Δεν ιδρώνει στο διάβασμα ο Μίτσελ
Η τεράστια δυσκολία με την οποία ο Ολυμπιακός έκαμψε την αντίσταση του Λεβαδειακού κατέδειξε ότι ο Μίτσελ δεν διάγει περίοδο... φορμαρίσματος. Ο Νίκος Γιαννόπουλος εντοπίζει τις ευθύνες του Ισπανού τεχνικού ο οποίος πάντως, διόρθωσε κατά τη διάρκεια του ματς, τα δικά του κακώς κείμενα στις επιλογές.
Οπως όλα τα πράγματα στη ζωή, έτσι και η προπονητική συμπεριφορά του Μίτσελ στο παιχνίδι του Ολυμπιακού με τον Λεβαδειακό έχει διπλή ανάγνωση. Δεχόμαστε, και θα ήμασταν μικρόψυχοι αν δεν το κάναμε, ότι οι τολμηρές αλλαγές του Ισπανού στο δεύτερο ημίχρονο διαφοροποίησαν προς το καλύτερο την εικόνα του πρωταθλητή με αποτέλεσμα να έρθει η ανατροπή, έστω και την ύστατη ώρα.
Δεν ιδρώνει ο Μίτσελ
Την ίδια ώρα όμως αποδείχθηκε, περίτρανα έχουμε την εντύπωση, ότι ο Μίτσελ δεν ιδρώνει…ακριβώς στο διάβασμα των αντιπάλων του Ολυμπιακού στο ελληνικό πρωτάθλημα. Προτιμά να πειραματίζεται, να δοκιμάζει πράγματα και να προχωρά στο όντως απαραίτητο ροτέισον χωρίς όμως στόχευση παρά να ασχολείται σοβαρά με το σκάουτινγκ, τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση δίνουν οι επιλογές του.
Στη Λειβαδιά, για πρώτη φορά εφέτος, ο Ιβηρας πήρε την απόφαση να χρησιμοποιήσει δίδυμο Γιαννούλη-Μαζουακού στην αριστερή πλευρά και παράλληλα να δώσει ευκαιρία στον Σιόβα και να χαρίσει ανάσες στον Μανιάτη. Ενα ημίχρονο πίσω στο σκορ ήταν ο Ολυμπιακός, ζήτημα είναι αν δημιούργησε δύο ευκαιρίες της προκοπής.
Και κάπου εδώ μπαίνει το ερώτημα; Ο Μίτσελ νομίζει ότι η ομάδα κάνει τον περσινό υγιεινό περίπατο στο πρωτάθλημα, έχει άραγε συνειδητοποιήσει ότι έχει αποκτήσει ανταγωνιστές και ότι βρίσκεται στη θέση του κυνηγού και όχι του κυνηγημένου; Εύλογη η απορία αλλά και εύκολη και η απάντηση, ο προπονητής του Ολυμπιακός δεν είναι ηλίθιος, ούτε ζει στον κόσμο του. Απλώς υπερεκτιμά, προφανώς, τις δυνατότητες κάποιων παικτών του και υποτιμά, την ίδια στιγμή, την ποιότητα των αντιπάλων του.
Θελκτικός με Αφελάι
Με τις αλλαγές βέβαια, και ιδιαίτερα αυτή του Αφελάι, η εικόνα του Ολυμπιακού έγινε σαφώς πιο θελκτική, η πίεση πιο έντονη αλλά και πιο ορθόδοξη ποδοσφαιρικά και τέλος πάντων ο πρωταθλητής άρχισε να θυμίζει ομάδα που επιδιώκει τις νίκες ως υποχρέωση και όχι μόνο ως απλό στόχο.
Είναι βέβαια ξεκάθαρο ότι και οι ποδοσφαιριστές έχουν τις δικές τους ξεχωριστές ευθύνες για το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός πια δεν τρομάζει τους αντιπάλους του και νικά, όταν το πράττει, δύσκολα και με κόπο. Ισως και οι ίδιοι να δυσκολεύονται να παραδεχτούν ότι πλέον υπάρχει ανταγωνισμός στις εν Ελλάδι υποχρεώσεις τους και ειδικά στο πρωτάθλημα του οποίου την κατάκτηση πέρυσι εξασφάλισαν με μία ξέφρενη κούρσα πριν από τις Γιορτές.
Τα δεδομένα όμως, τουλάχιστον για εφέτος, έχουν αλλάξει και ο Ολυμπιακός θα χρειαστεί να ιδρώσει για να διατηρήσει τα σκήπτρα του. Αν όμως δεν βοηθηθεί και από τον προπονητή του, ο ιδρώτας που θα απαιτηθεί θα είναι σαφώς περισσότερος και ίσως, τελικά, να μην φτάσει κιόλας. Ο στρατηγός δίνει πάντα το παράδειγμα με τη συμπεριφορά του πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη μάχη στους στρατιώτες του. Αν περιμένει ο Μίτσελ να συμβεί το αντίθετο, προφανώς έχει στο μυαλό του κάποιο ανεφάρμοστο διοίκησης που δεν ταιριάζει ούτε σε στράτευμα ούτε σε ποδοσφαιρική ομάδα.
ΥΓ. Ολα τα παραπάνω ισχύουν για τον προπονητή που έχει- εννοείται -πολύ μεγάλο μερίδιο στις ευρωπαϊκές επιτυχίες του Ολυμπιακού τα τελευταία δύο χρόνια. Το ποδόσφαιρο όμως μοιάζει με τα αμοιβαία κεφάλαια. Οι προηγούμενες αποδόσεις δεν διασφαλίζουν τις μελλοντικές.
