I love this game
Είναι θέμα επιλογής κι αυτή υπάρχει πάντα. Μετά το πρώτο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ πχ ο Ολυμπιακός είχε δύο δρόμους. Ο πρώτος ήταν να τα ρίξει όλα στο αδιανόητο 0/23 τρίποντα. Να πιστέψει πως όλα τα υπόλοιπα βαίνουν καλώς και πως το μοναδικό πρόβλημα ήταν το παρά φύση 0/23. “Λίγα από αυτά να βάζαμε, θα το παίρναμε το ματς”.
Ο άλλος ήταν να κοιτάξει την συνολική εικόνα του και να δει πως, ανεξάρτητα από τα τρίποντα, δεν είχε εικόνα υγειούς ομάδας στο παρκέ. Η ίδια επιλογή υπήρχε και μετά το τρίτο παιχνίδι. Ο Ολυμπιακός πήρε με εμφατικό τρόπο την πρώτη. Πόλεμος, στα χαρακώματα. Φέρτε ξένους, φταίνε Συμεωνίδης, Κορομηλάς, Ζαβλανός, αποχωρούμε και μην σας πούμε πως θα κρατήσουμε και την αναπνοή μας μέχρι να σκάσουμε. Και δώστου βιντεάκια στο youtube, με εκπληκτικούς κόκκινους υπότιτλους. Κι εδώ έρχεται ο μέγας φιλόσοφος Τεν Κάτε, με την εκπληκτική ατάκα, από τη (link:275044)συνέντευξη στο contra.gr(/link): “Όταν δείχνεις κάποιον με το ένα δάχτυλο, τρία δάχτυλα του χεριού δείχνουν εσένα”.
Ο Ολυμπιακός προφανώς επέλεξε να δείξει τους ενόχους για το κάζο της Τετάρτης, αλλά αυτό που παραμένει άγνωστο είναι αν παράλληλα ασχολήθηκε με τα δικά του λάθη, τις δικές του ευθύνες. Γιατί όσο χρόνο θέλει να φτιάξεις ένα βιντεάκι με κινητά σκριν, άλλο τόσο και περισσότερο θέλει για να δεις τι έκανες εσύ. Και δεν είναι λίγα αυτά που συνέβησαν. Δεν είναι λίγες οι επιθέσεις που το μόνο που περιείχαν είναι πάσες στα 8 μέτρα κι ένα σουτ της απελπισίας στην εκπνοή. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι παίκτες του Παναθηναϊκού έφτασαν σε εύκολο λέι-απ ή σε ελεύθερο σουτ. Δεν είναι λίγα, είναι οκτώ στα οκτώ δίποντα αυτά που έγραψαν οι πράσινοι στο τελευταίο δεκάλεπτο.
Δεν είναι δύσκολο να δεις τον Σπανούλη και τον Γιασικεβίτσιους να κάνουν παρέλαση απέναντι στον Βούισιτς και να μην σκεφτείς τον Σχορτσιανίτη. Είναι πολύ λογικό εκεί που μοντάρεις να σκεφτείς “φάσεις που μας έκαναν φάουλ και δεν δόθηκε δεν έχουμε, πολύ απλά γιατί δεν κάναμε ούτε μία κανονική επίθεση”. Είναι άγνωστο, όμως, αν τα έκανε όλα αυτό ο Ολυμπιακός.
Αυτό που όμως είναι γνωστό, είναι πως όλο το κλίμα της επίθεσης και της ανακοίνωσης είναι 100% υιοθετημένο κι από τους παίκτες. Το ξέρουμε, γιατί το είδαμε στη συμπεριφορά τους στο παρκέ στα τελευταία δύο λεπτά στο ΟΑΚΑ, στα συνεχόμενα αντιαθλητικά. Αν κάναμε τέτοια στα παιδικοεφηβικά του ΑΟ Βουλιαγμένης, ο coach Ασλανίδης θα μας κρέμαγε τα δελτία στο ταβάνι και θα έφτιαχνε ομάδα με σταρ τον θρυλικό Λίο Μπαλάσκα. Οι παίκτες του Ολυμπιακού τα έκαναν ανενόχλητοι κι εκεί είναι που θυμάσαι τη θρυλική ρήση του Ιωαννίδη. “Δώσε άλλοθι στους παίκτες για να χάσουν ένα ματς, και θα το χάσουν”.
Τέλος, δύο κορυφές γελοιότητας. Η πρώτη, το πρόστιμο των 2.000 ευρώ στον Διαμαντίδη για το φτύσιμο. Με τέτοια ταρίφα, βλέπω του χρόνου το “in your face” να αποκτήσει κυριολεκτική σημασία. Η δεύτερη είναι να διαβάζεις στα ρεπορτάζ τις αναδρομές στην αποχώρηση του Παναθηναϊκού το 1993 και στο κλίμα στους τελικούς του 1995. Είναι γελοίο όχι μόνο γιατί βλέπεις το ίδιο σκηνικό με αντίστροφους ρόλους. Αλλά γιατί στη ζωή τελικά υπάρχει μόνο Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός.
Τί άλλο υπάρχει, θα μου πείτε. Υπάρχει ΠΑΟΚ. Που οι δύο αδικημένοι αιώνιοι του έχουν στερήσει από ένα πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός στην αλησμόνητη σφαγή στο 5ο ματς το 1994, στον τελικό με τους ξεκάλτσωτους. Ο Παναθηναϊκός επίσης στο 5ο ματς, το 1998, σε άλλη μία “επικράτηση της έδρας”. Τέλος, υπάρχει κι η ΑΕΚ, η οποία με τον Ιωαννίδη στον πάγκο, πέρασε χειρουργείο στο 3ο ματς στους ημιτελικούς το 1998. Αλλά, ξέρω τι σκέφτεστε. “Σιγά, μωρέ, πήραμε ένα πρωτάθλημα από το Παοκάκι. Σιγά, και τί έγινε; Το πολύ-πολύ να είχε τρία στο σύνολο. Και πάλι η Θρυλάρα/η Τριφυλλάρα θα είχε περισσότερα”.
