Το ρίσκο του Ζίκο που μαθαίνει από τα λάθη του
Κάθε νίκη έχει το ειδικό βάρος της και την ξεχωριστή σημασία της. Στην περίπτωση της επιτυχίας του Ολυμπιακού επί του Ατρομητου στο Περιστέρι δεν έχει... λογική το πόσο σημαντική, αλλά το πόσο απίστευτες είναι οι διαστάσεις. Αν και δεν θα έπρεπε, λοιπόν, να είναι σημείο αναφοράς, αποτελεί, όχι φυσικά γιατί είναι μια νίκη που διατηρεί τους ερυθρόλευκους στην κορυφή, αλλά για χίλιους διαφορετικούς λόγους...
Η ομάδα δεν ήταν στην καλύτερη της κατάσταση από πλευράς ψυχολογίας, από τη στιγμή που είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός, ενώ και ορισμένα βασικά στελέχη έδειχαν ότι περνάνε περίοδο αγωνιστικής κρίσης. Για όλα αυτά, το ματς των ερυθρολεύκων με τον Ατρόμητο έμοιαζε με αναρίχηση σε βουνό υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες…
Σε όλα αυτά ο Ολυμπιακός όρθωσε ανάστημα και πήρε μια νίκη πραγματικό χρυσάφι. Δεν είναι μόνο η νίκη που δίνει το δικαίωμα στους ερυθρόλευκους να χαμογελάνε. Οι φίλοι της ομάδας είδαν δυο νέα παιδιά στην αρχική ενδεκάδα, τον Κατσικογιάννη και τον Σοϊλέδη, ενώ στην διάρκεια του ματς μπήκε και ο Φετφατζίδης. Μαράζι το έχουν οι οπαδοί του Ολυμπιακού να δουν παίκτες να βγαίνουν από το φυτώριο τους. Κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι στην φωτιά για την εξέλιξη των πιτσιρικάδων, αλλά είναι μια φουρνιά παικτών που δείχνει ότι διαθέτει ταλέντο…
Ο Ζίκο κατηγορήθηκε από μερίδα του Τύπου, μετά το ματς με τον Πανσερραϊκό, ότι δεν ρισκάρει. Στον αγώνα με τον Ατρόμητο απέδειξε ότι δεν είναι προπονητής που πάει στα …σίγουρα. Για παράδειγμα δεν χρησιμοποίησε από την αρχή τον Γιάννη Παπαδόπουλο και έδωσε φανέλα βασικού στον Κατσικογιάννη. Αν κάτι δεν πήγαινε καλά με την επιλογή του, θα άκουγε πολλά. Ο Βραζιλιάνος έδειξε ακόμα ότι μαθαίνει από τα λάθη του. Στα δυο προηγούμενα ματς είχε χρησιμοποιήσει τον Στολτίδη ως επιθετικό χαφ, με εντολή να βγαίνει πίσω από τον Μήτρογλου. Στο ματς με τον Ατρόμητο δεν έκανε το ίδιο λάθος. Είναι σημαντικό για ένα ποδοσφαιράνθρωπο όπως είναι ο Ζίκο να μην βάζει το εγώ του πάνω από όλα….
Πρόσφατα είχαμε αναφέρει ότι η διαφορά του Ολυμπιακού εντός των συνόρων από τις άλλες ομάδες είναι ότι διαθέτει παίκτες για μεγάλα παιχνίδια. Και για τον Ολυμπιακό, με δεδομένες τις ειδικές συνθήκες, ήταν ΜΕΓΑΛΟ παιχνίδι η αναμέτρηση με τον Ατρόμητο. Στο Περιστέρι, λοιπόν, ο Λουτσιάνο Γκαλέτι ήταν ο παίκτης που έκανε την διαφορά. Ο παίκτης που πήρε την ομάδα από το χέρι και την οδήγησε στη νίκη. Επειτα από ένα διάστημα που ο Αργεντινός έδειχνε ότι δεν μπορεί να βρεί τα πατήματα του, έβγαλε στα πολύ δύσκολα την μεγάλη ποδοσφαιρική του προσωπικότητα.
Ο Ολυμπιακός του πρώτου ημιχρόνου δεν ήταν καλός, αλλά στο δεύτερο ανέβασε κατακόρυφα την απόδοση του και πήρε δίκαια τη νίκη. Εκτός από τον Γκαλέτι τα μέγιστα συνέβαλε ο Στολτίδης που στο πρώτο σαρανταπεντάλεπτο δεν είχε φανεί. Ο Ιέρο της πειραϊκής ομάδας πήρε πολλές πρωτοβουλίες από τον άξονα. Ο Μέλμπεργκ έχασε όλη και όλη μια μονομαχία στο φινάλε του ματς και θα ήταν άδικο για την εξαιρετική εμφάνιση του Σουηδού, αν πλήρωνε αυτή την προσωπική ήττα (ο Περόνε αστόχησε στο τετ α τετ με τον Νικοπολίδη).
Ο Σοϊλέδης δεν ήταν σούπερ, αλλά έδειξε κάποια στοιχεία που σε κάνουν να ποντάρεις στον μικρό. Γρήγορος, με καλή σέντρα, έχει ποδοσφαιρικό θράσος και αυτό θα τον βοηθήσει. Σίγουρα με τις εμπειρίες που θα αποκτήσει στο μέλλον θα κάνει πιο ώριμο το παιχνίδι του. Ο πιτσιρικάς που μπήκε ως αλλαγή, ο Φετφατζίδης, έδειξε ότι διαθέτει καλή τεχνική κατάρτιση και έχει περιθώρια εξέλιξης…
Υ.Γ. Από τους τρεις μικρούς που έπαιξαν στο ματς με τον Ατρόμητο περισσότερο μου άρεσε ο Κατσικογιάννης. Είναι και ο παίκτης που έχει περισσότερες παραστάσεις από ματς Α εθνικής καθώς και στον Ολυμπιακό επί Λεμονή είχε κάποια ματς στα πόδια του και στον Λεβαδειακό αγωνίσθηκε για έξι μήνες, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο δεν του δόθηκαν ευκαιρίες. Γιος του παλιού ποδοσφαριστή του Εθνικού Γιάννη και ανηψιός του επίσης παλιού παίκτη της πειραϊκής ομάδας Παναγιώτη, ο Γιώργος Κατσικογιάννης έχει ένα προσόν που αποτελεί το Α και το Ω ενός αξιόλογου αμυντικού μέσου. Την καλή πρώτη πάσα. Οχι δυο κοντρόλ και μετά πάσα, κάτι που στερεί από την ομάδα το δικαίωμα να βγει γρήγορα στην κόντρα. Και κάτι άλλο. Διαθέτει την οξυδέρκεια να καλύπτει χώρους. Αν και τα μεγέθη δεν είναι συγκρίσιμα τέτοιου είδους εξυπνάδα, ίσως και πονηριά, είχα δει στην Ελλάδα στον Ρέφικ Σαμπανάτζοβις. Στον Σάμπα της ΑΕΚ και όχι αυτόν που είδαμε στον Ολυμπιακό…
