Όταν η ΑΕΚ γίνει Ένωση…

Μέσα σε λίγες μέρες ο Θωμάς Μαύρος κατάφερε -γιατί περί κατορθώματος πρόκειται- να φέρει στο πλευρό του παλαίμαχους όπως ο Παπαϊωάννου, ο Τσιάρτας, ο Κωστής, ο Παπαδόπουλος, ο Βλάχος, ακόμα και τον Ντέμη Νικολαϊδη. Σπουδαίο πράγμα αν αναλογιστεί κανείς πως μέχρι πριν κάποια χρόνια -όχι πολύ μακριά- η ΑΕΚ ήταν χωρισμένη σε στρατόπεδα.

Βέβαια, το μέγα ερώτημα είναι κατά πόσο αυτή η μάζωξη θα φέρει χρήματα στα ταμεία και θα κάνει βιώσιμη τη χρονιά. Φτάνουν μόνο τα διαρκείας; Οχι. Φτάνει μόνο η συσπείρωση των ΑΕΚτζήδων; Οχι. Χρειάζεται και ρευστό, αλλά πάνω από όλα χρειάζεται κάτι άλλο για να βγει ο σύλλογος από το αδιέξοδο ή τουλάχιστον να μπει σε μια σωστή ρότα. Η συσπείρωση των δημοσιογράφων.

Οι ρεπόρτερ της ΑΕΚ χωρίζονται σε διάφορες κατηγορίες. Οι λεγόμενοι “παλαιάς κοπής” που είδαν μια ΑΕΚ με Μπάρλο, Μαύρο και Μπάγεβιτς, αυτοί που έμαθαν από αυτούς της “παλαιάς κοπής” και οι οπαδοί -οργανωμένοι ή μη- που ακολούθησαν το δρόμο της δημοσιογραφίας και δη του ρεπορτάζ της αγαπημένης τους ομάδας θεωρώντας πως έτσι θα πάνε κόντρα σε ένα κατεστημένο που δημιούργησε η κυριαρχία του Ολυμπιακού και θα υπάρξει η σχετική συσπείρωση. Λες και υπήρξε ποτέ ομάδα που κατάφερε να ορθοποδήσει και να επιστρέψει στους τίτλους μόνο με τον οπαδισμό.

Όντας εκτός ρεπορτάζ ΑΕΚ, αλλά συνομιλώντας με πολλούς εξ αυτών (είχα -και έχω- την τύχη να συνεργαστώ με ονόματα όπως ο Κυφωνίδης και ο Ξενάκης), έχω διαπιστώσει τούτο: η ΑΕΚ πάσχει κυρίως από τα λεγόμενα “δημοσιογραφικά στρατόπεδα” που τα δημιούργησε η ελπίδα για μια αλλαγή, η αγάπη σε πρόσωπα, η ανάγκη να βρεθεί κάποιος να χτυπήσει τη γροθιά στο τραπέζι κόντρα στο κατεστημένο. Και φυσικά ο οπαδισμός.

Αυτό που δεν έχει καταφέρει μέχρι στιγμής ο Μαύρος -και αναρωτιέμαι αν θα το καταφέρει, αλλά θα το δείξει ο χρόνος- είναι να συσπειρώσει όλους τους δημοσιογράφους. Και όταν λέμε όλους, εννοούμε όλους, που έλεγε και μια διαφήμιση. Να γκρεμίσει επιτέλους αυτά τα φράγματα που δημιουργούν τους διαχωρισμούς και να κάνει σε όλους αντιληπτό πως τούτη τη δύσκολη στιγμή στην ΑΕΚ δεν παίζουν ρόλο τα ονόματα, αλλά η αγάπη, η στήριξη και η κοινή πορεία για την επίτευξη του στόχου της σωτηρίας.

Στο πρόσφατο τηλεφώνημα του Ντέμη στον Θωμά, ο πρώην πρόεδρος της ΠΑΕ ξεκαθάρισε στον Μαύρο πως ουδέποτε είχε κάτι μαζί του και ό,τι έβγαινε κατά καιρούς προς τα έξω δεν τον αντιπροσώπευε. Το εύλογο ερώτημα που δημιουργείται είναι γιατί τόσο καιρό δεν φρόντιζε να ξεκαθαρίσει τη σχέση του με τον Μαύρο και άφηνε να αιωρείται μία κόντρα που το μόνο που έκανε ήταν να διογκώνει τα προβλήματα της ΑΕΚ και δυναμώνει τα λεγόμενα “στρατόπεδα” που είχαν δημιουργήσει οι δημοσιογράφοι;

Είμαι σε θέση να γνωρίζω πως αυτός που υποστηρίζει την ΑΕΚ, υποστηρίζει την ιδέα της, την ιστορία της, αυτό που πρεσβεύει. Το έχει πει και ο Νικολαϊδης αυτό όταν παρεξηγήθηκε για τα περί “εφήμερης χαράς”. Δεν θέλω να σκεφτώ καν ότι μπορεί να υπάρχει ΑΕΚτζής που αγαπά την ομάδα μόνο για τον Ντέμη, τον Θωμά, τον Ντούσαν, τον Μπάρλο ή ακόμα και τον Μελισσανίδη. Αυτά τα πρόσωπα ήταν, είναι και θα είναι σημεία αναφοράς, σημαντικά κεφάλαια στην ιστορία του συλλόγου που θα μνημονεύονται για χρόνια και θα αποτελούν πόλο έλξης νέων φιλάθλων. Η ιστορία, όμως, είναι αυτή που μένει. Και η ιστορία της ΑΕΚ δεν χωρά μικρότητες.

Αυτό να το καταλάβουν όσοι κάποτε φορούσαν τη φανέλα της Original και τώρα βρίσκονται απέναντι από τους αναγνώστες. Αυτοί που φροντίζουν να ταΐζουν την κόντρα, την μεμψιμοιρία και τον διαχωρισμό σε “Ντεμοτεχνεία” και μη.

ΥΓ: Οταν άρχισε η εποχή του στην προεδρία της ΑΕΚ, ο Ντέμης αποφάσισε να παραμερίσει τα ονόματα του παρελθόντος και να ρίξει το βάρος στη νέα γενιά ΑΕΚτζήδων. Στους μοντέρνους, στους αντι-Ολυμπιακούς (λόγω εποχής), σε αυτούς που προτιμούσαν τον ύμνο του Φοίβου. Με γεια του με χαρά του. Ο Θωμάς, αντίθετα, απλώνεται σε μεγαλύτερη μάζα. Σε όλους τους ΑΕΚτζήδες. Ποιος κάνει το σωστό και ποιος το λάθος θα το κρίνει η ιστορία. Η ουσία είναι ότι αμφότεροι προσπάθησαν και προσπαθούν. Η ουσία είναι ότι η ΑΕΚ συσπειρώνεται και μπορεί να γίνει πόλος έλξης επιχειρηματιών.

Δεκτή κάθε συζήτηση…