2012: Η χρονιά που άλλαξε το ΝΒΑ
Φεύγοντας το 2012, άφησε την σεζόν με δύο υπογραφές: Λεμπρόν Τζέιμς και Κέβιν Ντουράντ. Ο Κόμπε παρέδωσε τη σκυτάλη στον "Βασιλιά" και αυτός δεν έχει κανένα πρόβλημα να τη μοιραστείμε τον ηγέτη των Θάντερ. Μπήκαμε σε μία καινούργια εποχή και μας τραβούν από το χέρι οι δύο συγκεκριμένοι παίκτες προκειμένου να μην χάσουμε τίποτα.
Το πρώτο πρωτάθλημα για τον Λεμπρόν, οι πρώτοι τελικοί για τον γκαρντ-θαύμα και το τέλος των συγκρίσεων με άτομα κι εποχές. Ουσιαστικά μόνο στην Ελλάδα έχουμε κρατήσει την μανία, διόλου άσχημη, να βάζουμε στην ζυγαριά και να επιλέγουμε στρατόπεδα. Ακόμα κι εδώ, δεν είναι εύκολο πια, στους γνωστούς –άσχετους πωλητές εξυπνάδας και ημιμάθειας, να αρνηθούν το ΝΒΑ και τους παίκτες των ημερών μας. Όπως ο Ρόμπαξ στα κόμικ έτρωγε το καπέλο του, έτσι και οι πρυτάνεις της παρελθοντολογίας, έμειναν εμβρόντητοι από την… Ντουραντούλα και το πληθωρικό παιχνίδι του Λεμπρόν.
Μέρες που είναι όμως τους αγαπάμε όλους διότι “μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι” αφού όλες οι εποχές του ΝΒΑ προσφέρουν τις δικές τους συγκινήσεις και φιγούρες. Αυτό μας συστήνει τώρα ο θείος Στερν. Το 2012 ήταν η… επόμενη χρονιά καθώς οι δύο μορφές των τελικών του ΝΒΑ, βρέθηκαν μαζί στην Ολυμπιακή ομάδα των ΗΠΑ και μας παρουσίασαν την παρέα που θα κρατήσει το πρωτάθλημα για μία 10ετία. Ο Καρμέλο, ο Ντερόν Ουίλιαμς, ο Πολ, ο Γκρίφιν, ο Ουέστμπρουκ, ο Ρόντο, ο Γκέι (διότι δεν είμαστε ρατσιστές), ο Έρικ Γκόρντον, ο Τζέφερσον, ο Στίβεν Κάρι, ο Άντριου Μπάινουμ, ο Κέβιν Λοβ, ο Ντουάιτ Χάουαρντ και… πολύς άλλος κόσμος.
Η μαζεμένη και πολύ ανταγωνιστική ελέω λοκ άουτ σεζόν, έδωσε την ευκαιρία για πιο προσεκτική ανάλυση της νέας γενιάς. Της γενιάς η οποία έδειξε στους Ολυμπιακούς Αγώνες πως η ψαλίδα ανοίγει πάλι σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο αν υπολογίσουμε ότι κατάφεραν να πάρουν δια περιπάτου το χρυσό μετάλλιο, κατεβαίνοντας χωρίς σέντερ ή πάουερ φόργουορντ.
Οι αγώνες γίνονται πολύ ανταγωνιστικοί από την αρχή της σεζόν, το βλέπουμε πολύ καλά τώρα, το μπάσκετ είναι πιο ομαδικό με τους προπονητές να φροντίζουν να αξιοποιούν τους ρολίστες γύρω από τους σταρ και το μόνο που λείπει είναι η επιστροφή στις μεγάλες ταχύτητες και τα δυσθεώρητα σκορ. Αυτό συμβαίνει σε έναν βαθμό λόγω των αρκετών μέτριων ομάδων.
Well το 2012 μας αφήνει και με ένα σημαντικό ερωτηματικό αναφορικά με το ίδιο το πρωτάθλημα. Αφορά στην υπερσυγκέντρωση σούπερ σταρ σε λίγες ομάδες κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα μόλις ο Χάρντεν εγκατέλειψε τους Θάντερ. Ο μουσάτος έγινε πρώτο βιολί και σούπερ σταρ στο Χιούστον, αν και ήταν τρίτος ρόλος στην Οκλαχόμα Σίτι. Ο δρόμος που άνοιξε η Βοστόνη, γιγάντωσε το Μαϊάμι και συνέχισαν οι Λέικερς, αποτελεί και το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ομάδες με παράδοση ιδιαίτερα αγαπητές όπως το Ντιτρόιτ, το Σικάγο, το Φοίνιξ, το Πόρτλαντ, η Γιούτα, η Φιλαδέλφια αν κι έχουν τα χρήματα στο σάλαρι καπ δεν μπορούν να υπογράψουν κανέναν μεγάλο παίκτη διότι αυτοί μαζεύονται στους πλούσιους εξαιτίας της… μανίας για ένα πρωτάθλημα. Ο καλύτερος παίκτης της γης, δεν έχει πρόβλημα να είναι ο… μπακαλόγατος του Ουέιντ, επειδή φοβήθηκε πως δεν θα κατακτήσει τίτλο στο Κλίβελαντ.
Χάνεται το στοιχείο της ισορροπίας και πλησιάζει επικίνδυνα η ευρωπαϊκή… κατάρα του “έχω χρήματα, έχω μεγάλη ομάδα”. Ο Στερν αντιλήφθηκε νωρίς το πρόβλημα και μετά την επική του αντίσταση να μην πάει στους Λέικερς ο Πολ, έχει βάλει ως στόχο στην τελευταία του χρονιά ως κομισάριος, να αμβλύνει τις διαφορές και να παραδώσει στον Άνταμ Σίλβερ, ένα πρωτάθλημα που θα δίνει την ευκαιρία και στις μικρές αγορές να δημιουργούν καλές ομάδες. Άλλωστε το καμπανάκι κτύπησε και με τον Προχόροφ ο οποίος “απειλεί” να βγάλει τόνους ρούβλια από το σεντούκι για να καταστήσει τους Νετς την κορυφαία ομάδα.
Το ΝΒΑ δέχεται τον πλούτο, την ισχύ των μεγάλων αγορών όπως η Νέα Υόρκη ή το Λος Άντζελες, στηρίζεται όμως στην νομοτελειακή άνοδο και πτώση. Στηρίζεται περισσότερο στην μπασκετική διαχείριση παρά στην δυνατότητα να δαπανηθούν χρήματα.
Μιλάμε όμως για έναν ζωντανό οργανισμό ο οποίος εξελίσσεται, βελτιώνεται, προοδεύει.
Το 2012 το ΝΒΑ παγίωσε την ισχύ του παγκοσμίως, πέρασε από την στενωπό του λοκ άουτ κι έθεσε τις βάσεις για την επόμενη δεκαετία. Έχοντας την εικόνα, δηλαδή τους αθλητές, φαντάζει σίγουρο ότι εγκαταλείπει τα πλάνα της παγκοσμιοποίησης και θα προσπαθήσει να βελτιώσει το προϊόν του στην λογική της εξαγωγής.
Για να το διασκεδάσουμε λίγο, το 2012 μας συστήνει το 2013 ως το έτος των… λευκών παικτών. Κλείνοντας η χρονιά υπήρξαν ομάδες όπως η Μινεσότα ή το Φοίνιξ με μόλις έναν μαύρο παίκτη στην πρώτη πεντάδα και αυτή ειναι μία συζήτηση που θα μας απασχολήσει αθλητικά και κοινωνικά το 2013.
Τα λέμε λοιπόν του… χρόνου στα πιο συναρπαστικά πλέι οφ, μετά τον πρώτο γύρο, της σύγχρονης ιστορίας.
