Δανεικοί και… αγύριστοι

Σε μία περίοδο που οι μεταγραφικές κινήσεις των ομάδων και δη των μεγάλων κινούνται σε… φτωχά επίπεδα (με τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ να είναι οι μόνοι που προσπαθούν να κρατήσουν το όποιο ενδιαφέρον), η πορεία της Εθνικής ήρθε ως όαση στη διψασμένη για νούμερα και φύλλα επικαιρότητα. Τώρα ο Μπουχαλάκης, ο Καπίνο, ο Κολοβός και οι λοιποί είναι το αύριο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αυτοί που “σφάζονται” (sic) οι “μεγάλοι” για να τους αποκτήσουν και στη συνέχεια να τους… δώσουν δανεικούς για να έχουμε να λέμε.

Τώρα όλοι αυτοί μας στέλνουν στον έβδομο ουρανό, μας ανεβάζουν στο πειρατικό και -αφού βγάλουμε από τη μύγα ξύγκι- μας υψώνουν το πατριωτικό μας αίσθημα σε μία δύσκολη περίοδο, μπλα, μπλα, μπλα.

Η πορεία της Εθνικής και τα γκολ των πιτσιρικάδων είναι ό,τι καλύτερο για τα οπαδικά Μέσα που γεμίζουν χώρο με τις αναφορές για τους “δικούς” τους. “Μάγεψε ο Μπουχαλάκης”, “βράχος ο Τριανταφυλλόπουλος” και σε λίγο καιρό τις θριαμβολογίες ακολουθούν οι ειδήσεις των δανεισμών για να πάρουν χρόνο συμμετοχής και να “ψηθούν” ώστε να φορέσουν τη φανέλα της μεγάλης ομάδας.

Όλα τα παιδιά που βρίσκονται τώρα παρέα με τον Κώστα Τσάνα στην Τουρκία, ζουν το δικό τους όνειρο. Μακριά από τον μικρόκοσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μακριά από τον ανταγωνισμό για μία θέση… δανεικού. Παίζουν επειδή το γουστάρουν -μην ξεχνάτε πως βρίσκονται ακόμη σε αυτή την ηλικία που μπορούν να νιώθουν έτσι- παίζουν γιατί θέλουν να κερδίσουν και να γυρίσουν πίσω πρωταθλητές. Πίσω, όμως, που; Στην Ελλάδα; Σε αυτό το ελληνικό πρωτάθλημα που -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων και αυτό λόγω κρίσης- δεν προσέχει τα δικά του τα παιδιά. Σε αυτό το ποδόσφαιρο που ο πιτσιρικάς περιμένει το αδιάφορο Κύπελλο για να πάρει την ευκαιρία του;

Τα παιδιά του Τσάνα ας σκεφτούν καλά τι θέλουν. Είναι στην ηλικία που έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους. Ας αποφασίσουν ποιο μέλλον θέλουν. Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. Ας την προλάβουν κι ας σηκώσουν πρώτοι αυτοί το μαντήλι του αποχαιρετισμού. Γιατί αυτό μας αξίζει…