Τζάμπολ για τις ελληνικές ομάδες στην Ευρωλίγκα

Πέρυσι η σεζόν ήταν κομβικής σημασίας τόσο για τους πρασίνους όσο και για τον Ολυμπιακό, δυστυχώς ότι έχει απομείνει στο ελληνικό μπάσκετ στο ψηλότερο οικονομικό επίπεδο, γι αυτό και δεν περιλαμβάνουμε το εκπληκτικό Μαρούσι. Πέρυσι λέγαμε πως οτιδήποτε άλλο εκτός από την συμμετοχή στο φάιναλ φορ θα ήταν αποτυχία για τους αιωνίους.

Επειδή πάλι η ομάδα του Ομπράντοβιτς ανέβασε τον πήχη, φέτος η μη κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου θα είναι αποτυχία. Όχι όμως και για τους δύο. Οι πρωταθλητές Ευρώπης έκαναν το χρέος τους πολλές φορές, πέντε για την ακρίβεια συν και τις συμμετοχές τους στα φάιναλ φορ. Σε περίπτωση που δεν σηκώσουν το ευρωπαϊκό ακόμα και αν, πράγμα απίθανο, δεν φτάσουν στο φάιναλ φορ κανείς δεν θα μπορεί να τους ψέξει. Εννοείται πως όταν διαθέτεις μία από τις δύο ακριβότερες ομάδες της Ευρώπης, έχεις δύο τρεμπλ σε τρία χρόνια, δεν εφησυχάζεις γι αυτό και είσαι η καλύτερη ομάδα στην ήπειρό μας. Αγιογραφία του Παναθηναϊκού; Την αξίζει αλλά και καμπανάκι στον Ολυμπιακό.

Διότι οι κόκκινοι είναι πλέον το θέμα και στην Ευρωλίγκα. Αν δεν πάρουν το ευρωπαϊκό, έστω στην χειρότερη αν δεν φτάσουν στον τελικό, η χρονιά είναι αποτυχημένη στην Ευρώπη. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.

Το Μαρούσι είναι το πιο άνετο από όλους. Αν ρυθμίσει και τα οικονομικά του επιβάλλεται να διασκεδάσει αυτούς τους 10 αγώνες και μεταξύ μας, διαθέτει την ποιότητα να ζορίσει πολύ κόσμο τόσο εντός όσο κι εκτός διότι είναι ένας από τους ελάχιστους συλλόγους που δεν έχει αισθανθεί ποτέ την ζέστη της έδρας.

Παναθηναϊκός: Η ώρα του…διαχειριστή

Τι θα μας δείξει φέτος ο Παναθηναϊκός; Δύσκολο να το προβλέψουμε. Αν υπάρχει ένα παράπονο στα τελευταία χρόνια των θριάμβων είναι ότι οι πράσινοι δεν έπαιξαν το καλύτερό τους μπάσκετ. Αυτό αποτελεί το μοναδικό ζητούμενο για τον πρωταθλητή. Καταρχάς στους αγώνες προετοιμασίας φάνηκε ότι μιλάμε για μία έτοιμη ομάδα καθώς μετά από χρόνια τα περισσότερα γρανάζια βρίσκονται στην θέση τους. Ο Ζοτς ξεπέρασε τον εαυτό του εκνευρίζοντας περισσότερο τους ανταγωνιστές του αφού μαζεύει τα περισσότερα γκαρντ στην Ευρώπη.

Δεν υπάρχει όμως και άλλος προπονητής που να μπορεί να διαχειριστεί όλους αυτούς τους αστέρες. Ομπράντοβιτς στα καλύτερά του. Το θέμα λοιπόν, είναι μόνο αγωνιστικό. Πέρυσι η ατυχία του Διαμαντίδη ουσιαστικά λειτούργησε θετικά(ακούγεται οξύμωρο) αφού έμειναν ο Σπανούλης με τον Γιασικεβίτσιους να μοιράζονται τον χρόνο στη θέση του οργανωτή. Το σχήμα με τους τρεις μαζί δεν λειτούργησε ποτέ όπως θα το ήθελε ο Ζοτς. Δεν είναι το πρόβλημα ο Τέπιτς ή ο Καλάθης διότι θα μπαίνουν μόνο όταν παραστεί ανάγκη. Εκεί είναι το μυστικό στην παρουσία των μεγάλων τριών (big three που θα έλεγαν οι Αμερικανοί).

Πολλοί συζητούν το θέμα των ψηλών. Πριν τον τραυματισμό του πάντα πολύτιμου(και πολλά άλλα επίθετα) Τσαρτσαρή δεν υπήρχε ζήτημα διότι μην ξεχνάει κανείς την λογική του Ομπράντοβιτς η οποία θέλει περισσότερους κοντούς από ψηλούς. Ο Γκόλεματς ταιριάζει πολύ στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού (ο καλύτερος ψηλός πασέρ μετά τον Τομάσεβιτς) ωστόσο δεν είναι σε καμία περίπτωση Τσαρτσαρής στον αμυντικό και τον εκτελεστικό τομέα. Εν κατακλείδι μιλάμε για το πρώτο φαβορί της διοργάνωσης το οποίο αν διαχειριστεί σωστά τα γκαρντ θα είναι πάλι πολύ δύσκολο να ηττηθεί.

Ολυμπιακός: Να τρέξει γιατί…χάνεται

Φέτος ή…πότε; Η ακριβότερη ομάδα της Ευρώπης με δύο σημαντικές ενέσεις από το ΝΒΑ, με δαπάνες για ότι χρειαζόταν ο προπονητής, με, με, με, με. Δεν υπάρχει κανείς να ζητήσει το λόγο από τους αδερφούς Αγγελόπουλους διότι είναι και …Political correct. Παρά την περυσινή αποτυχία, τελικά, δεν έδιωξαν τον προπονητή, ενίσχυσαν την ομάδα με σπουδαίο υλικό, ο Παναγιώτης Γιαννάκης είχε το ελεύθερο να αποκτήσει τους παίκτες που χρειαζόταν άρα…

Άρα όλες οι ευθύνες βαραίνουν το αγωνιστικό τμήμα. Ο Ολυμπιακός ενισχύθηκε πραγματικά αλλά μέσα σε όλα αυτά τα εκατομμύρια άφησε ένα ερωτηματικό: τι γίνεται με βασικό πλέι μέικερ; Ναι ο Παπαλουκάς θα είναι υπερχρήσιμος για 20-25 λεπτά, σύμφωνοι ο Τεόντοσιτς έρχεται από εκπληκτικό Ευρωμπάσκετ, ακόμα και ο Μπέβερλι συνοδεύεται από καλά σχόλια όμως όταν ο μεγάλος σου αντίπαλος συνεχίζει να έχει με διαφορά το πάνω χέρι στην πιο νευραλγική θέση τότε πρέπει να το σκεφτείς ξανά.

Αν ο Παπαλουκάς παίξει όλη την χρονιά στο κόκκινο και αν ο Τεόντοσιτς μεταφέρει το Ευρωμπάσκετ σε όλα του τα παιχνίδια τότε η ψαλίδα κλείνει σε έναν βαθμό. Αν όχι;

Από την άλλη όμως οι υπόλοιπες θέσεις είναι τόσο γεμάτες και ποιοτικές ώστε γίνεται να μην αποτελέσει τροχοπέδη ο οργανωτής. Αρκεί να τρέξει ο Ολυμπιακός. ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ώστε να αξιοποιήσει όλες του τις επενδύσεις. Σε περιπτώσεις που αθλητές όπως ο Κλέιζα, ο Ουέιφερ και ο Τσίλντρες περιμένουν οκτώ δεύτερα να περάσει η μπάλα το κέντρο και άλλο οκτώ για να ξεκινήσουν τότε το παιχνίδι χάθηκε πριν παιχθεί. Όταν λέμε χάθηκε δεν εννοούμε να μην φτάσει στο φάιναλ φορ. Σε καμία περίπτωση. Αν έφτασε η περυσινή ομάδα με περισσότερες δυνατές ομάδες, η φετινή θα κάνει περίπατο. Στο Παρίσι θέλει κάτι διαφορετικό.

Σε αντίθεση με τον Παναθηναϊκό πάντως, και αυτό θα είναι ένα όπλο του Δράκου, ο Ολυμπιακός μπορεί να παίξει το αθλιότερο μπάσκετ της γης και αν πάρει τον τίτλο όλοι θα μπουν μπράβο. Με 12 χρόνια μακριά από τους ευρωπαϊκούς τίτλους και άλλα επτά από τους ελληνικούς, από την μία δεν υπάρχει η πολυτέλεια για θέαμα από την άλλη το ρόστερ είναι φτιαγμένο για να σκοράρει στα 14 δεύτερα πριν τελειώσει το 24άρι.

Ο Μπουρούσης θα είναι και πάλι ο ηγέτης του συνόλου και αυτός που θα κληθεί να σηκώσει το βάρος να φτάσει η ομάδα μέχρι τέλους. Πέρυσι το έκανε ως το φάιναλ φορ φέτος οφείλει να ολοκληρώσει με τους υπόλοιπους τα άλλα δύο βήματα.

Στον επίλογο, ο Ολυμπιακός φέτος χωρίς συμμετοχή στον τελικό έχει χάσει την χρονιά στην Ευρώπη και χωρίς άλλες περικοκλάδες.

Μαρούσι: Η χαρά του μπάσκετ

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αδικία από αυτό που γίνεται και θα γίνεται στο Μαρούσι. Ο πιο υγιής μπασκετικά σύλλογος υποχρεώθηκε να παίξει τρεις φορές για να πάρει το ίδιο εισιτήριο. Βάσει των κανονισμών της Ευρωλίγκας υποχρεούται να μετακομίσει στο αχανές ΟΑΚΑ ενώ και η τηλεόραση λόγω της τηλεθέασης και των διαφημίσεων δεν είναι εύκολο να κοιτάξει προς τους κιτρινόμαυρους.

Και όμως πρόκειται για μία μοναδική εικόνα. Παρά τα οικονομικά προβλήματα η διοίκησή του κράτησε τον κορμό εντός κι εκτός παρκέ. Έφερε έναν από τους καλύτερους Έλληνες τεχνικούς, τον Γιώργο Μπαρτζώκα που έφυγε ως τρίτος κόουτς από το Μαρούσι, γύρισε ως πρώτος και το σημαντικότερο το ίδιο σεμνός και ήρεμος. Σεβάστηκε την επιτυχημένη περυσινή συνταγή, συνεργάζεται άψογα με δύο σπουδαίους συνεργάτες όπως ο Νίκος Λινάρδος και ο Σωτήρης Μανωλόπουλος η ομάδα του 2009 θα είναι ακόμα καλύτερη το 2010.

Ο προπονητής έβαλε όμως και τις δικές του πινελιές δηλαδή την αμυντική προσήλωση. Πολλοί εκπλαγήκαμε βλέποντας το Μαρούσι να αποκλείει την Άλμπα έχοντας τους δύο πληρέστερους παίκτες τους με περιορισμένη συμμετοχή. Ο Διαμαντόπουλος αγωνίστηκε ελάχιστα και ο Καϊμακόγλου περιορίστηκε σε συμπληρωματικό ρόλο. Αντίθετα ανέβηκε ο Μπατής, ο Κένταλ, ο Αριγκμπάμπου, Μαυροειδής.

Στην Ευρωλίγκα βεβαίως τα πράγματα είναι διαφορετικά διότι σε υψηλό επίπεδο το Μαρούσι, που θα είναι ανταγωνιστικό, πρέπει να σκοράρει κιόλας. Αυτές είναι και οι ύστατες εξετάσεις του προπονητικού τιμ: η αξιοποίηση όλων των όπλων σε άμυνα κι επίθεση διότι από την στιγμή κατά την οποία οι κιτρινόμαυροι με την μαγκιά τους επέλεξαν να μπουν στο χορό, θα χορέψουν.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το Μαρούσι στοULEB CUP θα έθετε ως στόχο το φάιναλ έιτ, πιθανώς δε να το πετύχαινε. Στην Ευρωλίγκα όμως κοιτάει στις τρεις ή τέσσερις νίκες. So what που λέμε και στον Καραβάδο Κεφαλληνίας. Θα περάσουν καλά θα αποκτήσουν παραστάσεις και σίγουρα σε κάθε αγώνα για 40 λεπτά θα δώσουν κάτι παραπάνω από το 100%.