Πώς βλέπουμε μπάλα στην Ελλάδα

Σε ένα κανονικό πρωτάθλημα, όταν το αουσάιντερ προηγείται στο 1ο λεπτό, οι θεατές σκέφτονται: “Ωραία, θα δούμε ενδιαφέρον παιχνίδι”. Στο Λεβαδειακός-Ολυμπιακός η συντριπτική πλειονότητα σκέφτηκε: “άσο ημίχρονο – διπλό τελικό”.

Τι; Κάνω λάθος; Δεν το σκεφτήκατε; Δεν κοιτούσατε τις αποδόσεις στο live για να ποντάρετε στην ανατροπή; Δεν γελάσατε όταν ο Λεβαδειακός έκανε δυο αναγκαστικές αλλαγές στο 15ο λεπτό, τρεις συνολικά και έμεινε στο τελευταίο δεκάλεπτο να παίζει ουσιαστικά με δέκα παίκτες αφού τραυματίστηκε και τέταρτος παικτης; Δεν είπατε (ή γράψατε στα social media) κάτι όχι ακριβώς τιμητικό για τον Μιχάλη Σηφάκη στο γκολ της ισοφάρισης; Δεν κουνήσατε με νόημα το κεφάλι στο γκολ του Μήτρογλου; Δεν παρακολουθήσατε ολόκληρο το ενενηντάλεπτο με την πεποίθηση ότι ξέρετε ακριβώς τι επρόκειτο να συμβεί; Και στο τέλος δεν κλείσατε την τηλεόραση “αηδιασμένοι”;

Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν υιοθετώ τίποτα από τα παραπάνω και δεν υπονοώ τίποτα για την καθαρότητα του αγώνα. Αν θέλετε την προσωπική μου άποψη και επειδή δεν μου αρέσει να κρύβομαι, θεωρώ ότι ο Λεβαδειακός το πάλεψε όσο μπορούσε, όπως συμβαίνει -σχεδόν- σε όλα τα φετινά ματς του πρωταθλήματος.

Επισημαίνω μονάχα πόσο έχει “βρωμίσει” η ματιά μας απέναντι σε κάτι που υποτίθεται ότι αγαπάμε. Με πόσο δηλητήριο στο μυαλό ξεκινάμε να δούμε ένα παιχνίδι της ελληνικής Σούπερ Λίγκας. Δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, ο καθένας το αντιλαμβάνεται διαφορετικά και δεν πρόκειται να συμφωνήσουμε.

Σε κάθε περίπτωση έτσι κι αλλιώς η καταστροφή είναι ίδια. Βλέπουμε Σούπερ Λίγκα μόνο και μόνο για να επιβεβαιώνουμε κάθε εβδομάδα την χειρότερη δυνατή εικόνα που έχουμε για αυτήν. Κι ωστόσο η τρέχουσα διοργάνωση δεν δικαιολογεί μέχρι στιγμής τέτοιου τύπου προσεγγίσεις. Αλλά βέβαια η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται. Και η ζημιά έχει γίνει ήδη γίνει εδώ και καιρό. Θα χρειαστεί να συμβούν πράγματα και θαύματα εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων στο άμεσο μέλλον, μπας και διορθωθεί. Αν διορθωθεί…