Άλλα ήθη για έναν αμφιλεγόμενο ηγέτη

Την ώρα που στην ελληνική βουλή τα πυρά μαίνονται ανάμεσα στα κόμματα με βαρείς χαρακτηρισμούς εκατέρωθεν, στο βρετανικό κοινοβούλιο δίδαξαν πολιτικό πολιτισμό κατά την τελετή αποχώρησης του
Τόνι Μπλερ από την πρωθυπουργία, την Τετάρτη (27/6), μετά από 10 χρόνια θητείας.

Δοθείσης της μεγάλης διάρκειας της θητείας του αλλά και της χαμηλής δημοτικότητας που έχει ο απερχόμενος πρωθυπουργός χάριν του πολέμου στο Ιράκ, ήταν αν μη τι άλλο εντυπωσιακή η εικόνα που έκανε το γύρο του κόσμου από τα διεθνή ΜΜΕ με όλο το σώμα του κοινοβουλίου όρθιο να χειροκροτεί τον άλλοτε (πλέον) πρωθυπουργό και πρόεδρο των Εργατικών.

Η σύγκριση με τα καθ’ ημάς πολιτικά ήθη προκαλεί εύλογη μελαγχολία. Φαντάζεστε το ελληνικό κοινοβούλιο σε απαρτία να αποδίδει τα του Καίσαρος τω Καίσαρι στον Κώστα Σημίτη ή στον Κώστα Καραμανλή, όποτε αποχωρήσει; Το πιθανότερο σενάριο λέει ότι την επόμενη ημέρα οι φίλα προσκείμενες εφημερίδες στο κάθε κόμμα θα έκαναν λόγο τουλάχιστον για προδοσία και… οσφυοκαμψία.

Standing Ovation

Στη γηραιά Αλβιώνα τα πράγματα είναι κάπως αλλιώς. Ο Μπλερ προκάλεσε στο διάστημα της πρωθυπουργίας του πολύ έντονες αντιδράσεις. Πρώτη φορά στα χρονικά αυτής της υπέρ-αιωνόβιας μεγάλης χώρας, περισσότεροι από 2,5 εκατομμύρια πολίτες βγήκαν στους δρόμους του Λονδίνου (15 Φεβρουαρίου του 2003) και πορεύτηκαν με βασικό σύνθημα « Όχι στον πόλεμο του Ιράκ » και με καθόλου κολακευτικά τραγούδια για τον Τόνι Μπλερ.

Ο πόλεμος στη Μεσοποταμία στιγμάτισε την πρωθυπουργία του Μπλερ. Βρετανοί αναλυτές κάνουν λόγο για «καπέλωμα» του σημαντικού του μεταρρυθμιστικού έργου. Και επειδή η πολιτική είναι «ταραχοποιός»και γεμάτη εκπλήξεις έννοια… το «καπέλο» το φόρεσε ο ίδιος στον εαυτό του, καθώς δεν μπόρεσε να δεχθεί ότι η Βρετανία δεν είναι πάντα υποχρεωμένη να επιβιβάζεται στο αμερικανικό άρμα.

Το γεύμα της πολιτικής μοίρας

Ο Μπλερ αποχωρεί δέκα χρόνια μετά λόγω της πολιτικής ειμαρμένης, η οποία πάντα παίζει τα δικά της παιχνίδια ρίχνοντας αλατοπίπερο στον πολιτικό επιούσιο. Η τελευταία πράξη που παίχθηκε την Τετάρτη (27/6) είχε αφετηρία το 1994, λίγο μετά το θάνατο του τότε ηγέτη των Εργατικών, Τζον Σμιθ.

Ο Μπλερ συναντήθηκε με τον Μπράουν στο εστιατόριο Granita στην περιοχή του Islington. Οι δυο τους ήταν δύο από τα πιο ικανά και φιλόδοξα νέα στελέχη του κόμματος. Τότε έλαβαν από κοινού την απόφαση ο Τόνι, ως πιο επικοινωνιακός, να ηγηθεί της εκλογικής μάχης ώστε να επιστρέψουν ανανεωμένοι οι Εργατικοί στην κυβέρνηση και μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα να αποχωρήσει δίνοντας τη θέση του στον Γκόρντον, ο οποίος ως πιο πειθαρχημένος θα αναλάμβανε εξ ολοκλήρου το οικονομικό χαρτοφυλάκιο της Βρετανίας.

Η πολιτική μοίρα των ανδρών στάθηκε γενναιόδωρη. Οι «Νέοι Εργατικοί» του Μπλερ πέτυχαν θριαμβευτική νίκη το 1997. Το ερώτημα πλέον ανάμεσα στους δύο άνδρες ήταν το πότε θα αλλάξουν τη σκυτάλη. Άλλωστε στο Granita είχαν πάρει την απόφαση. Δεν είχαν βγάλει χρονοδιάγραμμα…

Ο Τόνι απεδείχθη πετυχημένος και γεννημένος νικητής. Κέρδισε τρεις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, ειδικά στην τελευταία με τη δημοφιλία του στο ναδίρ, ενώ οι δημοσκοπήσεις δεν απέκλειαν και τέταρτη πιθανή επιτυχία. Η υπομονή, ωστόσο, του Μπράουν είχε φθάσει στα όρια της. Όπως και οι σχέσεις τους καθώς ο έως την Τετάρτη «Τσάρος» της οικονομίας ένιωθε προδομένος από τον πολιτικό «αδερφό» του.

Στα ρεπορτάζ (και στα παραπολιτικά) των βρετανικών εφημερίδων δεν έπαψαν να υπάρχουν οι υπόγειες αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους «μπλερικούς» και τους «μπραουνικούς» βουλευτές. Ο Τόνι είδε ότι τα πράγματα είχαν φτάσει στο απροχώρητο. Και μετά από έντονες πιέσεις και «πυρετό» σεναριολογίας για την ημερομηνία της αποχώρησης πήρε την απόφαση.

Στην ηλικία μόλις 54 ετών ο Μπλερ έχει συμπληρώσει 10 χρόνια ως πρωθυπουργός. Ένας αμφιλεγόμενος ηγέτης που ξεκίνησε με τον εκσυγχρονισμό του Εργατικού Κόμματος και της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη και εξελίχθηκε σε υπαρχηγό του Μπους στους πολέμους του Αφγανιστάν και του Ιράκ.

Ο Μπλερ είναι ένας πολιτικός ηγέτης για τον οποίο μπορεί να γίνει έντονη και σκληρή κριτική. Αυτό, όμως, προσώρας είναι δουλειά της Ιστορίας. Μένει το λεγόμενο standing ovation του βρετανικού κοινοβουλίου στον ηγέτη που έκανε πολλούς να τον αγαπήσουν και ακόμα περισσότερους να αγαπούν να τον μισούν.