Τρεις αγώνες, τρεις ομάδες, τρεις ιστορίες…

Τρεις αγώνες, τρεις ομάδες, τρεις ιστορίες. Πάλι ο Ολυμπιακός μας υποχρεώνει να ξεκινήσουμε από εκείνον στην ανάλυση της Ευρωλίγκας.

Ολυμπιακός

Ένας πολύ καλός φίλος αναγνώστης, από εκείνους με την υπομονή και τη μπασκετική γνώση, έστειλε μήνυμα στο contra, λίγο μετά τη νέα ήττα του Ολυμπιακού. Αφορούσε στη θέση του για αποχώρηση του Γκέρσον. Ο Πίνι Γκέρσον αυτή τη στιγμή αποτελεί το μείζον θέμα για τον Ολυμπιακό. Ο Ισραηλινός πρόλαβε σε1,5 χρόνο να γίνει κακός προπονητής, άθλιος ψυχολόγος και τραγικός διαχειριστής υλικού. Περίεργο αλλά με όσα βλέπουμε αυτό το διάστημα, μοιάζει να ισχύει.

Πώς γίνεται αυτή η ομάδα που νίκησε στα ίσια τη ΤΣΣΚΑ κάνοντας το καλύτερο δυνατό παιχνίδι, να παρουσιάζεται τόσο αδιάφορη σε δύο πολύ πιο βατά παιχνίδια; Η απάντηση είναι ότι λείπει ο ηγέτης. Αυτά τα παιχνίδια με τη τρέλα και το πάθος του Ματσιγιάουσκας πιθανώς να είχαν άλλη κατάληξη όμως ο Λιθουανός δεν είναι παρών. Τι γίνεται από εκεί και πέρα; Εκεί υπάρχει ο ψόγος για τον προπονητή. Όταν έχεις πληρώσει σημαντικούς παίκτες, έναν από τους κορυφαίους κόουτς της γηραιάς ηπείρου, δεν είναι δυνατόν να σηκώνεις ψηλά τα χέρια σε, σωρεία είναι η αλήθεια, ατυχιών.

Το χειρότερο; Το δίδυμο Γκριρ-Τεόντοσιτς δεν είναι σε θέση να καθοδηγήσει τον Ολυμπιακό και το απέδειξε για πολλοστή φορά ότι παρουσιάζεται ένα τεράστιο κενό στη θέση του πλέι μέικερ, αυτό ως μία μικρή αγωνιστική παρατήρηση. Όπως και ότι δίνεται χρόνος σε νέους παίκτες όπως ο Μαυροκεφαλίδης αλλά σκοπός της ομάδας είναι να αναδεικνύει ταλέντα σε βάρος του αποτελέσματος; Σε έναν τέλειο κόσμο ναι. Στο σήμερα όμως…

Και πάλι όλα φτάνουν στο Γκέρσον. Να φύγει; Όχι τώρα. Θα ήταν τεράστιο λάθος. Καλώς ή κακώς ο Ισραηλινός έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο δουλειάς και μία αλλαγή πέραν του πρόσκαιρου ενθουσιασμού και ίσως κάποιων αποτελεσμάτων, δεν θα αλλάξει ισορροπίες για έναν απλό λόγο: οι παίκτες που επελέγησαν παίζουν ένα συγκεκριμένο μπάσκετ. Γρήγορο, ελεύθερο, επιθετικό χωρίς σοβαρή σκέψη για σκληρή άμυνα εκτός από συγκεκριμένα παιχνίδια.

Στο φινάλε και ο Καζλάουσκας, έπρεπε να… φύγει κάποια στιγμή, όμως στο τέλος δικαιώθηκε σε μεγάλο βαθμό η παραμονή του. Ο Γκέρσον πάντως μοιάζει πιο «ένοχος».

Παναθηναϊκός: Ένας πραγματικός θρίαμβος


Από όλες τις νίκες, τους θριάμβους, τους τίτλους, ο φετινός Παναθηναϊκός πέτυχε κάτι ανεπανάληπτο. Έφερε τον κόσμο στο γήπεδο. Πάνω από 12.000 φίλαθλοι για ένα αδιάφορο αγώνα με τη Φενέρμπαχτσε, και χωρίς να μιλάμε για ποδοσφαιρική διαδήλωση. Αυτή ήταν η απόλυτη νίκη. Επιτέλους ο κόσμος πηγαίνει για να δει μπάσκετ, να δει αστέρια να θαυμάσει τους καλύτερους. Το γράφαμε το καλοκαίρι και ουσιαστικά δεν δικαιώνεται κανείς εκτός από την διοίκηση της ομάδας και τον κόσμο.

Τα αστέρια είναι παντοτινά. Φέτος οι πρωταθλητές Ευρώπης νίκησαν και το καλοκαίρι φέρνοντας μεγάλα ονόματα για να πλαισιώσουν υπέρ άξιους παίκτες. Αυτός ο συνδυασμός νικάει. Βέβαια στο παρκέ υπάρχει δρόμος ακόμα όμως, ταπεινή γνώμη, όταν τόσα χρόνια το μοναδικό παράπονο του Ομπράντοβιτς ήταν η απουσία του κόσμου, φέτος ικανοποιήθηκε και αυτό του αίτημα.

Συν τις άλλοις ίσως το μπάσκετ να αποκτά σιγά σιγά μία νέα βάση κόσμου για να το στηρίξουν στις πολύ δύσκολες στιγμές του. Τελικά οι διοικήσεις πολύ συχνά γνωρίζουν καλύτερα από όλους τι πράττουν.

Άρης

Είναι αλήθεια ότι κάποια στιγμή το πέντε εναντίον πέντε της Εφές με τον Άρη ενόχλησε. Δέκα Αμερικανοί στο παρκέ πολεμιστές στην ελληνοτουρκική κόντρα. Σημείο των καιρών; Όχι. Απόδειξη σοβαρότητας αλλά και κίνδυνος για το μέλλον. Ο Άρης, με αυτό τον πολύ ικανό προπονητή και τους σπουδαίους συνεργάτες του, παίρνει το 11 στα 10. Σίγουρα η εικόνα των πολλών Αμερικανών δεν ενθουσιάζει και στο εγγύς μέλλον αυτό το άνοιγμα στις ΗΠΑ, θα καταστρέψει τα φυτώρια του ευρωπαϊκού μπάσκετ, αλλά πενία τέχνας κατεργάζεται.

Οι “κιτρινόμαυροι” αντιμετωπίζουν το πρόβλημα που έχουν οι περισσότερες ομάδες. Τα κασέ των Ευρωπαίων ξεφεύγουν την ίδια στιγμή που οι Αμερικανοί υπερτερούν, στο σύνολό τους, σε ταλέντο και μειονεκτούν σε απαιτήσεις.

Δυστυχώς, ο Άρης κάνει καλά που γέμισε με παίκτες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού διότι το καλοκαίρι οι Έλληνες ζητούσαν τρελά ποσά. Αν μάθετε πόσα παίρνει ο Ουάσιγκτον, παίκτης των Σπερς, ή μάλλον αν πληροφορηθεί ο Ουάσιγκτον πόσα ζητούσαν Έλληνες και λοιποί Ευρωπαίοι, θα κατέβει σε απεργία πείνας στη Τσιμισκή.

Παράλληλα το ρόστερ του Άρη γίνεται πολύ… επικίνδυνο για την Ελλάδα. Πλέον ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους κι έχει το δικαίωμα να κοιτάει το ρετιρέ των δύο αιωνίων.