Δεν θέλουν; Δεν τους θέλουμε

«Το να υπηρετείς την πατρίδα σου δεν είναι δικαίωμα, αλλά καθήκον» έλεγε ο τελευταίος μεγάλος Έλληνας πολιτικός, Μαυρογυαλούρος. «Οποιανού δεν του αρέσει, βόλτα του», τόνιζε ο μεγάλος Γαλάτης αρχηγός Μαζεστίξ(στον Αστερίξ, για τους μη γνωρίζοντες). Ωραία τσιτάτα τα οποία σίγουρα μπορούν να βρουν την εφαρμογή τους στην εθνική.

Ξαφνικά το ελληνικό μπάσκετ, σε επίπεδο εθνικής, βρήκε στο πρόσωπο του Λουκά Μαυροκεφαλίδη έναν εχθρό. Για την ακρίβεια ήρθε αυτός και την βρήκε με τον λάθος χειρισμό της κλήσης του στην εθνική. Αν ενημέρωνε έγκαιρα τότε δεν θα ετίθετο κανένα θέμα. Τώρα όμως τίθεται;

Η ομοσπονδία πιστεύει ότι θα πρέπει να τιμωρηθεί ο παίκτης για την άρνηση συμμετοχής του στην εθνική. Η προσέγγιση δεν είναι λάθος. Υπάρχουν κανόνες για όλους. Υπάρχουν όμως και κανόνες για όλους πλην …αρκετών. Υπάρχει και μία ακόμα παράμετρος που μετράει πολύ στο θέμα εθνική: παίζει όποιος πραγματικά θέλει.

Να τιμωρηθεί ο Μαυροκεφαλίδης και ο Μπιγκ Σόφο. Γιατί αλήθεια; Έχουν κάποιο πρόβλημα προσωπικό ή δεν συμπαθούν τους ανθρώπους της ομοσπονδίας; Στο καλό και με την νίκη. Αν όντως βεβαίως υπάρχει ένα τέτοιο ζήτημα που κάθε καλοκαίρι κάνει την εμφάνισή του, οφείλουμε όλοι να το σεβαστούμε, διότι και πέρυσι δεν συμμετείχε στην προετοιμασία για παρεμφερή λόγο. Αν πρέπει να βρίσκεται, έστω για λίγο κοντά στην οικογένειά του και η αλήθεια είναι ότι αυτό μπορεί να γίνει μόνο το καλοκαίρι, είναι ακόμα πιο σεβαστό.

Δεν είναι δουλειά ωστόσο της ομοσπονδίας να γίνει Σέρλοκ Χολμς και ας είναι συνομίληκοι οι περισσότεροι με τον γνωστό ντετέκτιβ. Ούτε και χρειάζεται.

Από την στιγμή που έχει το δικαίωμα ο Διαμαντίδης, ο Παπαλουκάς να αρνούνται, εγκαίρως, την κλήση της εθνικής έχει το ίδιο δικαίωμα ο οποιοσδήποτε. Κάποιος θα πει ότι δεν συγκρίνονται οι παρουσίες των δύο με του Μαυροκεφαλίδη και του Σχορτσιανίτη. Εννοείται ότι δεν συγκρίνονται και οι μεν θα περάσουν στην ιστορία της εθνικής, ο δε, μάλλον θα μείνει σε όσα πέτυχε με τις μικρές εθνικές ομάδες. Αυτό όμως αφορά στον ιστορικό του μέλλοντος.

Το είχαμε πει και όταν ο Διαμαντίδης δήλωσε ότι τελείωσε από την εθνική ή όταν ο Παπαλουκάς άφησε να εννοηθεί ότι αποχωρεί: γειά σας παιδιά.

Για όποιον δεν το έχει καταλάβει η εθνική κάποτε αποχαιρέτησε έναν Γκάλη κι έναν Γιαννάκη, δεν έχει πρόβλημα να πει αντίο σε άλλους παίκτες σημαντικούς σίγουρα στην εποχή τους αλλά καμία σύγκριση. Υπάρχει το …κορυφαίο δεδικασμένο. Στο φινάλε γιατί να πρέπει να έρχονται με τον τσιγκέλι; Δεν θέλουν; Ποτέ τους.

Για μία ακόμα φορά το μπάσκετ έρχεται να αντιμετωπίσει τα λάθη ή τις υπερβολές του. Μέσα στον πανικό να αναδείξουμε υπερήρωες, αναγάγαμε κάποια παιδιά σε εικονίσματα της εθνικής. Το λάθος που έκανε, στην προσπάθειά του να εξυψώσει τους αθλητές του, ο Παναγιώτης Γιαννάκης μιλώντας για τα παιδιά της εθνικής, δημιούργησε ένα κλειστό κλαμπ. Όσοι έπαιζαν στην ομάδα δεν …αγγίζονται διότι είναι τα παιδιά της εθνικής. Οι άλλοι…αποπαίδια. Ο Δράκος έκρινε από τον εαυτό του ο οποίος, και αυτό έκανε κακό στο τέλος, έπαιζε μέχρι να λιώσει η φανέλα πάνω του στην εθνική διότι το θεωρούσε καθήκον. Οι εποχές και οι χαρακτήρες δεν είναι οι ίδιοι.

Το μπάσκετ, λοιπόν, έσπευσε να αποθεώσει, να συγκρίνει, να αγιοποιήσει συγκεκριμένους παίκτες στην προσπάθειά του να υπάρχει συνέχεια. Δεν άφησε τον επίλογο να κρίνει την πορεία καθενός. Μοιραία υπήρξαν ειδικές μεταχειρίσεις από όλους μας με τα γνωστά αποτελέσματα. Διότι για κανέναν Έλληνα παίκτη του μπάσκετ δεν μπορεί να τεθεί θέμα κούρασης φέτος. Αν παίζουν στο Ευρωμπάσκετ ο Νοβίτσκι, ο Γκασόλ, ο Πάρκερ, ο Καλδερόν, όλοι οι ΝΒΑερ, δεν υπάρχει κανείς που να δικαιολογηθεί, έχοντας 20-25 επίπονους αγώνες της χρονιάς. Προλαβαίνουμε τα σχόλια, μιλάμε αναλογικά όχι σε σύγκριση με έναν…κοινό θνητό. Έχει όμως ο καθένας το δικαίωμα του «γουστάρω, δεν γουστάρω».

Η ουσία είναι ότι η εθνική αντιπροσωπεύει για τον καθένα κάτι διαφορετικό και στο τέλος από την μία δεν μπορείς να επιβάλεις συμμετοχές, από την άλλη έχεις το δικαίωμα να επικρίνεις τον απόντα και να χειροκροτήσεις τον παρόντα. Τόσο απλά.

Ο Φώτσης(η απουσία του 2007 ή η σφαλιάρα στον Πετροπουλο το ’99 δεν μειώνουν την προσφορά του), ο Σπανούλης, ο Ζήσης ή ο Περπέρογλου, ο Βασιλειάδης και άλλα παιδιά θα εισπράξουν στο τέλος της διαδρομής περισσότερο… εθνικό χειροκρότημα αφού υπηρετούν την εθνική από τα 14-15 τους χρόνια και ακόμα συνεχίζουν. Όπως θα χειροκροτήσουμε παιδιά που έπαιξαν τραυματίες(Χατζηβρέττας, Μπουρούσης) για την ομάδα ρισκάροντας την καριέρα τους.

Το λάθος ήταν η προσπάθεια που έγινε να μεταπειστεί ο Διαμαντίδης ή ο Παπαλουκάς ή στο μέλλον οποιοσδήποτε άλλος. Δεν χρειάζεται. Όπως δεν υπάρχει λόγος να τιμωρηθεί ο Μαυροκεφαλίδης για οποιονδήποτε λόγο απέχει. Δεν τον(τους) ξανακαλείς και …τέλος.

Η εθνική είναι πολύ πιο πάνω από όλους και αυτό πρέπει να το καταλάβει ο πρόεδρος(ένας είναι) και είναι πιο πάνω όχι επειδή φέρνει μετάλλια αλλά επειδή είναι Η ΕΘΝΙΚΗ. Στάθηκε ποιο πάνω από τους κορυφαίους όλων των εποχών, δεν θα σταθεί…τώρα;