Μεγάλη ευκαιρία

Iσως ο Γκούμας υπερέβαλλε λίγο, λόγω του ενθουσιασμού για την εμφάνιση και της απογοήτευσης για το αποτέλεσμα, αλλά ο Νικοπολίδης, ο Γκαλέτι και αρκετοί ακόμη «ερυθρόλευκοι», επώνυμοι κι ανώνυμοι, περιέγραψαν με δόκιμη γλαφυρότητα (
«ευτυχώς ο Παναθηναϊκός δεν έβαλε κι άλλα γκολ») την εικόνα της αναμέτρησης.

Και το έκαναν με ωμότητα κόντρα στους παρά φύσιν και κατ’ εξακολούθησιν βιαστές της νοημοσύνης μας, που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι όλα ήταν μοιρασμένα στο γήπεδο Καραϊσκάκη. Κι όμως ακόμη κι ένας χρήστης απαγορευμένων ουσιών, μέσα στη θολούρα του, θα ξεχώριζε ένα πέναλτι και 3-4 ανεπανάληπτα τετ α τετ και θα τα άφηνε να γείρουν την πλάστιγγα των εντυπώσεων (γιατί ουσία δεν υπήρξε) υπέρ των «πρασίνων».

Δυστυχώς, η αναγνώριση της ανωτερότητας του αντιπάλου παραμένει ακόμη για κάποιους μία περιοχή στην οποία «απαγορεύεται η είσοδος», ενώ ταυτόχρονα έχουν την απαίτηση από τους φιλάθλους για ωριμότητα και ψύχραιμες φωνές.

Ο καθένας θα πρέπει να είδε στο φαληρικό γήπεδο, τον Παναθηναϊκό να είναι πολύ καλά διαβασμένος και προσαρμοσμένος στον αντίπαλο, να πατάει καλύτερα στον αγωνιστικό χώρο και -αν μη τι άλλο- να έχει περισσότερες και καλύτερες ευκαιρίες για να φτάσει στη νίκη.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, το καλύτερο ντέρμπι των τελευταίων ετών από πλευράς ποιότητας, ρυθμού, φάσεων και συμπεριφορών, δεν έκανε τίποτε περισσότερο από το να αποδείξει το αυταπόδεικτο, να δικαιώσει πανηγυρικά την κοινή λογική: ο Ολυμπιακός ταλαιπωρήθηκε από την απουσία ικανών εναλλακτικών λύσεων στα αμυντικά χαφ και ο Παναθηναϊκός πλήρωσε την απουσία ενός φορ κορυφής με φονικό ένστικτο. Πολύ απλά.

Εκ του αποτελέσματος, ο Παναθηναϊκός έχασε μία πολύ μεγάλη ευκαιρία. Οχι να πετύχει μία ευρεία νίκη που θα ικανοποιούσε το οπαδικό αίσθημα και θα έδινε αφορμές για τα ανάλογα πειράγματα, αλλά για να πάρει ένα σοβαρό προβάδισμα τίτλου. Γιατί η νίκη στο Καραϊσκάκη, σε συνδυασμό με τη νίκη στο «Κλεάνθης Βικελίδης» θα ήταν ένα σοβαρότατο προβάδισμα.

Αυτά βεβαίως στη θεωρία, γιατί στην πράξη οι «πράσινοι» έχουν αποδείξει ότι δυσκολεύονται πολύ περισσότερο με τις υποδεέστερες ομάδες, τις κλειστές και πολυπρόσωπες άμυνες. Απέναντι σε μία ομάδα υποχρεωμένη να παίξει ποδόσφαιρο, οι παίκτες του «τριφυλλιού» ξεχαρμάνιασαν, βρήκαν χώρους να κινηθούν, να κυκλοφορήσουν τη μπάλα, να ευχαριστηθούν ποδόσφαιρο. «Ξεμπούκωσαν» όπως το μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητο που βγαίνει στην εθνική μετά από ένα μήνα ταλαιπωρίας στο κέντρο της πόλης. Τώρα όμως επιστρέφουν στο κλεινόν άστυ, με την αγωνία αν θα τους ξαναδοθεί σύντομα αυτή η ευκαιρία, έστω στην Τούμπα και το ΟΑΚΑ…