Τα καλύτερα έρχονται
Με μια απλή ποδοσφαιρική ματιά τα ημιτελικά του Euro αποτελούνται από τις καλύτερες ομάδες του τουρνουά. Ποδοσφαιρική δικαιοσύνη και ικανοποίηση για αυτό που θα δούμε. Στο καλύτερο Euro, τα καλύτερα ημιτελικά με την προσδοκία ενός αξέχαστου τελικού.
Γερμανία: Η πορεία της μέχρι στιγμής δεν έχει εντυπωσιάσει κανένα. Το ποδόσφαιρό της, αντίθετα, πολλούς. Ηταν η πλέον αναμενόμενη εικόνα ομάδας και θα ήταν αποτυχία να μην έφτανε μέχρι τα ημιτελικά, ακόμα και αν αυτό πληγώνει τον (εθνικό) εγωισμό μας. Η “multi-culti”- όπως τη χαρακτηρίζει στην παρουσίασή του ο Κώστας Μπράτσος– Γερμανία είναι ένα αποτέλεσμα δεκαετούς δουλειάς που ψάχνει την επιβράβευσή της με έναν τίτλο. Η πρόκληση απέναντι στην Ιταλία θα είναι η επιβεβαίωση την ανωτερότητάς της κόντρα στην (αρνητική) παράδοση, αλλά και τον αποκλεισμό του 2006. Ολα αυτά αρκούν για να βρει κίνητρα η “Νάτσιοναλμανσαφτ”. Είναι όμως αρκετά απέναντι στην πιο ποιοτική Ιταλία των τελευταίων ετών;
Ιταλία: Μάλλον όχι. Ελάχιστοι ήταν εκείνοι που πίστευαν σε αυτή την ομάδα πριν από την έναρξη του Euro. Πολλοί, όμως, άλλαξαν γνώμη όταν την είδαν κόντρα στην Ισπανία. Μία ομάδα που αποτελείται -κατά κύριο λόγο- από παίκτες της πρωταθλήτριας Γιουβέντους, με το σύστημα της Νάπολι και με προπονητή στον πάγκο, έδειξε σε όλη τη διαδρομή της μέχρι τα ημιτελικά ότι παίζει για τη νίκη ή στη χειρότερη περίπτωση την ισοπαλία. Εντάξει, διαθέτει έναν Πίρλο που θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια, αλλά έχει και μια ποιότητα που είχε πολύ καιρό να μας δείξει η Εθνική Ιταλίας. Επιθετικό δεν έχει, ίσως όμως ο Μπαλοτέλι να τα κρατά για το τέλος.
Ισπανία: Το passing game (ή όπως αλλιώς λέγεται) της Μπαρτσελόνα δεν έχει καμία σχέση με αυτό της Ισπανίας. Εχει μεγάλη διαφορά το να παίζεις το “τίκι τάκα” των Καταλανών και να δημιουργείς διψήφιο αριθμό ευκαιριών σε κάθε ημίχρονο από αυτό που βλέπουμε από τους Ισπανούς. Ουδείς αμφιβάλει για την ποιότητα της ισπανικής ομάδας και τη φόρα που έχει από τις δύο συνεχόμενες κατακτήσεις (2008 και 2010), αλλά το να μετράς πόσες πάσες έγιναν σε ολόκληρο το παιχνίδι και πόσα χιλιόμετρα έτρεξαν ο Τσάβι και ο Ινιέστα δεν είναι ποδόσφαιρο, αλλά… έλεγχος ΚΤΕΟ. Εκτός αν είσαι προπονητής και θέλεις να δείξεις τον ιδανικό τρόπο που πρέπει να απλώνεται μία ομάδα και πως γίνεται η σωστή κίνηση χωρίς τη μπάλα. Το θέμα, όμως, είναι ότι η Ισπανία συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες για την κατάκτηση (και αυτού) του τροπαίου, μας αρέσει δεν μας αρέσει, γιατί πολύ απλά είναι η Ισπανία. Ακόμα και χωρίς τον Βίγια.
Πορτογαλία: Η μοναδική ομάδα μέχρι στιγμής που κόντραρε στα ίσια τη Γερμανία και της δημιούργησε προβλήματα. Καμία σχέση με την ομάδα προηγούμενων ετών. Εχει ίσως τα καλύτερα ακραία μπακ του τουρνουά, διαθέτει εξίσου καλό αμυντικό δίδυμο, έχει δυνατή μεσαία γραμμή, έχει έναν Ρονάλντο που παίρνει τα πάνω του και κυνηγά μανιωδώς τη “Χρυσή Μπάλα”, αλλά δεν έχει επιθετικό. Και πριν τον τραυματισμό του Πόστιγκα δεν είχε. Το crash test των Πορτογάλων είναι ο ημιτελικός με την Ισπανία. Ενας ημιτελικός που θα θυμίζει αρκετά ένα Ρεάλ-Μπαρτσελόνα.
