σαν σήμερα, 20 Οκτωβρίου, πριν από δέκα ακριβώς χρόνια, το 1999, έφευγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών ο σπουδαιότερος -χωρίς αμφιβολία- παράγοντας που πέρασε ποτέ από την ΑΕΚ. Ο Λουκάς Μπάρλος ή "θείος Λουκάς" όπως τον αποκαλούσαν στην "κιτρινόμαυρη οικογένεια", συνέδεσε το όνομα του με τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της Ένωσης, δίνοντας κυριολεκτικά ψυχή, σώμα, αλλά και όλη του την περιουσία για να δει την ΑΕΚ στα επίπεδα που την ονειρεύτηκε εκείνος και οι φίλοι της.
Το τι προσέφερε ο Λουκάς Μπάρλος στην Ένωση είναι λίγο πολύ γνωστά. Πρώτα απ’ όλα οι μεταγραφές που έκανε δημιουργούσαν αίσθηση χωρίς προηγούμενο. Ήταν οι “βόμβες” της εποχής, οι παίκτες-κράχτες που λέμε σήμερα. Παράλληλα με την παραμονή του Μίμη Παπαϊωάννου στην ομάδα, έφερε τον Θωμά Μαύρο (η μεγαλύτερη ίσως μεταγραφή εκείνης της δεκαετίας), τον Ντούσαν Μπάγεβιτς (έναν σταρ παγκόσμιου βεληνεκούς την εποχή εκείνη), τον Αρδίζογλου, τον Νικουλούδη, τον Χρηστίδη, τον Ιντζόγλου, τον Δέδε, αλλά και ξένους όπως ο Μίλτον Βιέρα, ο Βάγκνερ, ο Τσανλάιτερ και πολλοί άλλοι. Μέχρι και το Μίμη Δομάζο έφερε στο τέλος της καριέρας του. Σε επίπεδο προπονητών έφερε πρωτοπόρους, που προκάλεσαν επανάσταση με τις μεθόδους τους, όπως ο Φράντισεκ Φάντροκ, ο Ζλάτκο Τσαϊκόφσκι και ο Φέρεντς Πούσκας. Για να μην αναφέρουμε και τη δουλειά που γινόταν στις ακαδημίες, από τις οποίες μετέπειτα βγήκαν μεγάλοι παίκτες, όπως ο Μανωλάς, ο Στυλιανόπουλος, ο Γεωργαμλής, ο Βαγγέλης Βλάχος, ο Σπύρος Οικονομόπουλος και άλλοι.
Δημιουργήθηκε με τον καιρό μια μυθική ομάδα, η οποία για πολλούς ήταν (και παραμένει) η κορυφαία που εμφανίστηκε ποτέ στα ελληνικά γήπεδα. Στο Κύπελλο UEFA της περιόδου 1976-77, απέκλεισε δύο μεγάλες αγγλικές ομάδες της εποχής, όπως η Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς και η Ντέρμπι Κάουντι, σε περιόδους που οι αγγλικοί σύλλογοι μονοπωλούσαν τα ευρωπαϊκά τρόπαια. Απέκλεισε τον Ερυθρό Αστέρα και τη Διναμό Μόσχας και αν στα ημιτελικά δεν έπεφτε πάνω στη φημισμένη και μετέπειτα κάτοχο του τροπαίου, Γιουβέντους, δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως η ΑΕΚ θα γινόταν η πρώτη ελληνική ομάδα που θα κατακτούσε ευρωπαϊκό τίτλο. Η δυναμική της ήταν τέτοια που συζητούνταν τότε σε όλη την Ευρώπη.
Στην Ελλάδα τα πράγματα ήταν πολύ πιο εύκολα για εκείνη την ανίκητη ΑΕΚ. Το νταμπλ του 1978 ξεχωρίζει, έχοντας μάλιστα ξεπεράσει με χαρακτηριστική άνεση εμπόδια όπως αυτά του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, τον οποίο “φόρτωσε” τότε με έξι γκολ στη Νέα Φιλαδέλφεια. Το 1979 κατέκτησε ξανά το πρωτάθλημα, με τον Ολυμπιακό να μην κατεβαίνει καν στο μπαράζ εκείνης της χρονιάς. Τι να πεις για εκείνη την ΑΕΚ; Φτάνει να σκεφτεί κανείς, ότι από τη μέση και μπροστά αγωνίζονταν ο Μίμης Παπαϊωάννου, ο Μίμης Δομάζος, ο Ντούσαν Μπάγεβιτς και ο Θωμάς Μαύρος! Ίλιγγος! Η ομάδα που δεχόταν εκείνη τη χρονιά λιγότερα από 4 γκολ, έφευγε ευχαριστημένη. Και το νταμπλ χάθηκε καθαρά επειδή υποτιμήθηκε παραπάνω από όσο έπρεπε ο δυνατός τότε Πανιώνιος.
Τι άλλο έγινε επί εποχής Λουκά Μπάρλου; Ο πυρήνας των φανατικών, δεν μπορεί να ξεχάσει ότι επί των ημερών του ανεγέρθη η περίφημη ” σκεπαστή“, που για 20 χρόνια αποτέλεσε το “σπίτι” της νεολαίας της ΑΕΚ, των πιο πιστών οπαδώντης.
Το έργο του ανεκτίμητο και δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε με τη διετία των τίτλων των Μελλισανίδη-Καρρά και γενικότερα με τα τέσσερα πρωταθλήματα που κατακτήθηκαν την εξαετία 1989-1994. Το μοναδικό λάθος του “θείου Λουκά”, ήταν ότι παρέδωσε την ομάδα στα χέρια του Ανδρέα Ζαφειρόπουλου, για να ακολουθήσει τότε η πρώτη “μαύρη” δεκαετία της Ένωσης.
Για το Λουκά Μπάρλο μπορείς να γράψεις χιλιάδες λέξεις. Αλλά και με έξι μόλις λέξεις τα λες όλα: Περασμένα μεγαλεία… διηγώντας τα να κλαις!
