Θέλαμε τους Γερμανούς μας

Ειρήσθω εν παρόδω, δεν είναι εύκολο να αγωνιστούμε όπως στο προολυμπιακό όπου δεν υπήρχαν αντίπαλοι στο ανάστημά μας(παρά τα όσα επικολυρικά ειπώθηκαν) και γενικώς όλα ήταν με το μέρος μας. Η εθνική επέστρεψε στις αρχές της βγάζοντας όλο το παιχνίδι από τις δυνατές άμυνες. Όταν υπάρχουν αντίπαλοι όπως οι Γερμανοί δεν το συζητάμε. Όχι πως μιλάμε για ένα αμελητέο αντίπαλο, αλλά για την ομάδα που ταιριάζει απόλυτα στα δυνατά μας σημεία. Εμείς μπορούμε να περιορίσουμε ακόμα και τον Νοβίτσκι, οι περιφερειακοί τους δεν θα βάλουν περισσότερα από 11 τρίποντα σε πολλές προσπάθειες. Όσο δε ήταν εύστοχοι, βρίσκονταν μπροστά αλλά όποιος ζει με τα τρίποντα, πεθαίνει με αυτά. Μας ταιριάζει αυτή η ομάδα και της δώσαμε να καταλάβει.

Η εικόνα μας ακόμα και τα τελευταία δευτερόλεπτα επιβεβαίωσε την σιγουριά ότι αυτά τα παιδιά θα πάρουν ότι τους ανήκει διεκδικώντας παράλληλα και κάτι παραπάνω. Θα το κάνουν όπως έμαθαν και όπως θέλει ο Γιαννάκης. Και όσο μακριά πάμε. Λόγω διαφοράς δυναμικότητας, δεν πιστεύουμε ότι ξαφνικά πρέπει να μάθουμε να χάνουμε από τους Ισπανούς και θα συνεχίσουμε να λέμε ότι μπορούμε να τους νικήσουμε, ο αγώνας πραγματικά δεν χρειάζεται κριτική. Καταρχάς μάλλον προκριθήκαμε οπότε έγινε η πρώτη δουλειά διότι μην ξεχνάει κανείς ότι αυτό το σύνολο λειτουργεί αγώνα με τον αγώνα, βήμα με βήμα, στόχο με στόχο.

Ας δούμε μόνο κάποια αρνητικά. Καταρχάς έγιναν πολλά λάθη από τους πλέι μέικερ για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι και χωρίς ιδιαίτερη πίεση. Είναι προφανές ότι από τον Παπαλουκά, τον Διαμαντίδη και τον Σπανούλη περνάει όλο το παιχνίδι. Λογικό είναι να κουράζονται, να μην έχουν πάντα καθαρό μυαλό. Εδώ είναι ένα πρόβλημα, διότι λείπει από την εξίσωση ο Ζήσης. Ο μοναδικός από τα γκαρντ που μπορεί να παίξει και σούτιγκ γκαρντ ακόμα δεν στηρίζεται τόσο ώστε να διαδραματίσει σοβαρό ρόλο κάτι που θα σήμαινε μεγαλύτερη διάσταση στην επίθεσή μας.

Επίσης, δεν ακουμπάμε την μπάλα στην ρακέτα καθόλου. Ο Τσαρτσαρής ήταν συγκλονιστικός στην άμυνα όμως δεν πήρε ούτε μία προσπάθεια. Ο Σχορτσιανίτης δεν αγωνίστηκε, ο Μπουρούσης έκανε τρία σουτ. Ουσιαστικά ο Γλυνιαδάκης πήρε επιθέσεις για να δείξει σε όλους πόσο δίκαια βρίσκεται στην ομάδα.

Επειδή έρχονται οι Αμερικανοί και οι Κινέζοι, οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι για όλα. Είναι αλήθεια πως με την Γερμανία πήραμε δύο, τρία σφυρίγματα παραπάνω χωρίς να τα χρειαζόμαστε. Επειδή την Πέμπτη θα υπάρξει μεγάλη μάχη με τους Αμερικανούς μακάρι να μην μας δουν ως ευνοημένους τιμωρώντας την δυνατή μας άμυνα.

Όσο για τον αγώνα με τις ΗΠΑ; Το μεγαλύτερο μετάλλιο της εθνικής μας αυτή την τετραετία, είναι ότι φτάνοντας σε ένα τέτοιο παιχνίδι με αντίπαλο ορισμένους από τους πιο ταλαντούχους αθλητές του πλανήτη, δεν πάμε για απόλαυση, διασκέδαση κι ένα καλό παιχνίδι. Θα τους κτυπήσουμε στα ίσια και θα μας νικήσουν μόνο αν είναι καλύτεροι ή σοβαρότεροι. Όχι επειδή τους γνωρίζει όλος ο πλανήτης (στο ΝΒΑ σαρώνουν), γενικά αποτελούν τις εικόνες του αθλήματος στον κόσμο. Στο φινάλε τους παίζουμε με τους δικούς μας κανόνες οπότε η ψαλίδα δεν είναι τόσο μεγάλη.

Ειρήσθω εν παρόδω, οι δικοί μας κανόνες, της ΦΙΜΠΑ δηλαδή, πλέον αποτελούν τροχοπέδη για το άθλημα, αυτό όμως είναι άλλη ιστορία.