Ήταν και θα είναι ωραία πόλη το Βερολίνο
Ξανά ένα μεγάλο ζήτω στον καπιταλισμό που μπορεί να εξεμέτρησε το ζειν κοινωνικά, αθλητικά όμως φέρνει δύο ομάδες μας μία ανάσα από έναν ιστορικό τρίτο ημιτελικό και αυτή τη φορά επί γερμανικού εδάφους.
Τα περισσότερα καλά λόγια δικαιωματικά πάνε στον Ολυμπιακό για την εκπληκτική του νίκη. Από τον δε Παναθηναϊκό, όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε μάθει να περιμένουμε το απόλυτο.
Ολυμπιακός: Δημοκρατία, τέλος
Σπουδαίες νίκες έχει πάρει ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια. Νίκες μεμονωμένες όπως αποδείχθηκαν. Ποτέ όμως δεν κρατούσε την τύχη στα χέρια του, ούτε και πέρυσι όταν έσπασε την έδρα της ΤΣΣΚΑ για τον απλούστατο λόγο ότι δεν ήταν η καλύτερη ομάδα. Τώρα είναι.
Με την Ταού είδαμε έναν άλλο Ολυμπιακό, μία διαφορετική λογική για 35 λεπτά και ο Παναγιώτης Γιαννάκης πρέπει να πάρει ένα μέρος από τα συγχαρητήρια. Την κατάλληλη στιγμή απελευθέρωσε τους παίκτες του, απλοποίησε το επιθετικό παιχνίδι των ερυθρολεύκων και τα αποτελέσματα ήταν τα εκρηκτικά 25 λεπτά στην πιο δύσκολη έδρα της Ευρώπης.
Από το ξεκίνημα της περιόδου το προπονητικό τιμ των ερυθρολεύκων δούλεψε σκληρά για να δείξει διάφορα πράγματα στα παρκέ, ιδιαίτερα πολύπλοκα όπως παραδέχονταν και οι ίδιοι, τα οποία δεν βγήκαν. Το δύσκολο είναι και το απλό. Τον είδαμε επιτέλους να πηγαίνει να σκοράρει, να επιδιώκει να ανοίγει το σκορ και να αξιοποιεί την ποσοτική διαφορά σε ταλέντο με τους «Βάσκους».
Παικταράδες ο Πριτζιόνι, ο Σπλίτερ, ο Ρακόσεβιτς, ο Μάικλ οι αλλαγές τους όμως; Στον πάγκο ο Γιαννάκης κοιτάει και βλέπει τον Παπαλουκά, τον Γκριρ, Τσίλντρες δηλαδή όχι απλά βασικούς παίκτες αλλά σημαντικές προσωπικότητες που ουσιαστικά «καθαρίζουν» μεγάλους αγώνες. Βάλτε και την απουσία του Πρίντεζη για να καταλάβετε την διαφορά ανάμεσα στον Ιλιέφσκι, τον Μακντόναλντ, τον Τελέτοβιτς, τον εξαιρετικό Βιδάλ.
Η μεγάλη ομάδα, όπως θέλει να γίνει ο Ολυμπιακός, δείχνει τα δόντια της όταν νικάει κι εκτός ρυθμού. Η Ταού μείωσε, εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία των ερυθρολεύκων να συνεχίσουν να σκοράρουν, εδώ κάπου κόλλησε όλη ομάδα αφού άργησε να επιστρέψει ο Πάργκο, έπεσε πάνω όμως σε έναν… άλλο Ολυμπιακό. Ο ηγέτης του Ολυμπιακού, ο Γιάννης Μπουρούσης πήρε την ομάδα πάνω του όταν η μπάλα δεν σηκωνόταν, ο Παπαλουκάς έδειξε τι θα πει «τους έχω θα νικήσουμε» και ο Βασιλόπουλος συνεχίζει να νικάει τους φόβους. Όλα αυτά οικοδομήθηκαν στην πλάτη του μεγάλου Βούισιτς, του Πάργκο και του Χαλπερίν. Ο Γιαννάκης έκανε μετρημένες αλλαγές αυτή τη φορά, η πολύ δημοκρατία τελείωσε και τώρα η Ρεάλ.
Για ένα σύνολο που βρίσκεται στο δρόμο να ξαναγίνει μεγάλο, αποτελεί παγίδα αυτή η σειρά με αβαντάζ έδρας και δύο αγώνες σε 48 ώρες(2-2-1 η σειρά των πλέι οφ) απέναντι σε έναν αντίπαλο που δεν έχει κανένα άγχος. Θα τα δούμε και τότε, όμως όλα θα κριθούν στις δύο πρώτες αναμετρήσεις στον Πειραιά. Μετά Βερολίνο.
Μία καλή κουβέντα, αμέτρητες για την ακρίβεια, αξίζουν στους αδερφούς Αγγελόπουλους οι οποίοι για την χαρά να κάνουν «ζντο» στο κέντρο του γηπέδου με τους παίκτες, έδωσαν στον Ολυμπιακό το καλύτερο ρόστερ στην ιστορία του, σε ονόματα και αξία παικτών. Πολλοί μιλάμε για υπερβολές ή για κινήσεις εντυπωσιασμού. Όσοι είδαν τον Τσίλντρες και τον Πάργκο καταλαβαίνουν πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ξέρουν μπάσκετ. Πάνω από όλα αγαπούν το μπάσκετ και καλύτερα που τα χρήματά τους να πηγαίνουν σε παίκτες που φέρνουν τον κόσμο στο γήπεδο παρά σε… αρρωστημένες καταστάσεις.
Παναθηναϊκός: Μία ΟΜΑΔΑ
Δεν είναι στην καλύτερή του κατάσταση αυτή την περίοδο ο Παναθηναϊκός έχοντας όμως την δικαιολογία των αγώνων χωρίς τρομερή σημασία. Η ήττα στο Βελιγράδι δεν πλήγωσε, ενώ με τη Μάλαγα θα νικούσε εύκολα ή δύσκολα. Κακώς, φάνηκε πως όπως κάποιοι δημοσιογράφοι(ο γράφων περιλαμβάνεται σε αυτούς) πήραν τον αγώνα πολύ ελαφριά με τους Ανδαλουσιανούς, το ίδιο έκαναν όλοι στον Παναθηναϊκό σε ορισμένες στιγμές και ο ίδιος ο Ζοτς. Και δεν είναι δικαιολογία ότι γνώριζαν την διαγραφόμενη ήττα της Παρτιζάν.
Η εικόνα πάντως για 27 λεπτά ήταν κάτι παραπάνω από καλή. Ο Παναθηναϊκός εγκατέλειψε τα πολλά τρίποντα, πλήγωσε τον αντίπαλό του με γρήγορο μπάσκετ και πόντους στη ρακέτα, έπαιξε δυνατή άμυνα, έλεγξε τα ριμπάουντ, ήταν εξαιρετικός. Μετά παρασύρθηκε, έβγαλε τις λίγες αδυναμίες του και παραλίγο να την πληρώσει σε ψυχολογικό επίπεδο.
Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Όταν ο αγώνας γύρισε, οι πράσινοι ήταν όλοι μία γροθιά βασικοί και αναπληρωματικοί. Η εικόνα του Κώστα Τσαρτσαρή, ο οποίος θα είχε όλα τα δίκια του κόσμου να αισθάνεται παραγκωνισμένος φέτος, να έχει ανέβει στις πινακίδες και να φωνάζει στους συμπαίκτες του, η παρουσία του Γιασικεβίτσιους που γενικώς τα βάζει με όλους και όλα. Κυρίως όμως, ο άνθρωπος του οποίου η καριέρα τελειώνει έχοντας απολαύσει τα πάντα, ο Φραγκίσκος Αλβέρτης, να θυμίζει Αλέκο Σακελλάριο (στην ταινία που ξήλωνε το πουλόβερ του βλέποντας έναν ποδοσφαιρικό αγώνα) που έβαζε κι έβγαζε την μπλούζα από το άγχος καταδεικνύουν ότι ακόμα και στο κακό τους βράδυ, οι πρωταθλητές είναι Ο-Μ-Α-Δ-Α.
Έτσι είναι τα σύνολα. Ο ένας για τον άλλο και το εγώ θαμμένο πολύ κάτω από το εμείς.
Είχαμε γράψει πριν την κλήρωση ότι τα δύσκολα για τον Παναθηναϊκό θα είναι στο σταύρωμα με ή χωρίς αβαντάζ έδρας. Η Σιένα είναι περίεργο φρούτο και θα ήταν πολύ πιο περίεργο με την παρουσία του Λαβρίνοβιτς. Χωρίς τον Λιθουανό, οι πράσινοι παίρνουν ένα τεράστιο προβάδισμα στη ρακέτα αφού από την άμυνα της Σιένα θα απουσιάζει ο ύψους 2,12 πάουερ φόργουορντ και η απώλεια είναι σημαντική.Αν την εκμεταλλευτεί ο Παναθηναϊκός και πείσει τους περιφερειακούς του να μην πάνε τον αγώνα σε κονσέρτο για πολυβόλα με τους Μακιντάιρ, Ντόμερκαντ, Καουκένας, Σάτο, Φίνλεϊ κλπ, τότε όλα θα πάνε καλά και με 3-0 ή 3-1 θα βρεθεί στο Βερολίνο. Σε αντίθετη περίπτωση, η Σιένα με την σκληρή της άμυνα μπορεί να μπει στο παιχνίδι της πρόκρισης και δεν χρειάζεται όλα να κριθούν σε πέμπτο αγώνα.
Όσο για τον τίτλο του κειμένου; Οι αιώνιοι λογικά θα συμμετέχουν στο φάιναλ φορ και θα αγωνιστούν στον ημιτελικό για τρίτη φορά στην ιστορία τους. Μαζί θα βρεθούν και οι γνωστές στρατιές. Άλλο Τελ Αβίβ, άλλο Σαραγόσα και άλλο Βερολίνο. Επειδή η γερμανική αστυνομία έχει βαρύ χέρι, το Βερολίνο ήταν και θα είναι μετά το τριήμερο μία ωραία πόλη.
