Πλούσιοι και φτωχοί. Ο Γιώργος Βαβρίτσας γράφει για το ευρωπαϊκό όνειρο των ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Άρη

Ας τα πάρουμε με χρονολογική σειρά. Πρώτος μπαίνει στη μάχη της πρόκρισης την Τετάρτη ο ΠΑΟΚ, που παρά το γκολ-σοκ κατά της Μπριζ, θέλει ένα βαθμό για να βρεθεί στην κλήρωση της Παρασκευής. Οι Θεσσαλονικείς μπορεί να μη μαγεύουν με την απόδοση τους, αλλά το ζητούμενο είναι ούτως ή άλλως οι βαθμοί και η πρόκριση που θα φέρει και επιπλέον έσοδα στα ταμεία του συλλόγου, τη στιγμή που η ΠΑΕ μιλά για οικονομικό άνοιγμα ύψους τεσσάρων εκατομμυρίων. Τουλάχιστον τα μισά θα μπορούσαν να καλυφθούν από μία καλή αντίπαλο με γεμάτη Τούμπα, τηλεοπτικά, αλλά και τα πριμ της ΟΥΕΦΑ. Μπορεί Βιγιαρεάλ και Μπρίζ να μη διανύουν την καλύτερη εποχή της ιστορίας τους, αλλά πρόβλημα τους. Μήπως οι δικοί μας τη διανύουν; Η πρόκριση και μόνο μετρά.

Ακολουθεί την Πέμπτη ο Αρης του Εκτορ Κούπερ, που έχει φάει με το κουτάλι τα ευρωπαϊκά γήπεδα και ξέρει πως να παίρνει ακόμη και διπλά στη Μαδρίτη. Σε όμιλο με μεγαθήρια όπως την κάτοχο Ατλέτικο αλλά και την άλλοτε φιναλίστ του Champions League αλλά και κάτοχο του UEFA (το 1988) Λεβερκούζεν, ο Αρης θέλει απλά μία νίκη με μισό μηδέν κόντρα στη Ρόζενμποργκ για να ολοκληρώσει μία μεγάλη έκπληξη, ίσως τη μεγαλύτερη όλων στη φάση των ομίλων. Αμφιβάλλει κανείς ότι αν τις νίκες επί της κατόχου του θεσμού τις έκαναν οι «αιώνιοι» Ολυμπιακός και Παναθηναικός, οι ύμνοι και τα δήθεν «παραμιλητά όλης της Ευρώπης» θα κρατούσαν ακόμη; Ή ότι οι σκάουτερ των ξένων ομάδων θα είχαν αρχίσει δήθεν να κάνουν τη γνωστή παρέλαση όταν επίκεινται ανανεώσεις πρωτοκλασάτων;

Τελευταία ελληνική ομάδα μπαίνει χρονικά την Πέμπτη η ΑΕΚ στη διεκδίκηση μίας πρόκρισης, που δύο μήνες πριν δε φαινόταν να πιστεύει ούτε ο Αδαμίδης. Αλλά με την έλευση του νέου προπονητή, ο οποίος έστω και ως κομπάρσος πήρε γεύση από το ιδιότυπο σερί τίτλων της Σεβίλλης το 2006 και 2007 στο θεσμό, ήρθε και η ελπίδα στην Αθήνα. Με βαθμό κόντρα στη μισή και σε διακοπές Ζενίτ, περνά και η «Ενωση» στη φάση των «32». Το διπλό των «απλήρωτων» στην Κροατία έδωσε τη δυνατότητα πρόκρισης. Αν το πετύχαινε η αρμάδα του Βαλβέρδε η το πάθος του Σισέ, θα μας έπαιρναν τα ζουμιά του γλειψίματος των παραγόντων. Ευτυχώς τώρα τα γλυτώσαμε.

Κοινός παρονομαστής και των τριών και ανεξαρτήτως τελικής έκβασης, το γεγονός ότι δε χρειάζονται συνδυασμοί αποτελεσμάτων και όνειρα απατηλά. Μπαίνεις, παίρνεις ότι ζητάς και μετά διαλέγεις επιθυμητό αντίπαλο από τη κληρωτίδα. Και γιατί όχι να μην μπορούν να ονειρευτούν και το ακόμη παραπέρα βήμα; Οι Τούρκοι με τη Γαλατά ή οι Ουκρανοί με τη Σαχτάρ αγωνιστικά πόσα βήματα πιο πάνω ήταν; Οι πρόσφατες πορείες των γερμανικών Βέρντερ και Αμβούργου ως τους τέσσερις του θεσμού η και τον τελικό τις απέφεραν ποσά πάνω από δέκα εκατομμύρια ευρώ. Κι αν οι «ελέφαντες» τα σνομπάρουν καθότι πιστεύουν ότι Μαρινάκης και πολυμετοχικοί τα φυσάνε, οι τρεις Ευρωπαίοι όχι μόνο τα χρειάζονται, αλλά έχουν και τη δυνατότητα να παίζουν την άνοιξη ευρωπαϊκά, τη στιγμή που οι σνομπ κόκκινοι αποχαιρέτισαν στις 5 Αυγούστου την Ευρώπη και οι «πρέσβεις» πράσινοι παρακαλούσαν από τα μέσα Νοεμβρίου να τελειώσει η ταλαιπωρία για να μπορούν να αφοσιωθούν χωρίς την αναίτια κόπωση στα σημαντικά ματς σε Τρίπολη και με τον Πανσερραικό με τα οποία θα έγραφαν ιστορία. H Ντόρτμουντ που ονειρεύεται τίτλο στη Μπουντεσλίγκα και καλπάζει μάλλον αφελής είναι και δεν ξέρει σαν εμάς που κυνηγά πρόκριση στη Σεβίλλη.

Όχι, κύριοι αυτή είναι μόνο η δική σας κατασκευασμένη αλήθεια. Ιστορία έγραψε ο Αρης με τις δύο νίκες κόντρα στην Ατλέτικο, καλή ιστοριούλα έγραψε ο ΠΑΟΚ κατά της Βιγιαρεάλ, ευρωπαϊκό διπλό έκανε στο Σπλιτ υπό συνθήκες πίεσης η ΑΕΚ. Αυτές οι επιτυχίες φέρνουν κόσμο, σκάουτερς και πωλήσεις, χρήματα και περηφάνια στους πολυπληθείς οπαδούς των τριών εκπροσώπων μας στην Ευρώπη. Κι όχι το ματς κατά της φτώχειας και οι σφαλιάρες στην Κοπενχάγη.

Παρεμπιπτόντως οι δύο ελέφαντες του ελληνικού ποδοσφαίρου, και από τη συγκομιδή των τριών φέτος θα πάρουν τη χρυσοφόρο θέση των 25 εκ. στο μεθεπόμενο Champions League, αλλά και ενδεχομένως μία καλύτερη θέση και κλήρωση μελλοντικά για το δευτεραθλητή.