Ψυχραιμία

Μακάρι να διαψευστώ. Μακάρι η δικαστική οδός που επικαλούνται στην ΠΑΕ, να είναι τόσο απλή και τόσο αποτελεσματική. Αλλά διατηρώ ζωηρότατες επιφυλάξεις. Γι αυτό λοιπόν συνιστώ ψυχραιμία και υπομονή για τα επόμενα επεισόδια, είτε με τους ίδιους, είτε με κατά τι διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Γιατί, μη γελιόμαστε, περίπτωση να σταματήσει αυτό το πριγκιπικό καραβάνι που ξεκίνησε με τον Σουλτάν μπιν Νάσερ Α Φαρφάν Αλ Σαούντ, συνεχίστηκε με τη Νούρα και εξελίχθηκε με τον Φαϋζάλ μπιν Αμπντουλαζίζ μπιν Νάσερ Αλ Σαούντ, δεν υπάρχει. Αν ήταν να συμβεί κάτι τέτοιο, θα είχε ήδη συμβεί από καιρό.

Κι εδώ που τα λέμε, άλλος τρόπος από το να σταματήσει ο κόσμος να πιστεύει ότι κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος πρίγκιπας για την αγαπημένη του ομάδα, δύσκολα θα υπάρξει. Δυστυχώς όμως, σήμερα ο κόσμος δεν απέχει πολύ από την γεροντοκόρη που περιμένει ακόμη τον πρίγκιπα των παιδικών της παραμυθιών.

Η σημερινή κατάσταση του Παναθηναϊκού, αλλά και οι μνημονιακές προοπτικές της παρούσας διοίκησης είναι που κάνουν μονόδρομο τους ευσεβείς πόθους και κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει ανθρώπους που ζουν με την ελπίδα και αρνούνται να απαγορεύσουν στους εαυτούς τους να ονειρεύονται έναν διαφορετικό και καλύτερο Παναθηναϊκό.

Υπάρχουν φυσικά και “στημένοι”. Αλλά δεν είναι όλοι “στημένοι”, μην τρελαθούμε. Μία θλιβερή και πολύ μικρή μειοψηφία είναι αυτοί που ενσυνείδητα δραστηριοποιήθηκαν όλο το τελευταίο διάστημα σε αυτές τις μαζικές και πολυ-προφιλ-ικές ιντερνετικές παρεμβάσεις εκτόξευσης του παραλογισμού. Και θα είναι παρόντες και στο επόμενο επεισόδιο, όποτε κι αν ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Μην έχετε καμία αμφιβολία.

Αυτό που με φοβίζει, είναι ότι ίσως κάποτε παρουσιαστεί ο πρίγκιπας. Κι ας μην είναι πρίγκιπας, αλλά κάποιος το ίδιο ρομαντικός με τις γεροντοκόρες και πρόσφορος να βοηθήσει. Αλλά δεν θα τον πιστεύει πια κανείς. Μοναδική μου ελπίδα, να επιλέξει πολύ πιο λογικοφανή και πρακτική μεθοδολογία, ώστε να κερδίσει τον απαραίτητο χρόνο για να πείσει για τις ειλικρινείς προθέσεις του.

Υ.Γ.1: Από θρασίμια τύπου Τσάκα έχω μάθει να τα περιμένω όλα. Και όσο δρα ανενόχλητος, όλοι οφείλουν να τα περιμένουν όλα. Δεν θα εκπλαγώ λοιπόν αν από Τρίτη δούμε και τον αδερφό του Φαϋζάλ, τον πατέρα και τη μάνα του και επιταγή 28 εκατομμυρίων ευρώ.

Γιατί σας είπα από την πρώτη στιγμή, ότι για μένα δεν ήταν ποτέ θέμα η επιταγή. Άλλωστε δεν πιστεύω στις προχειροδουλειές, έστω κι αν το σενάριο προέβλεπε πολλές τέτοιες τσαπατσουλιές, ώστε να αποπροσανατολίσει τις υποψίες από ενδεχόμενους εμπνευστές (ξέρετε, με το ακλόνητο επιχείρημα, ότι “αν το είχε στήσει ο τάδε, θα είχαν γίνει όλα όπως έπρεπε και όχι Τσακο-show).

Αν λοιπόν αυτή η δουλειά στήθηκε για να φτάσει μέχρι τέλους και λεφτά πρέπει να παρουσιαστούν. Αλλά εγγυήσεις ότι θα πληρωθούν από την επομένη κιόλας τα χρέη του Παναθηναϊκού, όπως άλλωστε εξήγγειλε ο Τσάκας (“τα 28 εκατομμύρια είναι για να καλυφθούν οι υποχρεώσεις και στον καθαρό πλέον Παναθηναϊκό να επενδυθούν άλλα 42 μέσα στην επόμενη διετία για μεταγραφές”), δεν θα δοθούν ποτέ.

Υ.Γ.2: Και τώρα επιστροφή στη θλιβερή πραγματικότητα και το χαμηλοτάβανο τούνελ των προσδοκιών. Τον δύσκολο δρόμο δηλαδή. Έστω κι αν, επειδή απλώς δεν γίνεται αλλιώς. Και αύριο γηπεδάκι. Χωρίς κελεμπίες, έτσι;