Η διπρόσωπη ΑΕΚ
Η θριαμβευτική πρόκριση στη Λάρισα δεν πρέπει ούτε να παραμυθιάσει, ούτε να αποπροσανατολίσει. Οι αδυναμίες παραμένουν αδυναμίες και δεν καλύπτονται από τη συντριπτική νίκη επί μιας κακής ομάδας, όπως είναι η εφετινή Λάρισα. Ο Γιάννης Ξενάκης γράφει για την διπρόσωπη ΑΕΚ.
Τελικά στην ΑΕΚ είναι του ύψους ή του βάθους. Ή θα πάει να ρίξει 4 στον Άρη, θα κερδίσει τα ντέρμπι, θα βάλει 3 μέσα στη Χάιντουκ, 4 στη Λάρισα ή θα διασύρεται στο Βόλο, στη Νέα Σμύρνη, στην Καβάλα και ούτω καθεξής.
Θα πουν πολλοί πως λειτούργησε καταλυτικά ο “μπαμπούλας” της διοίκησης με το πρόστιμο – μαμούθ. Ή το ξέσπασμα Χιμένεθ που προειδοποίησε δημοσίως ότι όσοι δεν είναι έτοιμοι να παίξουν “μέχρι θανάτου” για την ΑΕΚ θα φύγουν.
Αν είναι έτσι, τότε το πράγμα σοβαρεύει. Διότι είναι αδιανόητο να χρειάζεται “μαστίγιο” ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που αμείβεται αδρά, για να πράξει το αυτονόητο. Να παίξει για την ομάδα, να δώσει ο,τι έχει και δεν έχει για το συμφέρον της ομάδας. Δεν μπορεί μετά από κάθε ηχηρή αποτυχία, να βγαίνει ο πρόεδρος και να απειλεί ότι θα τους βάλει να πληρώσουν τα σπασμένα και κατ’ αυτόν τον τρόπο να συναισθάνονται τη σοβαρότητα της κατάστασης. Να γίνεται τόσο γρήγορα η εναλλαγή προσώπου, από τον δόκτορα Τζέκιλ στον μίστερ Χάιντ και το αντίστροφο. Συγνώμη, αλλά αυτό δεν είναι υγεία και πάνω σ’ αυτή τη λογική δεν μπορεί να πορευτεί μια μεγάλη ομάδα.
Επίσης δεν μπορώ να κατανοήσω αυτό το πνεύμα της παραφιλολογίας που έχει αναπτυχθεί ότι οι ποδοσφαιριστές διαλέγουν παιχνίδια. Δεν μπορώ να φαντασθώ ότι με τη θέληση τους, επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο έχοντας προαποφασίσει αν θα παίξουν καλά ή άσχημα. Άλλο μπαίνω χαλαρά, δεν έχω την απαιτούμενη συγκέντρωση για τον άλφα ή βήτα λόγο, δεν μου πιάνει τίποτα και άλλο επέλεξα να μην παίξω καλά σήμερα. Εάν συμβαίνει το πρώτο, μέσα από τη δουλειά και τις κατάλληλες κινήσεις μπορεί να μειωθεί θεαματικά ο αριθμός των αγώνων που οι παίκτες θα είναι αλλού γι’ αλλού. Εάν συμβαίνει το δεύτερο (που δεν θέλω να το πιστέψω) τότε πρέπει πάραυτα να ξεριζωθεί αυτή η νοοτροπία. Τα μπογαλάκια σας και σ’ άλλη παραλία, όσοι επιλέγετε παιχνίδια.
Όσο ήταν ο “κακός” Μπάγεβιτς στην ομάδα, είτε επειδή είχε περάσει προς τα έξω η άποψη (τεκμηριωμένα ή ατεκμηρίωτα δεν έχει σημασία) ότι δεν γινόταν σωστή δουλειά στους Θρακομακεδόνες, είτε επειδή οι ποδοσφαιριστές δεν εμπνέονταν από τον προπονητή τους, η ΑΕΚ πέρα από το αντικειμενικό πρόβλημα (διχασμός, εμφύλιος σπαραγμός), αγωνιστικά δεν έκανε βήματα προόδου.
Με τον “καλό” Χιμένεθ που μέχρις στιγμής “σκίζει” στο επικοινωνιακό κομμάτι, περιμένουμε όλοι, τέτοιου είδους προβλήματα να λυθούν. Να μην βλέπουμε “αδιάφορους” ποδοσφαιριστές (ανεξαρτήτως ταλέντου), αλλά να βλέπουμε ποδοσφαιριστές που θα παίζουν και για πάρτη του προπονητή. Όπως έκαναν τον παλιό καλό καιρό, παίκτες της ΑΕΚ για τον Σάντος. Όταν ο Ντέμης και ο Ζήκος έτρεχαν (μέσα στα χιόνια), Γενάρη του 2002 στην Κηφισιά, για να μεταπείσουν τον Πορτογάλο να μην τα βροντήξει.
Αργά ή γρήγορα ο Ισπανός θα την βρει την άκρη με τους ποδοσφαιριστές. Με αυτούς που θα μείνουν για να παίζουν για την ομάδα και δεν θα χρειάζονται, παραινέσεις, βούρδουλα και λαϊκά δικαστήρια για να λειτουργούν ευσυνείδητα και επαγγελματικά.
Το ζήτημα είναι να βρει άκρη ο προπονητής με τα αφεντικά της ομάδας. Τι ΑΕΚ θέλουν να φτιάξουν, με ποια μέσα και ποια υλικά. Εάν για παράδειγμα δοθεί εντολή στον Ισπανό να αρχίσει να βγάζει παίκτες από τις ακαδημίες, αυτό δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν πατάς ένα κουμπάκι και έχεις έτοιμους να παίξουν στην πρώτη ομάδα, πιτσιρικάδες από την ομάδα νέων. Στον Παναθηναϊκό άρχισαν να το κάνουν φέτος με τον Μαυρία, στον Ολυμπιακό πρώτα με τον Φετφατζίδη (που ξέφυγε πλέον σε άλλη κατηγορία) και κατόπιν με τον Ποτουρίδη. Στην ΑΕΚ με ποιον; Αν αξίζει να συμβεί με τον Φροξυλιά, τον Νικόλτση και τον Αμπντουραχμάνι (τυχαία τα ονόματα), θαρρώ πως δεν υπάρχει καλύτερος για να αποφανθεί από τον Χιμένεθ. Εφτά χρόνια την έκανε αυτή τη δουλειά στη Σεβίλη, προωθώντας διαμαντάκια στην πρώτη ομάδα.
Η θριαμβευτική πρόκριση στη Λάρισα δεν πρέπει ούτε να παραμυθιάσει, ούτε να αποπροσανατολίσει. Οι αδυναμίες παραμένουν αδυναμίες και δεν καλύπτονται από τη συντριπτική νίκη επί μιας κακής ομάδας, όπως είναι η εφετινή Λάρισα. Συνεπώς μένει να δούμε ποια πολιτική θα ακολουθηθεί μέσα από τη συνεργασία προπονητή και διοίκησης. Τα “θέλω” του πρώτου θα πρέπει να λειτουργήσουν ως προσταγές για τη διοίκηση. Δεν πετάει στα σύννεφα ο Χιμένεθ για να ζητήσει τον Σιμάο Μπαρμπόσα και τον Αλμέιδα που έκλεισε το τελευταίο διήμερο η Μπεσίκτας. Αν όμως η επιλογή του είναι ο Κορομίνας ή άλλος παίκτης της τάξης των τριακοσίων και τετρακοσίων χιλιάδων τον χρόνο, τότε το λόγο έχουν τα αφεντικά.
Η ΑΕΚ πρέπει από τον Γενάρη, παράλληλα με την πορεία της στο πρωτάθλημα και τη συνέχεια στο Κύπελλο, να αρχίσει να χτίζει για του χρόνου. Τον Γενάρη με διορθωτικές κινήσεις (ουσίας, προοπτικής και όχι “μπαλώματα” με παίκτες που ψάχνουν τα τελευταία ένσημα) και το καλοκαίρι με βαθιές τομές. Με οποιαδήποτε άλλη πολιτική, που θα παραπέμπει σε καταστάσεις ψευτο-συντήρησης, η ομάδα δεν θα μπορέσει να απλώσει τα φτερά της. Γιατί από μόνος του ο Χιμένεθ δεν φτάνει για να πετάξει η ΑΕΚ…
