Τσιώλης, ο Μπάγεβιτς του Αστέρα

Η εποχή Τσιώλη πέρα από τα πολλά καλά, άφησε στην πόλη ένα… ΑΕΚτσήδικο κουσούρι. Οι επιτυχίες του Καρδιτσιώτη προπονητή και οι θαυμάσιες δημόσιες σχέσεις με την πόλη, έκαναν πολλούς να μισήσουν όσους τον έδιωξαν. Δεν είναι λίγοι όσοι έβαλαν πάνω από την ομάδα της πόλης τους, το πρόσωπο.

Στο ματς με τον ΠΑΣ Γιάννινα υπήρχαν άνθρωποι στην Τρίπολη που ήθελαν να χάσει ο Αστέρας. Η ομάδα δηλαδή που έφερε το ποδόσφαιρο στην Τρίπολη και τους έδωσε τη δυνατότητα μιας έξτρα διασκέδασης και απασχόλησης, να χάσει από έναν προπονητή που πέρασε, πρόσφερε, πήρε, αλλά πλέον ανήκει στο παρελθόν.

Μερίδα οπαδών της Τρίπολης θεοποίησε τον Τσιώλη σε βαθμό… κακουργηματικό και επικίνδυνο. Σε βαθμό που αν ο Στάικος δεν ήταν τόσο εργατικός και δεν τον… πήγαιναν τα αποτελέσματα, θα υπήρχε πρόβλημα.

Η επιτυχία μιας ομάδας, όμως, δεν είναι αποκλειστικότητα ενός προπονητή. Είναι χημεία διοίκησης, ποδοσφαιριστών, οπαδών, προπονητή. Αυτή τη χημεία ο Αστέρας την είχε πέρυσι όταν έφτασε μέχρι τον Τελικό Κυπέλλου. Τα σημάδια δείχνουν ότι θα την ξαναποκτήσει εφέτος με το Στάικο Βεργέτη στον πάγκο του. Ένα παιδί της πόλης που δουλεύει και για την καριέρα του και για την ομάδα του.

Ο Αστέρας το Σάββατο δεν κέρδισε τον πρώην προπονητή του. Δεν είναι και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αποτελεί προσωπικό θέμα. Οι Αρκάδες κέρδισαν τον ΠΑΣ Γιάννινα, την ομάδα που διεκδικεί είσοδο στην πεντάδα και πλέον είναι στο -6 από τον Αστέρα. Αυτό είναι το ζητούμενο και τίποτε άλλο. Άντε να πήραν «εκδίκηση» και κάποιοι παίκτες που ήταν στο περιθώριο επί Τσιώλη. Αλλά μέχρι εκεί. Ο σύλλογος συνολικά δεν είδε ούτε θα δει το ματς επί προσωπικού.

Κάτι τέτοιο θα έμοιαζε με κοίταγμα του δέντρου και όχι του δάσους. Όμως, ο Αστέρας κοιτάει μπροστά, συνεχίζει πιο δυνατά για την κατάκτηση των στόχων του και αποβλέπει σε ακόμη μεγαλύτερη αξιοποίηση του ρόστερ του που είναι για την τριάδα και όχι – αγκομαχώντας- για την πεντάδα.