Τι μου έμεινε από τον τελικό των τελικών

Το τι βλέπει ο καθένας και το τι αποκομίζει από κάθε εμπειρία του είναι προσωπική του υπόθεση. Στον τελικό των τελικών (όπως χαρακτηρίσθηκε) ο αγώνας της Τετάρτης ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, άλλος είδε την συνέχιση της παντοκρατορίας του Παναθηναϊκού και άλλος είδε στον Ολυμπιακό την επερχόμενη δύναμη του ελληνικού μπάσκετ.

Εγώ από την άλλη πλευρά συγκράτησα όσα έγιναν εκτός αγωνιστικού χώρου. Με μια κουβέντα, τι καφρίλα είναι αυτή; Δύο στρατοί οπαδών να βρίζονται από την πρώτη στιγμή, να ανταλλάσσουν φωτοβολίδες (μια εκ των οποίων οδήγησε και στον ακρωτηριασμό δακτύλων χεριού ενός υπαλλήλου της εταιρίας security), να πετάνε μπουκάλια, καθίσματα, κοντάρια από σημαίες, να καίνε σημαίες των αντιπάλων.

Μη βιαστεί κανείς να μου απαντήσει ότι έτσι συμβαίνει στα ελληνικά γήπεδα γιατί θα του απαντήσω δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι αυτά γίνονται μόνο στα γήπεδα του ποδοσφαίρου και στα ντέρμπυ Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού στο μπάσκετ.
Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι ότι δεν με ενδιαφέρει αν συμβαίνουν στα ελληνικά γήπεδα. Το ζητούμενο είναι να πάμε ένα βήμα μπροστά και να γίνουμε και εμείς πολιτισμένοι και όχι να δικαιολογούμε συνέχεια τη μίζερη πραγματικότητά μας. Βέβαια μερίδιο ευθύνης φέρουν και οι πρωταγωνιστές του αθλήματος.

Όταν κύριοι του ΕΣΑΚΕ δεν μπορείτε να διοργανώσετε έναν αγώνα με φιλάθλους και των δύο ομάδων, τι τον θέλετε αυτόν τον κανονισμό που λέει ότι αν η σειρά φτάσει στους 5 αγώνες επιτρέπεται η μετακίνηση των φιλάθλων; Ήθελα να ήξερα πως θα γινόταν απονομή πρωταθλήματος στην ομάδα του Ολυμπιακού σε περίπτωση που κατακτούσε χθες τη νίκη… Αμ, η αστυνομία. Που βρισκόταν όταν οι οπαδοί και των δύο ομάδων έμπαιναν στο γήπεδο και έφερναν μαζί τους ότι ήθελαν χωρίς επαρκή έλεγχο;

Που βρισκόντουσαν όταν οι μεν πέταγαν καρέκλες και οι δε φωτοβολίδες; Τι έκαναν για να μην αφήσουν τους οπαδούς του Παναθηναϊκού να πανηγυρίζουν προκλητικά μπροστά στους οπαδούς του Ολυμπιακού μετά τη λήξη του αγώνα εντός αγωνιστικού χώρου και όταν κάποιοι οπαδοί του Ολυμπιακού απειλούσαν ότι θα μπουν στο γήπεδο; Οι διοικήσεις των ομάδων και οι παράγοντες τι έκαναν για να μη δυναμιτίσουν το κλίμα στις κρίσιμες στιγμές;

Οι μεν του Παναθηναϊκού μπούκαραν εντός αγωνιστικού χώρου για να διαμαρτυρηθούν στους διαιτητές, ενώ οι δε του Ολυμπιακού διαμαρτύρονταν σε κάθε ευκαιρία στο δεύτερο ημίχρονο. Θα μπορούσαν σίγουρα και οι δύο πλευρές να προσπαθήσουν να κατευνάσουν τους οπαδούς τους και όχι να τους δίνουν τροφή για διαμαρτυρίες. Όμως στην Ελλάδα ζούμε και το μόνο που ενδιαφέρει την πλειοψηφία των οπαδών (και όχι των φιλάθλων) είναι να κερδίζει ο Παναθηναϊκός τον Ολυμπιακό ή ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό και ας πρόκειται και για μπέιζμπολ.

Όχι για να πικάρει απλά ο ένας τον άλλον την επόμενη ημέρα στη δουλειά, αλλά γιατί απλά είναι ο μόνος τρόπος πολλών εξ αυτών για να βρούνε κάτι ενδιαφέρον στη ζωή τους. Για το λόγο αυτό και το ανάγουν από έναν απλό αγώνα ανάμεσα στις δύο κορυφαίες ομάδες της χώρας σε αγώνα ζωής ή θανάτου. Δεν είναι έτσι ρε παιδιά.