Τελειώνει η ιστορία των δύο πλέι μέικερ
Δεν χρειάζεται να πλατιάσει κανείς για τον Ολυμπιακό που είδαμε την Δευτέρα. Καταρχάς έκανε πολύ καλό σε όλους τους παίκτες η παραμονή στο εξωτερικό. Περισσότερο ίσως στον Ντούντα που βρέθηκε για πρώτη φορά τόσες ημέρες κοντά στους παίκτες του, αφού δεν ήταν παρών στην προετοιμασία. Ο Τάσος Μαγουλάς σχολιάζει...
Φάνηκε από την αρχή του αγώνα πως κάτι είναι διαφορετικό, φαινόταν στο πρόσωπο του Γιάννη Μπουρούση στον ενθουσιασμό του μετά από κάθε καλάθι. Η απόδοση του ήταν απόδοση ηγέτη όπως έκανε πέρυσι στα περισσότερα παιχνίδια.
Θα έχει πάντα 12 πόντους σε έξι λεπτά; Όχι απαραίτητα αλλά δείχνει πολύ πιο αποτελεσματικός όταν ξεκινάει στην πεντάδα. Η παρουσία του δίνει στο Σπανούλη ένα σημείο αναφοράς πιο…κινητικό από ότι ο Ράσο Νεστέροβιτς.
Το σημαντικότερο όμως σημείο ήταν τα σημεία όπου οι ερυθρόλευκοι αγωνίστηκαν με έναν πλέι μέικερ. Στην Μάλαγα έγινε για ένα πεντάλεπτο και γύρισαν τον αγώνα. Τώρα ο Ντούντα το έκανε για μεγαλύτερο διάστημα και τα αποτελέσματα ήταν εξίσου θεαματικά. Ο Τεόντοσιτς ήταν ο…εαυτός του έχοντας δίπλα τον Χαλπερίν, όλη η ομάδα λειτούργησε πολύ πιο ελεύθερα και από τον ρυθμό βγήκε η πραγματικά έξοχη άμυνα.
Οι περισσότεροι μάθαμε το μπάσκετ, όσα έπαιρνε η κλάβα μας, με θέσεις. Δύο πλέι μέικερ έμπαιναν μόνο σε ειδικές συνθήκες. Ξαφνικά η ποιότητα κάποιων παιδιών και η συλλογιστική κάποιων προπονητών στην Ελλάδα, επέβαλε την παρουσία δύο ή και τριών πλέι μέικερ την ίδια ώρα στο παρκέ για το μεγαλύτερο διάστημα. Κάπου το…χάσαμε. Ξαφνικά ακούστηκε η δοξασία ότι δεν υπάρχουν πια θέσεις στο μπάσκετ, δεν υπάρχουν σούτιγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ, δεν, δεν, δεν. Τρώγαμε κατραπακιές από τους Ισπανούς και ψάχναμε να βρούμε τί σφύριζε. Οι ομάδες μας όταν έχαναν(τα τελευταία τρία χρόνια) με κάτω από 10 πόντους από την Μπαρτσελόνα πανηγύριζαν και άλλα όμορφα.
Δεν γίνεται να καταλύσουμε εμείς τους κανόνες του μπάσκετ είτε είμαστε Ντούντα είτε είμαστε ο Νίκος Αλέφαντος του μπάσκετ. Και οι …κανόνες υπάρχουν για να υπηρετούν το σπορ. Παίζοντας με δυάρι και τριάρι μία ομάδα βγάζει αιφνιδιασμούς(αυτό που μας έλεγε ο Μπογατσιώτης στα μικρά του Παπάγου, πάρτε τα ριμπάουντ και τρέξτε) κάτι που δεν θα συμβεί με τα δύο πλέι μέικερ αφού αμφότεροι περιμένουν την πρώτη πάσα. Δεν βρίσκεται στο μπασκετικό τους dna να βγούνε…οφσάιντ στην επίθεση.
Ο Ίβκοβιτς μοιάζει αποφασισμένος να μοιράσει την τράπουλα όπως γνωρίζει χωρίς να ψάχνει με το ρολόι να βρει χρόνο για όλους. Έτσι γίνεται χρήσιμος πάλι ο Χαλπερίν, ο καλύτερος παίκτης του Ολυμπιακό στο…φτερό(λέγεται και πλάγιος), ο Σπανούλης και ο Τεόντοσιτς απελευθερώνονται, ενώ ο Παπαλουκάς θα πάρει τον ρόλο που είχε στην ΤΣΣΚΑ.
Ο Ολυμπιακός θα περάσει πρώτος στην επόμενη φάση και αυτό είναι μία πρώτη επιτυχία που δίνει την ευκαιρία στον Ίβκοβιτς να δουλέψει μέχρι το ΤΟΠ-16. Να δουλέψει και αν δοθεί το πράσινο φως να ψάξει να βρει ένα 2/3 από την αγορά. Φαίνεται πως ο Σέρβος και οι συνεργάτες του καταλήγουν σε μία τέτοια πιθανή μετεγγραφή απορρίπτοντας την ιδέα για έναν ευέλικτο πάουερ φόργουορντ.
Θα έχει πάντα 12 πόντους σε έξι λεπτά; Όχι απαραίτητα αλλά δείχνει πολύ πιο αποτελεσματικός όταν ξεκινάει στην πεντάδα. Η παρουσία του δίνει στο Σπανούλη ένα σημείο αναφοράς πιο…κινητικό από ότι ο Ράσο Νεστέροβιτς.
Το σημαντικότερο όμως σημείο ήταν τα σημεία όπου οι ερυθρόλευκοι αγωνίστηκαν με έναν πλέι μέικερ. Στην Μάλαγα έγινε για ένα πεντάλεπτο και γύρισαν τον αγώνα. Τώρα ο Ντούντα το έκανε για μεγαλύτερο διάστημα και τα αποτελέσματα ήταν εξίσου θεαματικά. Ο Τεόντοσιτς ήταν ο…εαυτός του έχοντας δίπλα τον Χαλπερίν, όλη η ομάδα λειτούργησε πολύ πιο ελεύθερα και από τον ρυθμό βγήκε η πραγματικά έξοχη άμυνα.
Οι περισσότεροι μάθαμε το μπάσκετ, όσα έπαιρνε η κλάβα μας, με θέσεις. Δύο πλέι μέικερ έμπαιναν μόνο σε ειδικές συνθήκες. Ξαφνικά η ποιότητα κάποιων παιδιών και η συλλογιστική κάποιων προπονητών στην Ελλάδα, επέβαλε την παρουσία δύο ή και τριών πλέι μέικερ την ίδια ώρα στο παρκέ για το μεγαλύτερο διάστημα. Κάπου το…χάσαμε. Ξαφνικά ακούστηκε η δοξασία ότι δεν υπάρχουν πια θέσεις στο μπάσκετ, δεν υπάρχουν σούτιγκ γκαρντ και σμολ φόργουορντ, δεν, δεν, δεν. Τρώγαμε κατραπακιές από τους Ισπανούς και ψάχναμε να βρούμε τί σφύριζε. Οι ομάδες μας όταν έχαναν(τα τελευταία τρία χρόνια) με κάτω από 10 πόντους από την Μπαρτσελόνα πανηγύριζαν και άλλα όμορφα.
Δεν γίνεται να καταλύσουμε εμείς τους κανόνες του μπάσκετ είτε είμαστε Ντούντα είτε είμαστε ο Νίκος Αλέφαντος του μπάσκετ. Και οι …κανόνες υπάρχουν για να υπηρετούν το σπορ. Παίζοντας με δυάρι και τριάρι μία ομάδα βγάζει αιφνιδιασμούς(αυτό που μας έλεγε ο Μπογατσιώτης στα μικρά του Παπάγου, πάρτε τα ριμπάουντ και τρέξτε) κάτι που δεν θα συμβεί με τα δύο πλέι μέικερ αφού αμφότεροι περιμένουν την πρώτη πάσα. Δεν βρίσκεται στο μπασκετικό τους dna να βγούνε…οφσάιντ στην επίθεση.
Ο Ίβκοβιτς μοιάζει αποφασισμένος να μοιράσει την τράπουλα όπως γνωρίζει χωρίς να ψάχνει με το ρολόι να βρει χρόνο για όλους. Έτσι γίνεται χρήσιμος πάλι ο Χαλπερίν, ο καλύτερος παίκτης του Ολυμπιακό στο…φτερό(λέγεται και πλάγιος), ο Σπανούλης και ο Τεόντοσιτς απελευθερώνονται, ενώ ο Παπαλουκάς θα πάρει τον ρόλο που είχε στην ΤΣΣΚΑ.
Ο Ολυμπιακός θα περάσει πρώτος στην επόμενη φάση και αυτό είναι μία πρώτη επιτυχία που δίνει την ευκαιρία στον Ίβκοβιτς να δουλέψει μέχρι το ΤΟΠ-16. Να δουλέψει και αν δοθεί το πράσινο φως να ψάξει να βρει ένα 2/3 από την αγορά. Φαίνεται πως ο Σέρβος και οι συνεργάτες του καταλήγουν σε μία τέτοια πιθανή μετεγγραφή απορρίπτοντας την ιδέα για έναν ευέλικτο πάουερ φόργουορντ.
Εκτός από τους Βέλγους στο τέλος, σπουδαία ήταν και η παρουσία των ομογενών μας. Ο φίλος ο Μιχάλης που ζει στις Βρυξέλλες μας έστειλε φωτογραφίες(τις οποίες τράβηξε η Σόνια) από την κόκκινη εξέδρα.
