Δεν κάνουμε τους Κινέζους

Θα μπορούσαμε να πάρουμε ανάσες απέναντι στην Κίνα; Βεβαίως αλλά θα χάναμε ένα κομμάτι από το χαρακτήρα μας. Από νωρίς τρέξαμε, πιέσαμε, υποχρεώσαμε σε έναν βαθμό να …δώσουν ανάσες στον Μινγκ, όπως ήθελε ο Καζλάουσκας, η εθνική όμως είτε στο +20 είτε στους +10 προσπαθούσε να κάνει το καλύτερο δυνατό και αυτό είναι σπουδαίο.

Δώσαμε και στους Κινέζους μαθήματα σκληρού μπάσκετ, πλάκα είχε να προσπαθούν οι κατά τα άλλα δαντελένιοι γηπεδούχοι, να κάνουν δυνατά φάουλ.

Οι αμφιτρύωνες πάντως δεν είναι τόσο σκληροί όσο θα είναι οι Αργεντινοί. Μέχρι τώρα οι διαιτητές αφήνουν το δυνατό-σκληρό παιχνίδι, πράγμα που μας ευνόησε κόντρα σε ασθενέστερους αντιπάλους. Αν ισχύσει η ίδια πολιτική, τότε η Αργεντινή απέναντί μας αποκτά μικρό πλεονέκτημα διότι οι έξι παίκτες τους δεν θα φορτωθούν με φάουλ.

Εκεί όμως που εμείς μπορούμε να κτυπήσουμε αποτυπώθηκε σε μία δήλωση του Γιάννη Μπουρούση: «πριν τέσσερα χρόνια μας απέκλεισαν οι Αργεντινοί, τώρα πρέπει να απαντήσουμε». Redeem Team που θα έγραφαν οι Αμερικανοί και είναι μεγάλο κίνητρο η…εξιλέωση, εκδίκηση, απάντηση, όπως θέλετε πείτε το.

Εκείνο που χρειάζεται σε αυτό το διάστημα είναι ηρεμία και το προπονητικό τιμ να καταστρώσει ένα συγκεκριμένο πλάνο. Να διαλέξουμε τον τρόπο που θα παίξουμε. Κόντρα στην Κίνα φάνηκε πάλι, πόσο καλύτεροι είμαστε στους πολλούς πόντους έστω και αν στηριζόμαστε πολύ στην καλή μας βραδιά. Aυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να είναι ο απόλυτος οδηγός κόντρα σε έναν ιδιαίτερο αντίπαλο, τέτοιο που από το 2004 δεν έχουμε συναντήσει στην πορεία μας σε ευρωμπάσκετ και μουντομπάσκετ. Τους έχουμε; Βεβαίως βεβαίως.