Η αποκρουστική αισιοδοξία
Αγαπημένο παιχνίδι η Monopoly. Ακόμη κι αν δεν είχες τάλιρο στην τσέπη για τυρόπιτα, στο επιτραπέζιο ήσουν βασιλιάς. Αγόραζες την οδό Σταδίου, την οδό Πανεπιστημίου κι αν είχε πάει καλά η γύρα, χτύπαγες και μια Σκουφά, που όσο να 'ναι στοίχιζε και κάτι παραπάνω.
Μόνο που οι μεταγραφές δεν είναι Monopoly. Στα λόγια αγοράζεις και Σταδίου (Μπέργκ) και Πανεπιστημίου (Φάλκενμπεργκ). Αν έχεις αξιοπρέπεια δεν ξοδεύεις σάλιο για την Σκουφά (Σισέ). Στην πράξη όμως θα πρέπει να βάλεις το χέρι στην τσέπη με τα πραγματικά τα χρήματα και τότε το πεντάευρω δεν φτάνει ούτε για τα οδοιπορικά.
Την οικονομική κατάσταση στον Παναθηναϊκό την γνωρίζουν και οι πέτρες. Στην καθημερινότητά του, ισορροπεί μεταξύ Monopoly και πραγματικότητας και στον δρόμο μετράει φυσιολογικά απώλειες. Και ως φυσιολογικό, θα ήταν και απόλυτα κατανοητό, αν ο Παναθηναϊκός δεν είχε μπει τόσο πολύ στο πετσί του ρόλου του εικονικού αγοραστή.
Το ναυάγιο και τα μετρητά…
Και κάπου εκεί αποδεικνύεται κακός παίκτης. Γιατί είναι κακός παίκτης αυτός που δεν δέχεται την ενδεχόμενη ήττα, επειδή στο μυαλό του θεωρούσε τη νίκη δεδομένη. Έτσι, για το ναυάγιο της αγοράς της Πανεπιστημίου (Φάλκενμπεργκ) δεν φταίει η άδεια τσέπη, αλλά η αιφνίδια άνοδος των αντικειμενικών αξιών (απαίτησε προνομιακές εγγυήσεις!). Για τα ναυάγιο είσπραξης της κοινοτικής επιδότησης (Europa League) δεν φταίει το ότι δεν υπήρχαν ισόποσα μετρητά, αλλά η τυπολατρεία των Αρχών (ΕΠΟ). Και πάει λέγοντας…
Και κάπως έτσι αλλάζουμε παιχνίδι. Και από την Monopoly, το γυρίζουμε στο “κυνήγι μαγισσών”. Η αναζήτηση ενόχων προκειμένου να αθωώσουμε εαυτόν, έχει κι αυτή ένα ενδιαφέρον, αρκεί να μην παίζει μπουνιές με τη λογική. Γιατί ποιος σου φταίει ρε φίλε, όταν χρίζεις αρχηγό και ηγέτη έναν (ελεύθερο πλέον) παίκτη, με τον οποίο δεν έχεις καν συζητήσει την ανανέωση της συνεργασίας σας;
Προετοιμασία χωρίς… παικταράδες!
Εσύ μπορεί να θεωρούσες ότι η τελική σου προσφορά (200.000) ήταν ικανοποιητική για τα δεδομένα της εποχής και του Παναθηναϊκού κι εγώ μαζί σου. Αλλά τον ενδιαφερόμενο τον ρώτησες; Όχι. Και όχι μόνο δεν τον ρώτησες, αλλά την ώρα που αποχαιρετά τους συμπαίκτες του στην Παιανία και εύχεται κάθε επιτυχία, εσύ ισχυρίζεσαι ότι δεν έχεις πάρεις απάντηση και τίποτε δεν έχει τελειώσει! Εεεε, νισάφι…
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, το βασικό στάδιο της προετοιμασίας αρχίζει χωρίς τις 5-6 μεταγραφές που έχει προαναγγείλει ο Γιάννης Αναστασίου και 15 πιτσιρικάδες από τις υποδομές. Και βέβαια χωρίς τους 7 που βρίσκονται σε “καραντίνα”, προκειμένου να “φιλοτιμηθούν” και να αποχωρήσουν. Δεν μιλάμε λοιπόν για βασικό στάδιο προετοιμασίας. Βασικό στάδιο προετοιμασίας, χωρίς βασικούς δεν υφίσταται. Ας το πούμε έλεγχο προόδου των νεαρών ποδοσφαιριστών.
Βρε Γιάννη, βρε Γιάννη…
Και μέσα σε όλα, ο Γιάννης Αναστασίου δηλώνει αισιόδοξος για την υπόθεση Καραγκούνη. Βρε Γιάννη, βρε Γιάννη. Μην χρησιμοποιείς λέξεις που τείνουν να καταστούν απαγορευτικές. Αισιοδοξία για τον τραπεζικό δανεισμό, αισιοδοξία για τη δωρεάν Παιανία, αισιοδοξία για την αδειοδότηση, αισιοδοξία για τις μεταγραφές, αισιοδοξία για τις αποχωρήσεις. Όχι άλλη αισιοδοξία, βρε παιδιά. Θα καταντήσει στο τέλος αποκρουστική…
Είναι τέτοιος ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας, που είναι ειλικρινά κρίμα να μένουμε προσκολλημένοι σε 2-3 λέξεις. Άσε την αισιοδοξία. Υπάρχει και η ελπίδα. Κάτω τα κεφάλια, πάνω τα μανίκια και δουλειά. Δουλειά με βάρκα την ελπίδα…
Διαβάστε ακόμη:
