Οι λαϊκισμοί του Χιμένεθ και το αδιέξοδο της ΑΕΚ
Εκείνο το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου, όταν τα βρόντηξε ο Μπάγεβιτς, ο πρόεδρος έκανε δυο ταξίδια στο Παρίσι (Λε Γκουέν) κι ένα στο Λονδίνο (Χιμένεθ, Σόουζα). Στον γύρο των επαφών που έκανε για πέντε – έξι μέρες και οι τρεις προαναφερόμενοι θα πρέπει λογικά να μπήκαν στη διαδικασία του φροντιστηρίου. Τι εστί ΑΕΚ; This is AEK...
Κι ενώ, μέσα και από την τελευταία έκρηξη Χιμένεθ στο Καυτανζόγλειο, μου γεννάται η απορία “τι (δεν) είδε ο Ισπανός;”, ταπεινή μου άποψη είναι ότι δεν έχει καμία σχέση το ατόπημα Μπάγεβιτς (πριν από 14 μήνες) στη Φυλή (“αν θα μείνω, θα πρέπει πέντε να φύγουν”), με το παραλήρημα Χιμένεθ στη Θεσσαλονίκη.
Ο Μπάγεβιτς είπε εκείνη τη σαχλαμάρα, διότι του πέρασε από το μυαλό η περίπτωση δολιοφθοράς ποδοσφαιριστών εναντίον του. Ο Χιμένεθ είπε ό,τι είπε μετά τη σφαλιάρα από τον Ηρακλή, διότι καταπώς φαίνεται το έχει στο αίμα του το στοιχείο του λαϊκισμού. Να πετάει κορώνες, να δίνει εντυπωσιακές ατάκες, για να έχει τον κόσμο με το μέρος του. Πιάνει το σφυγμό του κόσμου, την αγανάκτηση, το θυμό του, δηλώνοντας “για δυόμισι μήνες ξέρω τι σημαίνει να φοράς τη φανέλα της ΑΕΚ και όποιος δεν έχει την ντροπή να παίξει καλά, να φύγει ή αλλιώς θα αποχωρήσω εγώ”. ‘Ή το άλλο πάλι, “εγώ θα είμαι εδώ μέχρι την τελευταία μέρα, μέχρι θανάτου”.
Ο Χιμένεθ τα χώνει αποκλειστικά και μόνο στους παίκτες, μέχρι εκεί τον παίρνει. Βγάζει λάδι τους εργοδότες του, γι’ αυτούς έχει να αφιερώσει μια καλή κουβέντα: “Κάθε πρωί ξυπνάω στις 7.00, δεν έχω δουλέψει περισσότερο στη ζωή μου. Αλλά μου δίνει κίνητρο όταν βλέπω τους ανθρώπους της ΑΕΚ να δουλεύουν και αυτοί καθημερινά. Αυτός που δεν το κάνει περισσεύει στην ομάδα”.
Όταν λοιπόν ο Μανόλο έκατσε και είδε dvd με ματς της ΑΕΚ, θα πρέπει να διαπίστωσε ότι υπήρχαν τρεις κατηγορίες παικτών. Κακοί (κοινώς άμπαλοι), μέτριοι (απλώς να συμπληρώνουν αξιοπρεπώς την ενδεκάδα) και καλοί (ελάχιστοι, στα δάχτυλα ενός χεριού μετριούνται). Η συντριπτική πλειονότητα είναι οι δυο πρώτες κατηγορίες. Ο Γιάχιτς των dvd, είναι ο Γιάχιτς και επί των ημερών Χιμένεθ. Ο Λεονάρντο των dvd, είναι ο Λεονάρντο των τελευταίων δυο μηνών. Ο Σκόκο των dvd που στραβομουτσούνιαζε όταν τον έκανε αλλαγή ο Μπάγεβιτς σε ματς που ήταν αόρατος, είναι ο Σκόκο των τελευταίων πέντε αγώνων που ο Χιμένεθ πετάει έξω για να μη συνεχίζει η ομάδα να παίζει με δέκα.
Αν υποθέσουμε ότι ο Μπάγεβιτς δεν δούλευε στους Θρακομακεδόνες, ότι έπαιζε ποδοβόλεϊ και δεν έκανε τακτική, τότε αυτές τις 70 μέρες (και πάνω από 60 προπονήσεις) με τον Χιμένεθ στο γενικό πρόσταγμα, θα έπρεπε να δούμε έστω ένα μικρό ίχνος βελτίωσης. Τίποτα. Μηδέν εις το πηλίκον. Καμία στοιχειώδης πρόοδος στην οργάνωση του παιχνιδιού. Στην ανάπτυξη. Στο παιχνίδι από τα άκρα (ποιο παιχνίδι από τα άκρα, δεν υπάρχουν άκρα σε τούτη την ΑΕΚ). Στον τρόπο που αναχαιτίζει και σπάει τον ρυθμό του αντιπάλου. Το 4-0 στο Χαριλάου, οι νίκες στα ντέρμπι ήταν φωτοβολίδες και τίποτα περισσότερο. Οι συνήθεις νίκες που θα κάνει η ΑΕΚ ακόμα και στην κακή της χρονιά, γιατί παραμένει ΑΕΚ.
Οι περισσότεροι εκ των ποδοσφαιριστών της ΑΕΚ παίζουν αυτό που μπορούν να παίξουν, με τα φυσιολογικά σκαμπανεβάσματα. Στην καλή μέρα, στο ματς που θα του πιάνουν πράγματα του Σκόκο, που ο Τζιμπούρ θα στέλνει αδιάβαστο τον αμυντικό, που ο Λυμπερόπουλος θα δίνει ασίστ “πάρε-βάλε”, θα πετάνε και οι άλλοι. Οι μέτριοι. Αν όμως στραβώσει λίγο ένα παιχνίδι, δεν υπάρχει αντίδραση, γιατί υπερισχύει του ταλέντου η “αμπαλοσύνη”. Και επειδή στις μέρες μας, δεν κυκλοφορούν μαγικά ραβδιά, ο Χιμένεθ απλώς θα παρακολουθεί το μοιραίο να ‘ρχεται.
Ο Χιμένεθ θα πρέπει πρώτα να τα ξεκαθαρίσει με τα αφεντικά και μετά να βγαίνει και να απειλεί πως θα κόψει κεφάλια. Οι παίκτες είναι αυτοί που είναι, τα αφεντικά δεν είναι αυτά που όφειλαν να είναι. Ασφαλώς και δεν έχει το δικαίωμα κανείς να πιέσει, να προτρέψει, να υποχρεώσει τον Παπά να βάλει κι άλλα εκατομμύρια. Δεν μπορείς να έχεις απαίτηση από κάποιον να χρηματοδοτεί τρελά, όταν δεν “το έχει”. Το μικρόβιο του παράγοντα. Από την άλλη, ωστόσο, δεν είναι λύση για την ΑΕΚ ούτε αυτό που έκανε από τις αρχές του 2010. Ψευτο-συντήρηση. Ίσα -ίσα να καλύπτουμε τις βασικές ανάγκες. Και για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο, βάζουμε μπροστάρη έναν δικηγόρο, που η αλήθεια είναι ότι προσπαθεί να δώσει ό,τι καλύτερο μπορεί, αλλά από τη στιγμή που του λείπουν τα βασικά εφόδια εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να πετύχει σπουδαία πράγματα.
Αν ο Παπάς ήταν τρελαμένος με την ΑΕΚ, θα αφιέρωνε (εκτός από χρήμα) και περισσότερο χρόνο. Θα αντιμετώπιζε ο ίδιος στη Σούπερ Λίγκα τον Μαρινάκη (και τον Μπέο) και όχι ο πρώην υπάλληλος του Παναθηναϊκού και νυν στενός συνεργάτης του προέδρου της ΑΕΚ, Γιώργος Κωνσταντινίδης. Ο άνθρωπος δεν θέλει να ασχοληθεί και δεν θα ασχοληθεί ποτέ. Να απεμπλακεί θέλει. Και απλώς να εύχονται όλοι να βάλει τα υπόλοιπα 8-9 εκατομμύρια μέχρι τη λήξη της σεζόν (8-9 εκατ. χωρίς μετεγγραφές τον Γενάρη). Γιατί αν δεν τα βάλει, το μέλλον προβλέπεται ακόμη πιο δυσοίωνο, μιας και δεν εμφανίζεται από πουθενά κανένας μεσσίας για την ομάδα. Λεφτάς, τσαμπουκάς, τρελαμένος με την ΑΕΚ.
Ο Ισπανός γνώριζε πολύ καλά, υποθέτω πως του το είπε ο πρόεδρος στις διαπραγματεύσεις, ότι δεν υπάρχει δυνατότητα υπέρβασης στα οικονομικά. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να φορτωθεί κι άλλο το μπάτζετ, με δυο – τρεις ποιοτικούς παίκτες από το ισπανικό πρωτάθλημα. Τα δεδομένα που είχαν τεθεί τότε υπ’ όψιν του Χιμένεθ, ισχύουν και σήμερα. Και μάλιστα σε μια πιο σφιχτή λογική, καθώς δεν προσβλέπουν σε νέα έσοδα από το Γιουρόπα Λιγκ.
Άρα έχουμε έναν προπονητή, ο οποίος αποδέχτηκε τον Οκτώβριο πρόταση ομάδας με τους συγκεκριμένους παίκτες και το συγκεκριμένο οικονομικό υπόβαθρο. Τι μένει λοιπόν; Να πέσει στα βαθιά και να κολυμπήσει ο Ισπανός. Πως; Όχι, πάντως με λαϊκίστικες κορώνες, με τα “μέχρι θανάτου” και άλλες τέτοιες ανοησίες. Ο Χιμένεθ σε συνεργασία με τη διοίκηση πρέπει να ψάξουν να βρουν ένα πλάνο. Έστω διετίας. Με ψευτο-μπαλώματα, με παραινέσεις και απειλές προς τους παίκτες, με αναφορά του ονόματος και της ιστορίας της ΑΕΚ, δεν θα πετύχει τίποτα και ποτέ.
Ικανός προπονητής είναι, ας αρχίσει σιγά -σιγά το ξεσκαρτάρισμα, ας δώσει ευκαιρίες σε έναν – δυο από την ομάδα νέων, ας αξιοποιήσει τις επαφές και γνωριμίες του στην Ισπανία για να φέρει αξιόλογους παίκτες το καλοκαίρι. Ας χτίσει μια καινούρια ομάδα. Με ταλέντο, διάθεση και δίψα για διάκριση. Φοβάμαι πως τίποτα απ’ αυτά δεν θα γίνει, διότι η ΑΕΚ βρίσκεται μπροστά σε αδιέξοδο. Από τη μια είναι εγκλωβισμένη στη λογική του “ΑΕΚ είμαι, κάθε χρόνο πάω για πρωτάθλημα” και πολεμά με σφεντόνες. Από την άλλη έχουν εξαντληθεί (προ πολλού) οι αντοχές. Τα όρια υπομονής του κόσμου. Κι ας δίνει την εντύπωση πως βρίσκεται σε χειμερία νάρκη ο ηγέτης των οργανωμένων και πρόεδρος της ερασιτεχνικής.
Άλλες εποχές ο Χατζηχρήστος θα έδινε τον παλμό, θα ξιφουλκούσε εναντίον προσώπων και πραγμάτων. Στο κατώφλι του 2010, καταπώς φαίνεται η μαχητικότητα του εξαντλήθηκε με την “απο-βατραχοποίηηση” της ΑΕΚ. Και αυτή τη μαχητικότητα, διαδέχτηκε μια απάθεια που προσεχώς πιθανόν να εξηγηθεί…
