Στον απόηχο του ντέρμπι

Το πόσο παράλογος είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα φάνηκε το τριήμερο που μας πέρασε. Την περασμένη Κυριακή ο Παναθηναϊκός όντας καλύτερος του αντιπάλου του δεν κατάφερε να κερδίσει, ενώ τρεις μόλις μέρες αργότερα ο «αιώνιος» αντίπαλός του τον συνέτριψε με 4-0. Από την Κυριακή μέχρι την Τετάρτη οι οπαδοί του Παναθηναϊκού ισχυρίζονταν πως η ομάδα τους απέδειξε πως είναι καλύτερη και ανέμεναν πως την Τετάρτη θα απολάμβαναν μια επανάληψη των όσων είχαν δει την Κυριακή. Από την άλλη πλευρά οι οπαδοί του Ολυμπιακού καταλόγιζαν ευθύνες τόσο στη διαιτησία όσο και στην ανυπαρξία λύσεων στην ομάδα τους και ήλπιζαν την Τετάρτη να μην αποκλειστούν. Μετά τον χθεσινό αγώνα οι οπαδοί του Παναθηναϊκού τα έχουν βάλει με όλους και με όλα, ενώ οι οπαδοί του Ολυμπιακού υποστηρίζουν πως αποκαταστάθηκε η τάξη. Βγάζουν όλα αυτά κανένα νόημα;

Αν κάποιος προσπαθήσει να ξεφύγει από τα οπαδικά πλαίσια και κρίνει τους αγώνες αντικειμενικά, εύκολα θα οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι ουσιαστικά τίποτα από τα όσα λέγονται από τους οπαδούς των δύο ομάδων δεν ισχύουν. Η αλήθεια είναι ότι ο Ολυμπιακός είναι καλύτερη ομάδα από τον Παναθηναϊκό. Το μεγάλο πρόβλημα που έχει παρουσιάσει φέτος η ομάδα του Πειραιά είναι οι μέτριες εμφανίσεις της στην Ελλάδα και οι λίγες καλές εναλλακτικές λύσεις που διαθέτει. Αυτές είναι που έχουν δώσει το δικαίωμα σε ΑΕΚ και Παναθηναϊκό να ελπίζουν στην κατάκτηση του τίτλου. Από την άλλη πλευρά ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να επενδύσει σε ένα σχήμα τεχνικού διευθυντή – προπονητή, να επιλέξει τον Πεσέιρο και να στηριχτεί σε ένα κράμα παλιών παιχτών και νέων ταλέντων. Η μέχρι στιγμής πορεία του έχει δείξει πως κάτι πάει να γίνει φέτος (σαφέστατα αξιολογότερο από τις προηγούμενες χρονιές), αλλά έως εκεί. Την Κυριακή ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλύτερα από τον Ολυμπιακό αλλά απέτυχε να μετατρέψει τις ευκαιρίες του σε γκολ, ενώ την Τετάρτη ο Ολυμπιακός έπαιξε καλύτερα από τον Παναθηναϊκό και σκοράροντας με ευχέρεια συνέτριψε τον αντίπαλό του.



Από τους αγώνες της Κυριακής και της Τετάρτης δεν μάθαμε τίποτα καινούριο όσον αφορά στον Ολυμπιακό. Μάθαμε όμως κάτι καινούριο για τον Παναθηναϊκό και δυστυχώς ήταν κάτι αρνητικό. Αναφέρομαι στην πλήρη κατάρρευση της ομάδας του Πεσέιρο μετά το δεύτερο γκολ. Είναι απαράδεκτο για μια μεγάλη ομάδα να καταρρέει όταν το παιχνίδι δεν πηγαίνει όπως το είχε σχεδιάσει. Κάτι φταίει για αυτό και οι διοικούντες στον Παναθηναϊκό πρέπει να το βρουν τώρα που είναι νωρίς και η ομάδα ακόμα χτίζεται. Μπορεί να φταίει η απουσία ποδοσφαιριστών-ηγετών, μπορεί να φταίει ο τρόπος που ο προπονητής διαχειρίζεται τις κρίσεις, μπορεί να φταίει η πίεση που ασκούν διοίκηση και φίλαθλοι στους ποδοσφαιριστές, μπορεί να φταίνε χίλια πράγματα. Ότι πάντως και να φταίει, πρέπει να βρεθεί άμεσα, αλλιώς δεν μπορούν στον Παναθηναϊκό να μιλάνε για χτίσιμο ανταγωνιστικής ομάδας.



Πέρα πάντως από τα γενικότερα συμπεράσματα, μεγάλο βάρος πρέπει να δοθεί στους διοικούντες των ομάδων στην «επόμενη μέρα». Ένα τέτοιο αποτέλεσμα σίγουρα θα αφήσει τα σημάδια του και στις δύο ομάδες. Στον νικητή Ολυμπιακό ελλοχεύει ο κίνδυνος της υπεραισιοδοξίας. Οι ποδοσφαιριστές του μπορεί να πιστέψουν πως απέδειξαν ότι είχαν να αποδείξουν και πως πλέον οι υπόλοιπες ελληνικές ομάδες θα τους αντιμετωπίζουν με φόβο και άρα το πρωτάθλημα το έχουν στο τσεπάκι τους. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει και αν συνεχίσουν να αγωνίζονται όπως έως τώρα στην Ελλάδα, το πρωτάθλημα θα πάει σε άλλα χέρια. Το δυσκολότερο ρόλο τον έχουν οι διοικούντες στον Παναθηναϊκό. Ο στόχος πρέπει να είναι η επάνοδος της ομάδας στο δρόμο των επιτυχιών. Μια τέτοια βαριά ήττα είτε θα έχει πεισμώσει τους ποδοσφαιριστές είτε θα τους έχει απογοητεύσει. Κρίνοντας από την αγωνιστική κατάρρευση του δευτέρου ημιχρόνου μάλλον ισχύει το δεύτερο. Η διοίκηση και το προπονητικό τιμ του Παναθηναϊκού πρέπει να κάνουν τους ποδοσφαιριστές να πιστέψουν στους εαυτούς τους. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με πολλούς τρόπους όπως πρόστιμο, ηρεμία, φωνές στα αποδυτήρια και άλλα πολλά. Αυτό όμως που δυστυχώς φοβάμαι είναι πως σε ορισμένους από τους ποδοσφαιριστές της ομάδας δεν γίνεται να επιτευχθεί με κανένα τρόπο.