Και όμως κάτι μάθαμε…

Αγώνας χωρίς βαθμολογική σημασία, αφού ήδη βρισκόμαστε στις καλύτερες οκτώ ομάδες του τουρνουά, οπότε η πρώτη επιδίωξη έγινε πραγματικότητα. Ωστόσο κόντρα στους γηπεδούχους θα δείξουμε το πραγματικό μας πρόσωπο. Καλό ή κακό. Η παρέα του Μινγκ θα μας δώσει το δικαίωμα να ξεδιπλώσουμε όλα όσα έχουμε.

Κόντρα στους… μινγκ της Αγκόλας, για πρώτη φορά στο τουρνουά η μπάλα πήγε στην ρακέτα. Όχι αμέσως, αλλά πήγε στα χέρια του Γιάννη Μπουρούση. Οι πόντοι του Έλληνα σέντερ έλυσαν τον γόρδιο δεσμό, περισσότερο όμως έδειξαν ότι χρειάζονται οι ψηλοί να παίρνουν την μπάλα όχι μόνο για το δικό τους σκορ αλλά για να ανοίξουμε επιθετικά. Ήταν αλήθεια παράδοξο πως ο Μπουρούσης ή ο Τσαρτσαρής δεν είχαν παρά ελάχιστες επιθέσεις σε τρεις αγώνες.

Απέναντι στον Γιάο Μινγκ δεν θα είναι το ίδιο εύκολο, όμως χωρίς τους ψηλούς η τύχη μας περιορίζεται ιδιαίτερα απέναντι στην Λιθουανία ή την Αργεντινή.

Επίσης είδαμε λίγο πιο σίγουρο τον Νίκο Ζήση. Εκτός από τα χρόνια πολλά και μακριά από ατυχίες και αδικίες, να του ευχηθούμε να παίρνει περισσότερο χρόνο, αρκεί και ο ίδιος να έχει ξανά την σιγουριά στο σουτ του. Χωρίς την δική του διάσταση στο παιχνίδι, ο μοναδικός μας γκαρντ που λειτουργεί και ως σούτινγκ γκαρντ, γινόμαστε προβλέψιμοι.

Η άμυνά μας ήταν εξαιρετική στο πέντε εναντίον πέντε με μοναδικό ερωτηματικό αν οι Αγκολέζοι βρήκαν την απάντηση στην ραν εν τζαμπ άμυνα (πίεση και παγίδες σε όλο το γήπεδο), διότι σε αυτό τον αγώνα δεν λειτούργησε καθόλου. Μακάρι να είναι τυχαίο συμβάν, θα φανεί απέναντι στην Κίνα, διότι διαφορετικά υπάρχει πρόβλημα καθώς σε αυτήν έχει στηρίξει το προπονητικό τιμ πολλά για το…επιθετικό μας παιχνίδι (αιφνιδιασμοί, εύκολα καλάθια).