Περί Τοροσίδη ο λόγος
Το καλό νέο είναι πως ο Τοροσίδης έδειξε σε πολύ καλή κατάσταση. Είχε δυνάμεις και φρεσκάδα να κάνει κούρσες στο 85 και να πιέζει ψηλά, χωρίς να έχει αργές επιστροφές. Επίσης, είχε την ενέργεια και τη συγκέντρωση να λειτουργεί άψογα σαν τρίτος στόπερ, να συγκλίνει όταν η μπάλα παιζόταν στα αριστερά. Το ερώτημα δεν είναι αν θα παίξει αυτός αριστερά, αλλά αν ο Ρεχάγκελ θα δει πως όλα αυτά τα στοιχεία είναι απαραίτητα στο κέντρο μας. Αυτή τη στιγμή ο Τοροσίδης υπερέχει ακόμα και των Καραγκούνη-Κατσουράνη σε τρεξίματα και δυνάμεις, άρα αυτή είναι η καλύτερη τριάδα κεντρικών χαφ που έχουμε, τελεία.
Άλλο καλό νέο, Τζιόλης και Πατσατζόγλου ήταν καλοί. Το κακό νέο είναι πως ήταν καλοί για Τζιόλης και Πατσατζόγλου. Ακόμα και στα καλύτερα τους, δεν είναι αξιόπιστες λύσεις για το κέντρο, δεν μπορούν να κλέψουν όπως απαιτείται, αν θέλουμε και κόντρα επιθέσεις να βγάλουμε και να μην έχουμε τεράστια πίεση στην άμυνα. Φτάνουμε πάλι στο ίδιο συμπέρασμα. Ο Τοροσίδης είναι απαραίτητος, η καλή μας τριάδα είναι με αυτόν δίπλα στον Καραγκούνη και τον Κατσουράνη μπροστά από τα στόπερ.
Επόμενο καλό νέο. Κανείς ακραίος μπακ δεν μπορεί να πασάρει σωστά κοντά στην αντίπαλη περιοχή με τον τρόπο και την ευκολία που το κάνει ο Σεϊταρίδης κι ο Γιούρκας το έδειξε στο φιλικό με την Παραγουάη. Το κακό νέο είναι πως έδειξε μόνο αυτό. Το πάνω-κάτω του φαινόταν Γολγοθάς, τα ανεβάσματα ήταν λίγα και μετά από αυτά οι επιστροφές ήταν τραγικές. Χειρότερο όλων, το σύνδρομο Ντομί, με τον Σεϊταρίδη να είναι πάντα σε 2-3 απόσταση από τον εξτρέμ. Ο φόβος για την ντρίμπλα τον έκανε να δίνει ελεύθερα χώρο για κοντρόλ και σέντρα. Το ερώτημα είναι αν μπορεί ο Γιούρκας να βρει σχετική φόρμα για ένα καλό τουρνουά. Σε αντίθετη περίπτωση, μόνη του χρησιμότητα θα είναι ένα ποιοτικό 20λεπτο στο τέλος, ίσως σε ματς που ψάχνουμε ένα γκολ.
Τέλος, ο Νίνης. Το πολύ καλό είναι πως, για μία ακόμα φορά, φάνηκε ότι πως ότι φτιάξαμε στο χορτάρι, ήρθε από τα δικά του πόδια. Δεν έχει σημασία που το γκολ του Σαλπιγγίδη δεν μέτρησε, ούτε έχει σημασία πως η κεφαλιά του Σαμαρά πέρασε λίγο άουτ και το σουτ του το έβγαλε ο τερματοφύλακας. Παρά το γεγονός πως ξεκίνησε άσχημα, είναι δεδομένο πως ο Νίνης είναι βασικό συστατικό για να είμαστε απειλητικοί. Η παρουσία του είναι απαραίτητη, δεν μπορεί να αναπληρωθεί από κανέναν άλλον. Είναι αναγκαία πολύ περισσότερο από αυτήν του Τσάρτα το 2004, αφού ο Νίνης μπορεί και να τρέξει με την μπάλα και να ντριμπλάρει και φάουλ να κάνει και να κλέψει, πράγματα αδύνατα για τον Μεγάλο Βασίλειο.
Το κακό είναι πως όλα αυτά τα έκανε ο Νίνης χωρίς να χρησιμοποιηθεί σωστά, αφού έπαιξε σε μια ομάδα χωρίς σκληράδα, με τον Κατσουράνη και τον Τζιώλη στην πλάτη του. Ο φόβος είναι μήπως ο Ρεχάγκελ αντί να δει τη χρησιμότητα του πιτσιρικά, του χρεώσει μέρος της κακής μας εικόνας. Αντί, δηλαδή, να κρατήσει τα θετικά του Νίνη και να βρει τον τρόπο που θα τα καρπωθεί, θεωρήσει πως είναι αυτός ο υπεύθυνος για το 2-0 κι όχι πως το Κατσουράνης-Τζιόλης είναι δίδυμο χωρίς κλεψίματα.
Η κουβέντα γυρνάει εκεί που ξεκίνησε. Στον Τοροσίδη, σε αυτόν που θα πρέπει να βγάλει στο κέντρο, κι όχι στα αριστερά, την καλή του κατάσταση και τα προσόντα του. Αν γίνει αυτό, το μόνο που μένει είναι η αξιοποίηση του άλλου που έχει “αναντικατάστατα” προσόντα, του Νίνη. Η αναγκαιότητά τους είναι για μένα σαν τη βαρύτητα. You don’t negotiate with gravity.
