Συγχωρεμένοι οι “πράσινοι”, αλλά…
Την πέμπτη συνεχόμενη νίκη του σε Ελλάδα και Ευρώπη, με το ίδιο ακριβώς σκορ (1-0), πέτυχε στην Κρήτη ο Παναθηναϊκός. Το ζητούμενο ήταν ασφαλώς οι τρεις βαθμοί και από ζητούμενο έγινε δεδομένο. Και ως εδώ όλα καλά για την ομάδα του «τριφυλλιού», που διέρχεται μία περίοδο μαζικής -και άκριτης- στήριξης από τους φίλους της.
Ήταν μία συμπεριφορά, που την είχαν απόλυτη ανάγκη οι «πράσινοι» για να μπορέσουν να ξεκολλήσουν από τον βούρκο του ξεκινήματος και να πορευτούν σε πιο ήσυχα νερά. Όχι ότι οι συνήθως γκρινιάρηδες και πολύ απαιτητικοί φίλοι τους απεμπόλησαν το δικαίωμα στην κριτική, απλώς -και προφανώς ενστικτωδώς- εισέπραξαν την προσπάθεια του ποδοσφαιρικού τμήματος να ανατρέψουν τα αρνητικά δεδομένα και την έκαναν κτήμα τους.
Έγιναν συνοδοιπόροι σ’ αυτό το δύσκολο ταξίδι, έκαναν πράξη το σύνθημα «στις χαρές και στις λύπες μαζί», όταν η ίδια η ομάδα τους έκανε να νιώσουν αναγκαίοι κρίκοι στην αλυσίδα της μεταμόρφωσης προς το καλύτερο.
Δεν ήταν κάποια πράξη παραχώρησης. Ούτε χάρη. Ήταν μία αναγκαία ώθηση προς ένα σύνολο που αποδείκνυε με πράξεις, ότι κάθε μέρα που περνούσε είχε θετικό πρόσημο, κάθε επόμενη ξημέρωνε με βελτιωμένες προοπτικές.
Αυτή η βελτίωση από παιχνίδι σε παιχνίδι, όπλιζε με κουράγιο και τόνωνε διαρκώς την αυτοπεποίθηση των εκατομμυρίων φίλων του Παναθηναϊκού, για μία ομάδα στην οποία είχε ούτως ή άλλως πιστέψει μετά τις διορθωτικές και ενισχυτικές κινήσεις του καλοκαιριού.
Πρώτη φορά
Το παιχνίδι της Κρήτης, ήταν το πρώτο επί ημερών Μουνιόθ, στο οποίο ο Παναθηναϊκός επανέλαβε λάθη του πρόσφατου παρελθόντος. Ξύπνησε δυσάρεστες αναμνήσεις, θυμίζοντας σύνολο χωρίς ουσιαστικούς προσανατολισμούς ή μάλλον καλύτερα, ένα σύνολο που ξέρει ότι μπορεί, αλλά δεν βρίσκει τον τρόπο να το αποδείξει.
Όπως τότε που σπαταλούσε ένα ολόκληρο σαρανταπεντάλεπτο, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει το πώς και το γιατί και έτρεχε στην επανάληψη να σώσει ό,τι σώνεται. Έχουμε ξαναπεί αρκετές φορές, ότι σε μία ομάδα που οι ακραίοι αμυντικοί της δεν συμμετέχουν στην ανάπτυξη του παιχνιδιού, η ύπαρξη ενός κεντρικού μέσου με δημιουργικές αρετές είναι υπέρ-αναγκαία, όταν μάλιστα οι πτέρυγες είναι αποτελεσματικά μπλοκαρισμένες.
Όχι μόνο για να κυκλοφορήσει σωστά την μπάλα και να την βγάλει κάθετα μπροστά, αλλά και για να αλλάξει το παιχνίδι από πτέρυγα σε πτέρυγα και να εξυπηρετήσει την κίνηση των υπολοίπων μακριά από την μπάλα.
Κι εκεί ήταν η διαφορά του χθεσινού Παναθηναϊκού από αυτόν του πρόσφατου παρελθόντος. Είχε βοήθεια από τον πάγκο, εισέπραξε την συμμετοχή του στο παιχνίδι. Με την είσοδο του Ίβαντσιτς και την μετακόμιση του Βίκτορ στον άξονα, με την αλλαγή του Λεοντίου που έστειλε τον Ισπανό ακόμη πιο μπροστά, στην πλάτη του Σαλπιγγίδη και διαρκή αναζήτηση καλύτερων λύσεων με εσωτερικές αλλαγές.
Και τελευταία
Αυτό είναι -κατά την άποψή μου- που ανανεώνει την άνευ όρων στήριξη και την άκριτη -επαναλαμβάνω- συμπαράταξη στο πλευρό της ομάδας, αντί της επιστροφής στην ανασφάλεια προηγουμένων καιρών.
Γιατί αυτή τη μία μέτρια αγωνιστική παρουσία μπορείς και να την δικαιολογήσεις και να την προσπεράσεις, ιδιαίτερα μάλιστα αν δεν έχει κοστίσει βαθμολογικά. Φτάνει να μην έχει συνέχεια. Φτάνει να αποδειχτεί περαστική.
Το επόμενο παιχνίδι, αυτό στο Περιστέρι, έχει την ίδια περίπου αγωνιστική ταυτότητα, με αυτό της Κυριακής και μάλιστα με μεγαλύτερο συντελεστή δυσκολίας. Και εκεί, οι φίλοι του Παναθηναϊκού δεν αναμένουν, ούτε απαιτούν την ισοπεδωτική επικράτηση της αγαπημένης τους ομάδας. Περιμένουν όμως να δουν στο χορτάρι, για ενενήντα -και όχι για σαρανταπέντε- αγωνιστικά λεπτά, πίστη – πάθος – χαρακτήρα μεγάλης ομάδας.
Με δύο λόγια, ένα ακόμη βήμα εμπρός.
