Με το πιστόλι στον κρόταφο
Η ΑΕΛ, ένας οργανισμός που δεν προσφέρει στην κοινή θέα κάτι για να τον λυπάται κανείς (…κόσμο έχει, γήπεδο έχει, διοίκηση έχει, παίκτες έχει, για άλλους είναι το αλίμονο), κι όμως πλέον έφτασε στο σημείο-μηδέν. Οριστικά. Ακριβώς εκεί που δεν χρειάζεται να ‘σαι οπαδός της για να προσεύχεσαι με συμπάθεια (απ’ το συν+πάσχω) “ο Θεός να τους λυπηθεί”. Οταν οι Λαρισαίοι θ’ ακούνε το ποίημα των πολιτικών, πως το 2011 ο τόπος θα τραβήξει ακόμη πιο τρελό ζόρι, εκείνοι θα ξέρουν πως και το δικό τους 2011, σαν ζοφερή προοπτική, πίσω δεν πάει.
Για την ώρα, αν κάποιος τους λυπήθηκε στο 0-4 με την ΑΕΚ, αυτός ήταν ο διαιτητής που εφάρμοσε ένα παλαιό ελληνικό δόγμα των γηπέδων, συνοψιζόμενο στην all-time classic φράση “σφύρα τη λήξη να φύγουμε”. Το ‘ληξε, κι έφυγαν όλοι, στο 90′ παρά 2”. Είχε συμβεί, ο Ρέμος μπορεί να το υπενθυμίσει στον καλό φίλο του Πηλαδάκη, και σ’ ένα Ηρακλής-Θρασύβουλος πρόπερσι. Ξώφαλτσα πέρασε, και τότε. Κοινή λογική, για να μη καταστρέφονται ομάδες. Αποδεκτή. Δεν θα το ‘θέλαν, το τραβηγμένο σενάριο της αφαίρεσης πόντων λόγω αντικειμενικής υπαιτιότητος για διακοπή αγώνα, ούτ’ οι συνδιεκδικητές της επιβίωσης.
Η ΑΕΛ έχει την (υπ’ αυτές τις συνθήκες) τύχη να μπαίνει στον δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος, αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά, με δύο σερί παιγνίδια μακρυά απ’ την έδρα της. Περιστέρι και Καβάλα. Φυσιολογικά, κι όταν επιστρέψει στην έδρα της, αυτή θα ‘ναι κλειστή “δια το κοινόν”. Αλλ’ αν τα κουράγια σώθηκαν κι οι οπαδοί (ας το ερμηνεύσουμε έτσι) δεν αντέχουν άλλο και γι’ αυτό ξεσπούν στον όποιον πρόχειρο Σάχα, τότε το μόνο απ’ το οποίο τους γλίτωσε ο ρέφερι είναι ότι έδωσε μια μικρή παράταση χρόνου πριν την τραγωδία. Ενα ακροτελεύτιο περιθώριο, να την αποτρέψουν. Το πιστόλι, όμως, είναι στον κρόταφο. Κι όλες οι σφαίρες, στη θέση τους.
Η ΑΕΚ, μ’ ένα άλλου τύπου πιστόλι στον δικό της κρόταφο, ακόμη μία φορά επιβεβαίωσε πως είναι ομάδα που έχει ξεφτιλίσει το μέτρο και τον “μέσον όρο”. Κάτι τέτοια, τα πιάνει και τα…συντρίβει. Επειδή λίγοι θα είδαν τον αγώνα, ενώ απείρως περισσότεροι διάβασαν ή άκουσαν για 0-4, αυτό κάνει πράγματι δύσκολο το να γίνει πιστευτό ότι η ΑΕΚ δεν έπαιξε, επί της ουσίας, καλύτερα απ’ την ΑΕΛ. Το passing game της ΑΕΛ ήταν πενιχρό, επειδή οι μεταβιβάσεις τους είχαν μεν στόχευση, όμως είχε και μεγάλη απόσταση να διανύσει η μπάλα ως τον παίκτη-προορισμό. Κάποιος, στο μεταξύ, ήταν νορμάλ ότι θα έμπαινε ανάμεσα και θα τις έκοβε. ‘Η, αν δεν τις έκοβε κανείς, πάλι αυτός που υποδεχόταν την πάσα θα έπρεπε πρώτα να δώσει μάχη για να κρατήσει τη μπάλα κι ύστερα να παίξει με τη μπάλα. Πολύς ιδρώτας, για το τίποτα.
Της ΑΕΚ όμως, όσο η πρόκριση ήταν “παιζόμενη” εννοείται, δεν συζητάμε για μετά το 0-2, η κυκλοφορία της μπάλας και η ανάπτυξη του παιγνιδιού έδειχνε χειρότερη. Αργή, ανασφαλής, προβλέψιμη, κουραστική. Δεν οδηγούσε πουθενά, πέρα από κάτι κακές κεφαλιές ή κανα-δυο σκοτωμένα σουτ. Της ΑΕΚ, το ματς της το πήραν ξεκάθαρα ο Σκόκο και ο Λυμπερόπουλος…σε στιγμές. Στιγμές, που δεν “εντάσσονταν” στη συνολική ροή του αγώνα. Ηταν, πιο πολύ, μεμονωμένες. Αλλά, βέβαια, στιγμές κλάσης. Διαφοράς. Αν αυτά που έκαναν ο Σκόκο για το 0-1 ή ο Λυμπερόπουλος για το 0-2 μπορούσαν να τα κάνουν οι “αντίστοιχοι” της ΑΕΛ, ο Τουμέρ και ο Κανόμπιο, θα προκρινόταν η ΑΕΛ. Δεν μπορούσαν, μπορούσαν οι άλλοι, προκρίθηκε η ΑΕΚ. Είναι όσο απλό ακούγεται. Μετά το 0-2 δε, δεν υπάρχει κριτική. Ο γάμος σχόλασε.
Η πιο πειστική απόδειξη της κλάσης; Οτι (εκείνη του Λυμπερόπουλου) “έκανε σκόρερ”, σε πρώτη εμφάνιση από τον περασμένο Αύγουστο, τον αγαπητό Νίκο Γεωργέα! Τι…άλλο θέλουμε; Ο Μανόλο Χιμένεθ, με ό,τι είχε δει (ίσως “υποστεί” είναι το πιο σωστό) να παρελαύνει όλον αυτόν τον καιρό στο δεξιό άκρο της άμυνας, πρακτικά δεν πήρε κάποιο ρίσκο στο να επιλέξει τώρα τον Μεσσήνιο. Δεν είχε τίποτα, να φοβηθεί ότι θα χάσει. Κι όχι μόνο δεν έχασε, αλλά βρήκε στον Γεωργέα ως και γκολ! Σαν πορτοφόλι πέφτοντας, που λέει ο λόγος, απ’ την Ακρόπολη.
Είναι καλή η στιγμή, το 0-4, για να σημειώσουμε και κάτι άλλο. Απέφευγα να το κάνω, τόσον καιρό που το έβλεπα, για να μη θεωρηθεί ότι “εκμεταλλεύομαι” κακά αποτελέσματα. Τώρα, λοιπόν, που το αποτέλεσμα είναι άριστο και “άσχετο” με την παρατήρηση. Αυτό το rotation του Χιμένεθ με τους τερματοφύλακες “δεν υπάρχει”. Είναι…μυθικό. Βεβαιότατα και το κάνουν συστηματικά οι Ισπανοί προπονητές. Το κάνουν, όμως, αλλιώς. Σπάνε τις συμμετοχές, ανά διοργάνωση (άλλος στο πρωτάθλημα, άλλος στο κύπελλο ή στα ευρωπαϊκά, και μάλιστα το αποσαφηνίζουν στους γκολκίπερ απ’ την αρχή της περιόδου). Δεν σπάνε, σαν να ‘ναι “μία-μία” υπηρεσίες στον Στρατό, τις συμμετοχές…ανά ματς!
