Το ‘βλεπες… το ‘παιξες;

Γνωρίζαμε, από την καλή και την ανάποδη, τις δυνατότητες και τα τρωτά τούτης της εθνικής. Γνωρίζαμε πως έτσι όπως κύλησε ο όμιλος ήταν στην πιο δύσκολη θέση από τις έτερες διεκδικήτριες της πρόκρισης. Γνωρίζαμε ότι η Ρωσία, με την μπάλα που είχε παίξει για τρία ημίχρονα, ήταν το αδιαφιλονίκητο φαβορί της αναμέτρησης.

Όλοι μας όμως, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο, γνωρίζαμε ότι το σύνολο που έχτισε με κόπο ο Ότο Ρεχάγκελ και βελτίωσε την τελευταία διετία ο Φερνάντο Σάντος δεν πρόκειται να πέσει αμαχητί. Ξέραμε ότι μολονότι στριμωγμένη στα σχοινιά η εθνική του Πορτογάλου εκλέκτορα, θα βρει τον τρόπο να σταθεί στα πόδια της, να περάσει τα δικά της χτυπήματα στον αντίπαλο, ψηλά στο πρόσωπο ή χαμηλά στη μέση, και να μονομαχήσει με τις δικές της πιθανότητες για τη νίκη – μονόδρομο.

Ξέραμε ότι σ’ ένα παιχνίδι δίχως αύριο στο τουρνουά ο Σάντος -πρώτα και κύρια- δεν θα πέσει στην παγίδα των προηγούμενων και θα διορθώσει λάθη που κόστισαν. Ότι ο Κατσουράνης θα βγάλει τη σκληράδα που δεν διέθετε στα προηγούμενα δύο ματς. Ότι ο Σαμαράς δεν θα είναι πάλι στατικός και νωχελικός, αλλά ο παίκτης που θα απασχολήσει – ταλαιπωρήσει μια ολάκερη άμυνα. Ότι ο Καραγκούνης, στην 120η συμμετοχή του με το εθνόσημο, δεν θα χάσει άλλη ευκαιρία να σημαδέψει τον αγώνα. Ότι κάτι θα γίνει όπως και ‘χει.

Όλα, το ένα μετά το άλλο, συγχρονίστηκαν την κατάλληλη στιγμή και όχι από τύχη. Το… έγκλημα κατά της Ρωσίας ήταν προμελετημένο και καλά σχεδιασμένο, με τον Τζαβέλλα αριστερά και τον Μανιάτη δεύτερο κόφτη δίπλα στον Κατσουράνη. Το ελπίζαμε, το πιστεύαμε, συνέβη. Είναι μια κατάκτηση των διεθνών αυτό: χωρίς να το βροντοφωνάζουμε, ίσως για το γούρι, να αισθανόμαστε μια σιγουριά ότι σε οριακές καταστάσεις δεν θα μας απογοητεύσουν ανεξαρτήτως επιλογής παικτών. Είτε παίξει ο Χολέμπας είτε ο Τζαβέλλας, ο Νίνης ή ο Σαλπιγγίδης, ο Γκέκας ή ο Φορτούνης.

Γι’ αυτό και μικρή σημασία έχει ποιος θα είναι ο επόμενος αντίπαλος. Όποιος κι αν λάχει (Γερμανία, Πορτογαλία, Δανία ή Ολλανδία), ας μην τρέφει αυταπάτες για εξασφαλισμένη πρόκριση στα ημιτελικά γιατί στα μια και έξω παιχνίδια, η Ελλάδα της τακτικής, του μυαλού, της θέλησης και της αυταπάρνησης έχει πολλές ελπίδες.

Και τότε θα το παίξουμε το στανταράκι, να είστε σίγουροι…