Ασπροι πριν τη σέντρα

Κι όμως, παρότι όλοι το πιστεύουμε, έχουμε άδικο, δεν είναι έτσι. Δεν θα ήταν καλύτερα αν δεν είχαμε πάει, θα ήταν χειρότερα. Όσο οδυνηρή κι αν ήταν η εμπειρία, ήταν απαραίτητη, την χρειαζόμασταν. Καλώς ή κακώς, δεν θα μαθαίναμε αλλιώς, μόνο μέσα από το πάθημα. Έπρεπε να υπάρχει η πρώτη φορά και για να δικαιωθούν κι οι “Τρύπες”, πονάει πάντα η πρώτη φορά.

Έπρεπε να συμβούν όλα τα τραγελαφικά, με την παραμονή μας στην Αμερική για 40 μέρες. Έπρεπε η ομάδα να κάνει “κονσομασιόν” σε όλες τις πόλεις, σε όλους τους συλλόγους. Έπρεπε μαζί με τους παίκτες να βρίσκονται δεκάδες παράγοντες, προύχοντες, δημογέροντες και κοτσαμπάσηδες. Έπρεπε να τους δούμε να κοιμούνται την ώρα που ο προπονητής κάνει θεωρία. Έπρεπε να δούμε πόσο ακατάλληλος ήταν κι ο ίδιος σε αυτό το επίπεδο.

Έπρεπε να δούμε τους παίκτες να ψάχνουν τρόπο να πάρουν αυτόγραφο από τον Μαραντόνα. Έπρεπε να δούμε την εθνική να παίζει με άλλο τερματοφύλακα σε κάθε ματς. Έπρεπε να ζήσουμε την απόλυτη ξεφτίλα, με τον προπονητή των νιγηριανών να τους ζητάει άλλο ένα γκολ για την πρόκριση, κι αυτοί να το πετυχαίνουν αμέσως, λες και παίζουν με κουτσούς. Έπρεπε να τους δούμε να είναι άσπροι και λίγοι λίγο πριν τη σέντρα με την Αργεντινή.

Όλοι αυτή η συμπυκνωμένη ξεφτίλα ήταν απαραίτητη. Για να δούμε ποιοί είμαστε, πόσο ερασιτεχνικά λειτουργούμε, πόσο πολύ απέχουμε από το κανονικό ποδόσφαιρο, το υψηλό επίπεδο. Και όχι, δεν θα μπορούσαμε να τα δούμε από μόνοι μας όλα αυτά, έπρεπε να συμβούν και να συμβούν σε μεγάλη κλίμακα. Το κοίταγμα στον καθρέφτη να είναι τόσο γλαφυρό, τόσο ζωντανό, που κανείς να μην μπορεί ούτε να το προσπεράσει, ούτε να το ξεχάσει. Αυτοί είμασταν.

Και γι’αυτό νομίζω πως, δεκάξι χρόνια μετά, οφείλουμε σε εκείνους τους παίκτες μια συγνώμη. Τόσα χρόνια τους βρίζουμε για τότε, λέμε “καλύτερα να μην πηγαίναμε, μας ξεφτίλισαν”. Ποτέ δεν σκεφτήκαμε πως αν ήταν μια φορά οδυνηρό για εμάς, ήταν δέκα γι’αυτούς. Και ποτέ δεν σκεφτήκαμε πως στην πραγματικότητα δεν είχαν καμία ευθύνη. Τί να έκαναν; Τόσο μπορούσαν, τόσο έπαιξαν. Αυτοί είμασταν τότε, αυτοί ήταν οι καλύτεροί μας και πήραν αυτό που τους (μας) άξιζε.

Σαν τους πρώτους νεκρούς σε ένα πόλεμο, σαν το πρώτο απόσπασμα σε μια μάχη. Αυτούς που πηγαίνουν μπροστά μόνο και μόνο για να χάσουν τη ζωή τους, αλλά με τη θυσία τους να προδώσουν τις θέσεις του εχθρού σ’αυτούς που θ’ακολουθήσουν. Άμαχος πληθυσμός ήταν στην Αμερική οι παίκτες. Ένα πείραμα διάρκειας 40 ημερών για να μας διδάξει και να μας οδηγήσει στο μέλλον.

Στο βίντεο, στο 3.40, είναι η πιο τραγική στιγμή, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Δεν είναι γκολ, ντρίμπλα, πάσα, λάθος. Είναι η στιγμή του εθνικού ύμνου. Έντεκα παίκτες με το χέρι στην καρδιά, όπως κάνουν οι Αμερικάνοι. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις. Monkey see, monkey do. Οι έντεκα πίθηκοι. Ένα μήνα στην Αμερική, έβλεπαν τους άλλους να το κάνουν κι είπαν να το κάνουν κι αυτοί. “Ετσι θά’ναι το σωστό”, σκέφτηκαν και το έκαναν. Και δεν βρέθηκε ένας, ούτε ένας, να τους πει “τ’είναι αυτά ρε, κατεβάστε τα χέρια, σαν μαλάκες είμαστε”.

Τι ψάχνουμε στην πρεμιέρα; Τα τρεξίματα του Τοροσίδη στο κέντρο, όχι στα αριστέρα, για μην σκάσει ο Καραγκούνης. Την ετοιμότητα του Βύντρα κι όχι τον Σεϊταρίδη, αν ο Γιούρκας είναι στην κακή κατάσταση που ήταν με την Παραγουάη. Δεν έδειξε καθόλου έτοιμος για να είναι βασικός σε τέτοιο επίπεδο. Θέλουμε τον Παπασταθόπουλο κι όχι τον Αβραάμ. Τέλος, είτε βασικό είτε με ρόλο ως αλλαγή, θέλουμε τον Νίνη απόλυτα ενεργό. Όσα φέρνει ο μικρός στο χορτάρι είναι απαραίτητα. Ότι κι αν γίνει, τουλάχιστον δεν θα είμαστε άσπροι πριν καν ξεκινήσει το ματς.