Υπενθύμιση των αδυναμιών

Αυτή τη φορά, το πρόβλημα δεν ήταν ότι οι ποδοσφαιριστές δεν γνώριζαν τι μπορούν να κάνουν οι συμπαίκτες τους στο χορτάρι, αλλά η θλιβερή διαπίστωση ότι δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι! Ο Παναθηναϊκός ήταν κομμένος στα δύο στο κομμάτι της δημιουργίας, με μια μεσαία γραμμή που δεν είχε κατευθύνσεις στο παιχνίδι της και βέβαια δεν βρήκε ανακατεύθυνση όταν έγινε σαφές ότι συναντά πλέον τοίχο.

Κατά την προσωπική μου άποψη, η αναμέτρηση στο Αγρίνιο δεν υπενθύμισε απλώς την αδυναμία του ρόστερ, στην απουσία του επιτελικού κεντρικού μέσου που θα δώσει αριθμητικό πλεονέκτημα εξουδετερώνοντας τον προσωπικό του αντίπαλο και προσφέροντας την απρόβλεπτη τελική πάσα, αλλά και την απουσία της προσωπικότητας, που στην κακή ημέρα θα τραβήξει το κάρο από τη λάσπη, θα συντονίσει την ανασυγκρότηση και θα ηγηθεί στο χορτάρι.

Η ενδόμυχη… ελπίδα ότι θα πληροφορηθώ πως ο Μέντες παρουσίασε συμπτώματα ίωσης ή αδυναμία το πρωί του αγώνα και δεν ήταν δυνατή η συμμετοχή του στο αρχικό σχήμα δεν ευοδώθηκε, η παραμονή του στον πάγκο ήταν καθαρά τακτική επιλογή και δεν δικαιώθηκε εκ του αποτελέσματος. Δεν ήταν κακός ο Λαγός ανασταλτικά, αλλά δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ως συντονιστής και δεν το πέτυχαν ούτε και οι Πράνιτς και Ζέκα. Ιδιαίτερα ο Κροάτης επέστρεψε από την διακοπή, όπως ακριβώς ολοκλήρωσε το 2013: εξαιρετικά υποτονικός, με ελάχιστη κίνηση χωρίς τη μπάλα και σχεδόν μηδενικές πρωτοβουλίες.

Ξέρω ότι οι περισσότεροι και σήμερα συζητούν τη συνεχιζόμενη χρησιμοποίηση του Κώστα Τριανταφυλλόπουλου ως δεξί μπακ και η αλήθεια είναι ότι προηγούμενες ερμηνείες πως η τεχνική ηγεσία ήθελε σε κάποια παιχνίδια έναν πιο αξιόπιστο ανασταλτικά ποδοσφαιριστή στο αμυντικό άκρο, δείχνουν να πάνε περίπατο. Φαίνεται ότι ο Γιάννης Αναστασίου δηλώνει πλέον σε όλους τους τόνους, ότι δεν εμπιστεύεται, τουλάχιστον τη δεδομένη στιγμή, τις υπόλοιπες επιλογές. Και δεν ξέρω για τον Σπυρόπουλο, αλλά οι προωθήσεις και οι σέντρες του Μαρινάκη, λείπουν από τον Παναθηναϊκό.

Εκτιμώ ότι η συγκεκριμένη ήττα ανήκει σ’ εκείνες που κατευνάζουν τον υπερβολικό ενθουσιασμό, διδάσκουν τεχνική ηγεσία και ποδοσφαιριστές και εντείνουν τη δουλειά στις προπονήσεις. Κι εφ’ όσον συμβούν όλα τα παραπάνω, δεν αφήνουν βαθιές πληγές. Αρκεί βεβαίως να μην συνεχιστεί η αιμορραγία του Παναθηναϊκού κάθε φορά που δεν είναι πολύ καλύτερος του αντιπάλου του και η παράλληλη καλοτυχία των ανταγωνιστών του στα ευρωπαϊκά εισιτήρια και δούμε ξαφνικά κάποια μη αναστρέψιμη διαφορά στην εναρκτήρια βαθμολογία των πλέι οφ.

Αν τα πλέι οφ άρχιζαν αύριο το πρωί ο ΠΑΟΚ θα είχε κτίσει μια διαφορά τριών βαθμών, που δεν την λες ευκαταφρόνητη. Αν αυξηθεί, η δεύτερη θέση της τελικής κατάταξης και το εισιτήριο για την προκριματική φάση του Τσάμπιονς Λιγκ απομακρύνεται αισθητά…

Υ.Γ.: Η απόκτηση του Μλάντεν Πέτριτς συνιστά επιτυχία τη δεδομένη στιγμή και ενδυναμώνει την προσπάθεια του Παναθηναϊκού να βρίσκει κρίσιμα γκολ και να αποφεύγει γκέλες σε κακές ημέρες.

Οι συζητήσεις για τον 20χρονο Δανό Πάτρικ Όλσεν δεν πιστεύω ότι είναι -για την ώρα τουλάχιστον- κάτι περισσότερο από αριθμητική αναπλήρωση της αποχώρησης Αμπεΐντ το καλοκαίρι.