Η “χελώνα” της Καστίλλης κερδίζει τον “λαγό” της Καταλονίας

Το ημερολόγιο δείχνει 3 Μαρτίου και η Ρεάλ “ψαλίδισε” οκτώ βαθμούς σε τρεις αγωνιστικές και πλέον απέχει μόλις τέσσερις από τους Καταλανούς στο πρωτάθλημα. Η Μπαρτσελόνα, από την πλευρά της, μετρά δύο ήττες και μία ισοπαλία στα τελευταία τρία ματς πρωταθλήματος και εμφανίζει τάσεις “αυτοκτονίας”. Από εκεί που οι στοιχηματικές εταιρίες πλήρωναν ως κερδισμένο το στοίχημα κατάκτησης του τίτλου από τους “μπλαουγκράνα”, η μάχη για το βαρύτιμο τρόπαιο φαίνεται πως άρχισε και πάλι, με δεδομένο ότι ο επαναληπτικός του el clasico διεξάγεται στο “Σαντιάγκο Μπερναμπέου”.

Οι λόγοι πολλοί, τόσο από τη μία πλευρά, όσο και από την άλλοι. Το contra.gr σταχυολόγησε πέντε εξ αυτών για κάθε μία ομάδα και αναλύει το πώς έφτασαν σε αυτό το σημείο και γιατί ο “λαγός” από την Καταλονία κινδυνεύει να χάσει την κούρσα από τη “χελώνα” της Καστίλλης.

Μπαρτσελόνα: Η λανθάνουσα νοοτροπία του loser

Αδιαμφισβήτητα η Μπαρτσελόνα βρίσκεται σε περίοδο κρίσης. Οι ίδιοι οι παίκτες των Καταλανών το παραδέχονται σε δηλώσεις τους. Τα άσχημα αποτελέσματα και η αποχή από τις νίκες για τέσσερα σερί επίσημα ματς σηματοδοτούν μία κάμψη των Καταλανών, με το ενδιαφέρον να έγκειται στο που θα σταματήσει. Για να φτάσει η “Pep Team”, το αντίστοιχο, δηλαδή, με την “Dream Team” του Γιόχαν Κρόιφ, να πατά… restart στη μάχη του πρωταθλήματος, κάποιοι παράγοντες έπαιξαν το ρόλο τους. Ξεχωρίσαμε τους πέντε βασικότερους και σας τους παρουσιάζουμε…

1. Η πτώση του Μέσι. Ο δρόμος προς τη Χρυσή Μπάλα μοιάζει βέβαιος για τον Λιονέλ Μέσι. Ο Αργεντινός επιθετικός, μέχρι τον Ιανουάριο έκανε εκπληκτική χρονιά και οδηγούσε εκ του ασφαλούς τους Καταλανούς. Ο Φεβρουάριος δεν ήταν κακός μήνας, ωστόσο κυμάνθηκε σε χαμηλότερα στάνταρ σε σχέση με την προηγούμενη απόδοσή του και σε συνδυασμό με την περίοδο ντεφορμαρίσματος της ομάδας, αυτό φαίνεται ακόμα περισσότερο.

2. Η τραγική αμυντική λειτουργία. Στα χαρτιά, μέχρι την Κυριακή είχε την καλύτερη αμυντική επίδοση. Στην πραγματικότητα είναι λογικό όταν κρατάς την μπάλα στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, να ελαχιστοποιείς τους κινδύνους. Η Μπαρτσελόνα όλη τη σεζόν “πονάει” στην άμυνα, απλώς αυτό το “αγκάθι” επικάλυπτε η εξαιρετική επιθετική λειτουργία. Ο Βίκτορ Βαλντές παρουσιάζεται ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο, τα πλάγια μπακ (Ερίκ Αμπιντάλ, Ντάνι Αλβες) και οι αμυντικοί μέσοι (Γιάγια Τουρέ και Σεϊντού Κεϊτά) ασχολούνται περισσότερο με την επίθεση παρά με την άμυνα, ο Κάρλες Πουγιόλ δεν έχει βοήθεια από τον εκάστοτε παρτενέρ του (Ράφα Μάρκεζ, Γεράρδ Πικέ) και κάποιες φορές, λόγω έλλειψης αμυντικών στο ρόστερ, χρησιμοποιείται σε θέση ακραίου μπακ, ιδέα που σαφώς δεν λειτουργεί.

3. Η φυσιολογική “κοιλιά”. Το να “πετάει” μία ομάδα από τα μέσα Σεπτεμβρίου μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου δεν είναι πάντα καλό. Αυτό έκανε η Μπαρτσελόνα, καταρρίπτοντας όλα τα ρεκόρ και δημιουργώντας μία διψήφια διαφορά πόντων στο πρωτάθλημα. Είναι ανθρώπινο, αναπόφευκτο, να έρθει η περίοδος κάμψης, αφού με τόσα παιχνίδια σε φουλ ρυθμούς, ακόμα και το μανιώδες rotation του Πεπ Γκουαρντιόλα δεν μπορεί να αποτρέψει. Η κούραση βγήκε από τα σερί παιχνίδια κάθε τρεις μέρες σε πρωτάθλημα, κύπελλο και εσχάτως Τσάμπιονς Λιγκ και τώρα μένει να δούμε εάν η προετοιμασία του καλοκαιριού ήταν προγραμματισμένη για κάτι τέτοιο και οι μηχανές θα πάρουν και πάλι μπροστά στην κρίσιμη τελική ευθεία.

4. Η απειρία του Γκουαρντιόλα. Μέχρι το καλοκαίρι, ο Πεπ Γκουαρντιόλα προπονούσε την δεύτερη ομάδα των “μπλαουγκράνα”. Από το καλοκαίρι, ανέλαβε τον ρόλο να “αναγεννήσει” τους Καταλανούς. Αποστολή σαφέστατα δύσκολη, που ο πρώην αρχηγός της ομάδας προσπαθεί να φέρει εις πέρας. Τα πάντα ήταν υπέρ του, αφού μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου του βγήκαν όλα: οι παίκτες βρέθηκαν στην τοπ φόρμα τους και “καθάριζαν” με το ένα ματς μετά το άλλο και οι αντίπαλοι, από την πλευρά τους, αντιμετώπιζαν προβλήματα. Οταν, όμως, ο Καταλανός χρειάστηκε να βάλει την “πινελιά” του, δεν τα κατάφερε. Τα ματς που “στράβωναν”, ο Γκουαρντιόλα τα “γυρνούσε” με το προφανές, βάζοντας τον Μέσι στο παιχνίδι. Οι υπόλοιπες κινήσεις του, ήταν η εμμονή στους νεαρούς παίκτες που είχε μαζί του στη δεύτερη ομάδα, οι οποίοι δεν μπορούν να τραβήξουν το βάρος ακόμα. Οσο για αλλαγή συστημάτων και τακτικής την ώρα του αγώνα, ακόμα δεν δώσει το στίγμα του.

5. Ο τραυματισμός του Ινιέστα. Ο Αντρές Ινιέστα έχει πέσει στη “σκιά” του Λιονέλ Μέσι και η παρουσία του στη φετινή Μπαρτσελόνα υποβαθμίζεται αρκετές φορές από τον Τύπο. Η σημασία του στην βασική σύνθεση της ομάδας αναδύεται κάθε φορά που λείπει. Φέτος έχει υποστεί δύο τραυματισμούς που τον κράτησαν για μερικές εβδομάδες εκτός και η Μπαρτσελόνα είχε σοβαρά προβλήματα. Την πρώτη φορά, πήρε τα αποτελέσματα, αλλά με αρκετή δυσκολία, αλλά τώρα η απουσία του διεθνή Ισπανού κοστίζει.

Ρεάλ Μαδρίτης: Ενας προπονητής συμμάζεψε τον θίασο

Οταν η Ρεάλ Μαδρίτης έδιωχνε τον Μπερντ Σούστερ λίγες ώρες πριν το ματς του Τσάμπιονς Λιγκ κόντρα στην Ζενίτ και λίγες μέρες πριν το el clasico, ένας “κόμπος” στάθηκε στο λαιμό των φίλων της. Η απόλυση του Γερμανού ήταν επιβεβλημένη, ωστόσο ίσως θα έπρεπε να γίνει μετά το ντέρμπι και όχι με έναν προπονητή που ερχόταν με τη “στάμπα” του αποτυχημένου από την Τότεναμ. Περίπου 2,5 μήνες αργότερα, όλα δείχνουν ότι άξιζε η “θυσία” του ντέρμπι. Δέκα σερί νίκες για μία αναμορφωμένη Ρεάλ, με τον Χουάντε Ράμος να κάνει βασικά πράγματα, που θα έκανε ο καθένας κάτοχος διπλώματος προπονητικής, αλλά που σε αυτήν την ομάδα, παραδοσιακά υπάρχει έλλειψη τέτοιων. Η πρόσληψη του Ράμος μεταμόρφωσε το… ασχημόπαπο και πάλι σε βασίλισσα και ιδού το πώς…

1. Η ταυτότητα του Ράμος. Ποτέ άλλοτε τα τελευταία χρόνια η Ρεάλ δεν άλλαξε τόσο ανατρεπτικά ταυτότητα. Ο Χουάντε Ράμος ανέλαβε την ομάδα στο ματς με την Ζενίτ την τελευταία αγωνιστική των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ και άμεσα έβαλε την ομάδα στα δικά του “καλούπια”. Από μία ομάδα δίχως πλάνο που ήταν οι “μερέγκες” υπό τον Μπερντ Σούστερ, ο Ισπανός προπονητής έδωσε σαφείς και αδιαπραγμάτευτες κατευθύνσεις, με βάση τις δυνατότητες του συνόλου. Εδωσε προτεραιότητα στην άμυνα, όπου είναι και το αδύναμο σημείο της Ρεάλ, ώστε να περιορίσει τα κομβικά ατομικά λάθη. Οι Μαδριλένοι αμύνονται πλέον ομαδικά και όχι ατομικά και από τη στιγμή που πρόβλημα στο γκολ ποτέ δεν είχαν, ως φυσική συνέπεια ήρθαν οι δέκα σερί νίκες (ισοφάριση του ρεκόρ της Μπαρτσελόνα που το έκανε πριν λίγες εβδομάδες) με μόλις δύο γκολ παθητικό σε αυτό το διάστημα. Η Ρεάλ του Ράμος είναι μία ομάδα που ξέρει να παίρνει αυτό που θέλει, αρκείται στις νίκες με ένα γκολ διαφορά, αλλά όταν βρίσκει ευκαιρία “χτυπάει” στο ψαχνό.

2. Η “αναγέννηση” του Ραούλ. Μέσα σε αυτό το ντόμινο αλλαγών που απέφερε η πρόσληψη του Ράμος, ήρθε και η “μεταμόρφωση” του Ραούλ. Ο αρχηγός της “βασίλισσας” άρχισε τη σεζόν στο πλευρό του Ρουντ φαν Νίστελροϊ, αλλά ο Ολλανδός τραυματίστηκε γρήγορα κι έτσι τον αντικατέστησε ο Γκονζάλο Χιγκουαΐν. Ο Αργεντινός βρέθηκε σε φόρμα και υποσκέλισε τον Ισπανό, σημειώνοντας το ένα γκολ μετά το άλλο. Στα πρώτα 14 παιχνίδια, ο Ραούλ είχε επτά γκολ. Ο Χουάντε Ράμος ταίριαξε καλύτερα τον Ραούλ στο σύστημα και παρά την απόκτηση του Κλάας Γιαν Χούντελααρ, τον διατήρησε στο βασικό σχήμα και δικαιώθηκε. Ο Ραούλ βρήκε τον παλιό καλό εαυτό του και σε 11 ματς έχει σημειώσει ήδη οκτώ τέρματα. Η εντολή να αγωνίζεται σαν τον Σαμουέλ Ετό και τον Φρεντερίκ Κανουτέ (η οποία έχει δοθεί και σε Γκονζάλο Χιγκουαΐν και Αριεν Ρόμπεν), ήτοι να πιέζει συνεχώς τους αντίπαλους αμυντικούς, έχει αποδώσει τα μέγιστα. Συνολικά έφτασε τα 14, πλέον έχει όσα ο Χιγκουαΐν στην κορυφή των σκόρερ της ομάδας και έχει την καλύτερη συγκομιδή από το 2000-2001, όταν στο ίδιο χρονικό σημείο (25η αγωνιστική) είχε σημειώσει 15 γκολ και στο τέλος είχε αναδειχθεί πρώτος σκόρερ με 24.

3. Τέλος η “μάστιγα” των τραυματισμών. Η κριτική στον Μπερντ Σούστερ δεν αφορούσε μόνο το τι έκανε η Ρεάλ στον αγωνιστικό χώρο, αλλά και το τι γινόταν στην προετοιμασία και στις προπονήσεις της ομάδας. Οι επικριτές του Γερμανού ισχυρίζονταν ότι δεν έκανε σοβαρή δουλειά στη φυσική κατάσταση και ως εκ τούτου οι (πολλοί) μυϊκοί τραυματισμοί που συνεχώς συρρίκνωναν το διαθέσιμο ρόστερ της ομάδας στον πρώτο γύρο ήταν αυτό που ουσιαστικά άφησε τόσο πίσω την ομάδα. Ο Αριεν Ρόμπεν τραυματιζόταν κάθε δεύτερη παιχνίδι, ο Ράφαελ φαν Ντε Φάαρτ “χτύπησε” και δεν ξαναβρέθηκε ποτέ στη φόρμα που είχε στην αρχή της σεζόν και από εκεί και πέρα το μενού περιλάμβανε ανά διαστήματα και για διάφορους λόγους τους Φάμπιο Καναβάρο, Σέρχιο Ράμος, Πέπε, Ρουντ φαν Νίστελροϊ, Μαχαμαντού Ντιαρά, Ρούμπεν ντε λα Ρεδ, Γκούτι κ.ά. Η… κατάρα, όμως, σταμάτησε κάπου στα μέσα Δεκεμβρίου και πλην των παικτών που δεν υπολογίζονται μέχρι τέλους (φαν Νίστελροϊ, Ντιαρά, ντε λα Ρεδ), ο Χουάντε Ράμος δεν είχε να αντιμετωπίσει τις απώλειες εκτός προγράμματος.

4. Η περίοδος ξεκούρασης. Ως απόρροια των απουσίας των τραυματισμών, η Ρεάλ κατάφερε να βρει έναν βασικό άξονα που την οδήγησε σε ένα σερί δέκα νικών. Ο αποκλεισμός στο κύπελλο και η διακοπή του Τσάμπιονς Λιγκ περιόρισε τις αγωνιστικές υποχρεώσεις των παικτών της “βασίλισσας” και από τη στιγμή που το μεσοδιάστημα των αγώνων πρωταθλήματος διαρκούσε μία εβδομάδα, τους έδωσε τη δυνατότητα να ξεκουράζονται σε αυτό το διάστημα. Ο Ράμος, εξάλλου, δεν είναι φανατικός υπέρμαχος του rotation, αλλά ούτε κι έχει τις σπουδαίες εναλλακτικές στον πάγκο, ώστε να “φρεσκάρει” σε κάθε ματς τη βασική σύνθεση. Προς επίρρωση αυτών, η εντός έδρας ήττα από τη Λίβερπουλ στην επανέναρξη του Τσάμπιονς Λιγκ υπενθύμισε ότι είναι πολύ δύσκολο γι’ αυτό το ρόστερ της να χειριστεί πολλά, σημαντικά παιχνίδια σε μικρό χρονικό διάστημα.

5. Η παραίτηση του Καλδερόν. Ο ανεκδιήγητος Ραμόν Καλδερόν εξωθήθηκε σε παραίτηση μετά από μία σειρά δημοσιευμάτων της αθλητικής εφημερίδας “Marca” στα μέσα Ιανουαρίου. Η κορυφαία αθλητική εφημερίδα της Ισπανίας, στην προσπάθειά της να ανοίξει το δρόμο προς τον προεδρικό θώκο στον Φλορεντίνο Πέρεθ, “έριξε” τον λαλίστατο Καλδερόν, ο οποίος με τις δηλώσεις του ανά καιρούς είχε προκαλέσει προβλήματα στα εσωτερικά του συλλόγου και στη διοίκηση ενός “κολοσσού” όπως η Ρεάλ έπαιρνε σταθερά κάτω από τη βάση. Παρότι επί των ημερών του η ομάδα επέστρεψε στους τίτλους, ουδείς είδε με καλό μάτι τον ανεπαρκή για τη θέση 57χρονο δικηγόρο και δεν είναι τυχαίο που η αποχώρησή του επανέφερε την ηρεμία στα αποδυτήρια.