Βρήκαμε Άι Δημήτρη

Αι Βασίλη,

ξέρω ότι έχω χρόνια να σου γράψω, αλλά να μωρέ, είναι που δεν προλαβαίνω κιόλας τούτες τις μέρες μέχρι να αγοράσω και να μοιράσω τα δώρα σου (;) στους δικούς μου.

Και τώρα δηλαδή, σου γράφω έτσι για να σου γράψω. Πες το επαγγελματική υποχρέωση, πες το διαστροφή, πες το όπως θες. Ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε. Κι όταν σου ζητούσα δηλαδή μας έγραφες στα παλιά σου τα πατούμενα, Άγιο πετούμενο.

Όχι, δεν σε θεωρώ “ερυθρόλευκο” λαμόγιο, ούτε τσιράκι του Κόκκαλη, όπως το παοκτσάκι της γνωστής φάρσας. Να ήσουν ΟΦΗ να χαιρόταν τουλάχιστον ο Μανόλης ο Γρηγοράκης. Αλλά εσύ είσαι ΟΦΑ, όπου φυσάει ο άνεμος δηλαδή, αερικό της κακιάς ώρας.

Ή μήπως δεν θυμάσαι που έφηβος ακόμη, σου ζήτησα ένα πρωτάθλημα για τον φίλο μου τον Γιωργάκη που ήταν Ολυμπιακός. Δέκα χρόνια έκανες να του το φέρεις! Αλλά κι αργότερα, τόσα και τόσα παιδάκια σου ζητήσαμε ένα γήπεδο να παίζουμε. Κι ήταν μαζί μας και ο Γιάννης κι ο Άρης κι η Ντόρα κι ο Νικήτας… Και τελικά, τι πήραμε; Δεν θες να σου δείξω, μέρες που ‘ναι.

Γι αυτό σου λέω. Δεν θέλουμε τίποτε. Ο λόγος σου μας χόρτασε και το φαΐ σου φάτο. Θα την βρούμε μόνοι μας την άκρη. Σιγά σιγά, σεμνά και ταπεινά. Με Δώνη και Ρισβάνη, διπλό μες το τηγάνι. Με Ζέκα και Καπίνο, στο κύπελλο θα πίνω.

Και να σου πω και κάτι. Και να χρειαστούμε κάποια στιγμή βοήθεια, δεν σε θέλουμε ρε Άι Βασίλη.

Βρήκαμε Άι Δημήτρη. Φρέσκο και ατίθασο νιάτο. Όχι γεροπετούμενο με δισκοκήλη. Άιντε χρόνια πολλά και πολύ σου είναι…